Joe Hickey (Kevin Becon) wraz ze swoim kuzynem i żoną, specjalizują się w porywaniu dzieci, na swoim koncie mają już 4 porwania, każde z nich zakończyło się powodzeniem - porywacze otrzymali swoje pieniądze, a dzieci bezpiecznie wracały do swoich rodziców.
Mija pół roku, Joe planuje swoje kolejne porwanie.
Karen i Will Jennings prowadzą bardzo spokojne życie, on jest lekarzem, który niedawno wymyślił i opatentował nowy lek, Karen zajmuje się wychowywaniem córeczki Abby, która choruje na astmę. Will wyjeżdża na zgrupowanie lekarzy, Karen zostaje w domu z córką. I tu w ich życie wkracza grupa porywaczy.
Sam Joe uważa się za geniusza porwań, mając innych "kolegów po fachu" za kretynów, co owocuje ich częstymi wpadkami. Natomiast jego plan jest dopracowany do perfekcji, wybieraja dziecko, kuzyn wywozi je do odległego domku w lesie, żona Joeya - Cheryl zajmuje się małżonkiem , sam Joe zajmuje się mamą porwanej dziewczynki.
Joe rozpoczyna grę z Karen, sądząc, że wszystko przebiegnie, jak za każdym razem. Lecz od początku zaczynają się kłopoty, zarówno z mamą, córką jak i mężem. Do tego dochodzi jeszcze osobista chęć zemsty na doktorze, który to już wcześniej przewinął się przez życie Joeya...
Dakota Fanning po raz kolejny (a patrząc z perspektywy chronologicznej) pierwszy raz wciela się w dziecko, które pada ofiarą porywaczy, drugi film to "Man on Fire" z Denzelem Washingtonem. Film jest dość sprawnie zrealizowanym sensacyjnym filmem, trzymającym w niezłym napięciu przez większość seansu. Po raz kolejny w roli "Bad Guya" sprawdza się Kevin Bacon, Charlize Theron gra poprawnie, bez wodotrysków. Co do samego wydania – jak zwykle dobrze wykonane pudełko, spolszczone menu, dobry obraz, średni dźwięk i bardzo słaba dawka materiałów dodatkowych. Ilościowo może ich trochę jest, jednak pod względem merytorycznym wypadają bardzo blado, będąc w większości planszami informacyjnymi i zbiorem reklam serii QDVD…

Obraz został zapisany w formacie 1:85 (aspekt anamorficzny 16:9 – co oznacza, iż obraz na telewizorach panoramicznych będzie wypełniał całą powierzchnię obrazu) i wykazuje bardzo dobrą jakość. Żywe kolory, ostrość i ciekawa paleta, w kilku ujęciach zastosowano także różnego rodzaju filtry, pozwalające zmienić kolorystykę i odcienie filmu (zdjęcia polaka Piotra Sobocińskiego) i szczegółowość – to główne atuty transferu zawartego na płycie. Ja osobiście wolę format 2,35:1. Film nie obfituje w wiele szybkich scen akcji, mamy tu więcej powolnych, statycznych ujęć, choć w kilku momentach mamy przyspieszenie akcji, wtedy obraz także zachowuje bardzo dobre wartości, nie rozmywając się i nie załamując. W paru scenach możemy jedynie dostrzec ziarno i szemrające tło, ale w żaden sposób nie przeszkadza to w oglądaniu filmu i jest prawie niezauważalne. Obraz w pełni pozwala cieszyć się filmem, jako że "24 godziny" jest produkcją nową, nie uświadczymy także na ekranie zabrudzeń przeniesionych z taśmy filmowej.

Na płycie zawarto dźwięk w trzech różnych ścieżkach. Są to oryginalna ścieżka angielska w formacie DTS ES 5.1 (768 kbps), angielska Dolby Digital 5.1 (448 kbps) oraz Dolby Digital 5.1 (448 kbps) z wgranym w kanał centralnym polskim lektorem. Jak widać, standardem powoli staje się dodawanie lektora jako opcję dźwiękową (gorzej, jeśli nie ma innego wyboru). Wiele osób sobie to ceni, jeszcze więcej zbywa śmiechem… W celu opisania sceny dźwiękowej filmu można skupić się na dowolnej ścieżce – każda brzmi niemal identycznie, oczywiście DTS nagrany jest nieco głośniej i dynamiczniej, lecz nie robi to wielkiej różnicy, ponieważ większość strefy audio skupia się w przednich kolumnach, tył dostarcza nam głównie pogłos muzyki, i drobne odgłosy otoczenia, nic poza tym. Nie zaznamy tu wielu efektownych przejść dźwiękowych, głównie ze względu na dość spokojny charakter filmu, i małej ilości dynamicznych scen akcji. Jednakże obecny na płycie dźwięk w pełni spełnia swoją rolę przekazując nam dokładnie to co dzieje się na ekranie. Tradycyjnie przy ścieżce z polskim lektorem został on nałożony na przyciszony kanał centralny z oryginalnej ścieżki DD 5.1. Podsumowując – dobry, czysty dźwięk, jednak płyta nie posłuży nam jako prezentacja potęgi i mocy efektów dźwiękowych.