Akcja filmu rozgrywa się w XXI wieku. Wskutek działania efektu cieplarnianego Ziemia zostaje częściowo zalana przez oceany, zaś zasoby przyrodnicze powoli zaczynają się wyczerpywać. Z tego powodu powstają tysiące ekonomicznych robotów wyposażonych w tzw. sztuczną inteligencję, których zadaniem jest spełnianie wszelkich zachcianek ludzi. Firma Cybertronics postanawia jednak pójść o krok dalej; chce zrobić maszynę wyposażoną w prawdziwe uczucia. Tak powstaje David, mały chłopiec zaadoptowany przez jednego z pracowników firmy. Staje się członkiem rodziny, jednak po niedługim czasie zostaje odrzucony przez swoje otoczenie, przez co postanawia na zawsze odmienić swoje życie. Wyrusza na poszukiwanie Niebieskiej Wróżki będącej w stanie przeobrazić go w człowieka z krwi i kości.
"A.I" jest dziełem niepowtarzalnym. Zamiar zrealizowania filmu o chłopcu-robocie chcącym stać się człowiekiem towarzyszył Stanleyowi Kubrickowi przy długie lata, jednak z powodu braku odpowiednich środków technicznych był wciąż odkładany. Jednak kiedy w 1999 roku było już wiadomo, że "A.I. Sztuczna inteligencja" powstanie, Kubrick nieoczekiwanie zmarł. Wtedy nakręcenia tego oryginalnego projektu podjął się Steven Spielberg, będący długoletnim przyjacielem Kubricka. Praca jaką wykonał Spielberg jest znakomita. "A.I" potrafi zafascynować swoim wewnętrznym pięknem i bajkowością, momentami przypominając stylistyką chłodną i wyrachowaną "Odyseję kosmicznę". Szkoda tylko, że obraz Spielberga należy do filmów które nie potrafią trafić do wyobraźni każdego widza, nie wszyscy będą umieli w odpowiedni sposób odczytać dramaturgii losów Davida i właśnie to należy uznać za największą wadę tego filmu.

Film przeniesiono w oryginalnym kinowym aspekcie 1.85:1 przystosowanym do telewizorów panoramicznych (transfer anamorficzny). Spielberg powierzył zdjęcia znakomitemu operatorowi Januszowi Kamińskiemu, a efekt tej współpracy jest oczywiście wspaniały. Strona wizualna "A.I" podobnie jak fabuła, dzieli się na trzy części: pierwsza jest bardzo skromna, zimna, bardzo oszczędna; druga charakteryzuje się lekko wymatowioną kolorystyką, trzecia zaś jest najbardziej bogata w ciepłe i jaskrawe odcienie, pomagające widzowi zagłębić się w końcowe, bardzo zaskakujące wydarzenia. Jednak takie 'pomieszanie' stylów nie przeszkodziło w stworzeniu bardzo dobrego transferu. Artefakty kompresji oraz wszelkie analogowe zanieczyszczenia po prostu nie istnieją. Obraz cały czas zachowuje znakomitą ostrość, głębię i olbrzymi poziom szczegółowości nawet podczas ponurych i słabo oświetlonych scen (lokacji). Na pewno zauważymy ziarno (zwłaszcza na początku filmu), ale jego występowanie jest zamysłem autora zdjęć. Barwy zostały oddane prawie idealnie, żywe odcienie ładnie komponują się z intensywnie nasyconą czernią, kontrasty natomiast nie prowadzą do rozmywania się krawędzi.

Ścieżka dźwiękowa zrealizowana została w systemie Dolby Digital 5.1 EX i na pewno daleko jej do dynamiki i agresywności innego filmu nagranego w tym formacie - "Mrocznego widma". Uważam jednak, że Spielberg chciał stworzyć niesamowitą aurę "A.I" również poprzez wytonowane natężenia dźwięku. Praca tylnych kanałów została zmniejszona do minimum; odpowiedzialne są tylko za delikatne nakreślanie filmowych zdarzeń, choć nigdy nie popadają w długie milczenie. Ale wraz z dalszym śledzeniem losów Davia, zdamy sobie sprawę, że tak nagrana ścieżka dźwiękowa to najlepsze z możliwych rozwiązań. Przód tworzy zawężoną, choć naturalną strefę audio, która odpowiedzialna jest również za delikatną i zmysłową muzykę Johna Williamsa. Kolejnymi atutami jest sposób w jaki zostały rozłożone dialogi (na każdy frontowy kanał przypada prawie takie samo ich natężenie, co w rezultacie tworzy złudzenie bycia w centrum rozmowy) oraz niezbyt natrętna, a dobrze słyszalna praca subwoofera.