Rodzina Czerwonej Sonji (Brigitte Nielsen) zostaje zamordowana, a ona sama zgwałcona. Poprzysięga zemstę na złej Gedrenie, podejmuje szkolenie w szermierce i wkrótce staje się najpotężniejszą wojowniczką jaką świat fantasy widział. Gdy z rąk rycerzy Gedreny ginie jej siostra, a nad Światem wisi groźba zagłady, Sonja rozpoczyna podróż by zrealizować swoje przeznaczenie. W wielkiej przygodzie i poszukiwaniu zemsty wspomaga ją Kalidor (Arnold Schwarzenegger) oraz małoletni książe Tarn (Ernie Reyes Jr.) i jego giermek Falkon (Paul L. Smith). Gdy w roku 1984 gwiazda Schwarzeneggera za sprawą "Terminatora" i "Conana Barbarzyńcy" zaczynała rozbłyskiwać na aktorskim niebie, Arnold był na niewątpliwym topie. Wtedy właśnie otrzymał propozycję zagrania w filmie, którego akcja osadzona została w realiach podobnych do tych znanych z "Conanów". "Czerwona Sonja" - bo o niej mowa - teoretycznie powiela schemat z "Conana Barbarzyńcy", bo i motyw zemsty tu znajdziemy, krajobrazy rodem z
baśni fantasy, stwory i otoczkę magii. Są i walki na miecze, krew się leje, a i pięknego ciała (Brigitte Nielsen) nie brakuje. Niestety, w praktyce elementy te nie zagrały tak jak potrzeba, i jedynymi jasnymi punktami "Czerwonej Sonji" okazała się muzyka Ennio Morricone, oraz piękne krajobrazy wśród których wędrują nasi bohaterowie. Brigitte Nielsen zdecydowanie dobrą aktorką nie jest ("Czerwona Sonja" była jej aktorskim debiutem!), a i Arnold Schwarzenegger w tym filmie nie jest posępnym i potężnym wojownikiem, a raczej zagubionym na planie niespełnionym herosem, postacią nieco papierową, pozostającą na drugim planie, gdzieś za plecami Pani Nielsen. Poza tym, znalazło się w "Czerwonej Sonji" trochę kiczowatych efektów specjalnych, na przykład gumowy pająk Gedreny czy wodny stalowy potwór, które to stwory miast przerazić czy choćby wywrzeć jakieś wrażenie na widzu, pozostawiają go obojętnym. Film można jednak obejrzeć (choć wielkie kino to niestety nie jest) jako kolorowe filmidło fantasy z przymrużeniem oka, zahaczające chwilami o lekki kicz. Troszkę dziwi fakt, że Richard Fleischer, jeden z trzech reżyserów "Tora! Tora! Tora!", reżyser "Conana Niszczyciela" i "Mr. Majestick" - stworzył "Czerwoną Sonję", film ze wszech miar średni, nie potrafiący tak naprawdę zaabsorbować uwagi widza, ani pozostać na dłużej w jego pamięci. Zabrakło dramaturgii, klimatu i tej filmowej iskry, która mogła w fikcyjny świat magii i rycerzy tchnąć życie.

Obraz zapisany został w formacie anamorficznym 2,35:1 i przystosowany do telewizorów panoramicznych (16:9). Podczas seansu nie zauważymy przeniesionych z taśmy filmowej nieczystości, a w scenach nocnych nie doświadczymy ziarna. Szczególnie ładnie na ekranie prezentują się wszelkie sceny 'krajobrazowe'; nasycenie kolorów, ostrość i barwy - wszystko na wysokim, cieszącym oko poziomie. Jakość obrazu to z pewnością najjaśniejszy punkt tego wydania DVD, a biorąc pod uwagę fakt, że film pochodzi z roku 1986, należy się wysoka ocena, którą bez oporów wystawiam.

Tu niestety znacznie gorzej. Jedyną dostępną ścieżką jest Dolby Digital 5.1 oryginalny, bądź z polskim lektorem. W obydwu wypadkach dźwięk brzmi tak samo; bardzo płasko i mało efektownie. Dolby Digital 5.1 na tym wydaniu przypomina raczej zwykłe stereo, bo i subwoofer praktycznie cały czas milczy, a i pozycjonowanie dźwięku kończy się na upchnięciu większości ścieżki w głośniku centralnym.

W sekcji dodatków znajdziemy informacje tekstowe na temat dwójki głównych aktorów; Brigitte Nielsen i Arnolda Schwarzeneggera, oraz sylwetkę reżysera Richarda Fleischera. Najciekawszym faktem jakiego możemy się dowiedzieć jest to, że rola Czerwonej Sonji była aktorskim debiutem Brigitte Nielsen. Wśród dodatków umieszczono także dwa trailery "Czerwonej Sonji". W jednym z nich ukazuje się plansza z alternatywnym tytułem filmu, który brzmiał "Kalidor: Legenda talizmanu".

W sekcji Zwiastunów zamieszczono zapowiedzi innych filmów z serii QDVD: "Harry Angel", "Nieśmiertelny", "Ali", "Wyspa piratów", "24 godziny", "Porozmawiajmy o kobietach", "Książę ciemności" oraz "Duch i mrok".