15-letnia Tereska mieszka na wielkim blokowisku. Jej sytuacja domowa przedstawia się niezbyt ciekawie - ojciec jest alkoholikiem który często robi awantury i burdy. Ona sam marzy o zostaniu znaną projektantką mody, dlatego też rozpoczyna naukę w szkole krawieckiej. Tam zapoznaje się z nowym otoczeniem w które wprowadza ją koleżanka - Renata. Tak rozpoczyna się nowy rozdział w życiu Tereski. Zasmakowuje pierwszego papierosa, wypija pierwsze wino, oraz przeżywa pierwszą młodzieńczą miłość. W międzyczasie lubi również przebywać z Edziem, zaprzyjaźnionym kaleką pracującym w pobliskiej fabryce.
"Część, Tereska", niskobudżetowy film Roberta Glińskiego, odniósł ogromny sukces na rodzimych i światowych festiwalach. Gdziekolwiek był pokazywany, zdobywał wszelakie nagrody (min. "Złotą Kaczkę", "Złote Orły", "Złote Lwy"). Temat jaki został podjęty przez Glińskiego był przedstawiany już wielokrotnie ("Egoiści" Trelińskiego, "Inferna" Pieprzycy); "nigdy nie uzyskano jednak tak realistycznej wizji współczesnych pokoleń" - tak przynajmniej pisali krytycy... Mi osobiście "Tereska" nie spodobał się, odnoszę bowiem wrażenie, że opowiedziana w tym filmie historia jest co nieco nagięta na potrzebę filmu. Występująca w głównej roli Aleksandra Gietner (debiut filmowy) i jej ucieczki z poprawczaka stały się tematem dyskusji do tego stopnia, że mało kto zwrócił uwagę na jej nikłe zdolności aktorskie. Na uwagę zasługuje jednak ciekawa kreacja Zbigniewa Zamachowskiego. Po seansie utwierdziłem się w przekonaniu, że ciągłe próby 'zdemaskowania' danych grup społecznych podejmowane przez filmowców rzadko kiedy wychodzą na dobre.

Film wydany został w oryginalnym formacie 1.78:1 (anamorficzny), jednak jednoznaczne ocenienie jakości obrazu jest bardzo trudne. Spowodowane jest to niskim budżetem filmu oraz paradokumentalną formą całego dzieła. Tak też wizualnych błędów jest od liku, jednak taka oprawa niezwykle dobrze pasuje do tak surowej i drapieżnej wizji polskiego blokowiska. Z taśmy przeniesione zostały liczne zabrudzenia i paprochy. Sceny rozgrywające się w gęstej ciemności rozświetlane jedynie lekką wiązką światła, stają się bardzo często mało wyraziste, a miękkość obrazu nie pomaga w żaden sposób rozpływającym się konturom. Zastrzeżeń nie można mieć do czerni która nie zawiera prześwitów i zachowuje całkiem ładną jednorodność.

Podobnie jak przy opisie obrazu, trudno jest wskazać większe wady i zalety dźwięku. Ścieżka dźwiękowa Dolby Digital 2.0 nie jest w żaden sposób agresywna, nie ma również w sobie nic z dynamiki. Nie oznacza to jednak, że podkład audio nie jest dopracowany. Otoczenie nie gra zbyt głośno, ale za to niezwykle sugestywnie. Separacja kanałów jest śladowa, będziemy musieli zadowolić się prawidłowo rozlokowanymi odgłosami dobiegającymi z prawej lub lewej strony ekranu, przestrzenności na pewno nie doświadczymy z oczywistych powodów. Występująca w małych ilościach muzyka została dobrze wkomponowana w scenę audio. Subwoofer odzywa się sporadycznie, jednak odnoszę wrażenie, że w ścieżce "Tereski" nie ma zbytnio miejsca na bas który zapewne zakłóciłby resztę odgłosów. Wypowiadane dialogi docierają centralnie, niestety nie zawsze w odpowiedni sposób oddają barwy głosów, co spowodowane jest echem i szumami.

Wydanie ma charakter dwupłytowy i choć nie będziemy zasypani tonami bonusów, trzeba przyznać, że jak na polską edycję filmu, "Cześć, Tereska" jak najbardziej zasługuje na wysoką notę. Samo menu wykonane w trzech językach (polski, niemiecki, francuski) wywiera dobre wrażenie, chociaż rzeczą która może denerwować jest brak opcji pominięcia Intra które trzeba za każdym razem przewijać za pomocą pilota. Pierwszym dodatkiem (dysk nr.1) jest solidny i sprawnie zrealizowany komentarz audio w wykonaniu Roberta Glińskiego, Małgorzaty Rożniatowskiej, Krzysztofa Kiersznowskiego oraz Karoliny Sobczak. Przez ponad osiemdziesiąt minut słyszymy głównie reżysera który od czasu do czasu wspomagany jest wypowiedziami aktorów; w paru momentach dochodzi nawet do bardziej żywych dyskusji. Krzysztof Kiersznowski zdradza również, że swego czasu chciał zagrać Edzia. Drugi krążek zawiera bardzo ciekawy materiał filmowy z planu zdjęciowego (30 minut) który zdradza kulisy powstawania dwóch scen. Tutaj możemy zaobserwować jak inaczej wyglądają filmowe wnętrza w kolorze. Na pewno wartą uwagi pozycją jest długi (ponad 37 minut) wywiad z filmową Tereską - Aleksandrą Gietner w którym wypytywana przez Roberta Glińskiego opowiada o swoim dzieciństwie i wielu problemach jakie musiała w życiu przezwyciężyć. Temat kręcenia filmu został poruszony szczątkowo. Na dokładkę otrzymujemy informacje o aktorach i twórcach oraz zwiastun kinowy.