Jest rok 10991. Pustynna planeta Arrakis zwana także Diuną jest jedynym znanym we wszechświecie źródłem przyprawy która przedłuża życie, poszerza świadomość, a także pozwala podróżować w przestrzeni i w czasie. Imperator Shaddam IV wyznacza księcia Leto Atrydę na opiekuna Diuny, tym samym wyrzucając jej poprzednich zarządców, złowrogich Harkonnenów. Jednak nie wszystko idzie po myśli Imperatora - Harkonnenowie planują zawładnąć planetą.
Ekranizację powieści Franka Herberta trudno zaliczyć do udanych dzieł. Dziś, sam David Lynch przyznaje, że "Diuna" nękana ciągłymi cięciami budżetowymi i zmianami wprowadzanymi przez producentów nie miała dużych szans na sukces. Na pewno rzeczą która w 1986 roku robiła wrażenie to oprawa audio wizualna filmu - efekty specjalne i scenografia były wyżyną techniczną tamtych lat. I właściwie tylko to należałoby zapisać na plus tego filmu... Zaczynając od niezbyt udanego scenariusza który niektóre książkowe wątki skrócił lub po prostu pominął, a skończywszy na zbyt dużej ilości patosu i naiwnych scenek które będziemy mieli dane oglądać. Nieco lepiej wypada nowa wersja "Diuny" z 2000 roku, która dzięki postaci serialu mogła pozwolić sobie na nieco większą wierność książkowemu oryginałowi.

Film został zapisany na płycie w oryginalnym aspekcie 2.35:1 przystosowanym do telewizorów panoramicznych (transfer anamorficzny). Duże brawa należą się specom pracującym nad nową stroną wizualną "Diuny". Transfer daleki jest od ideału, jednak zważywszy na wiekowość produkcji, wątpię czy można było coś więcej wykrzesać z blisko 20 letniej taśmy filmowej. Najbardziej pozytywne wrażenie pozostawiają sceny rozgrywające się w pomieszczeniach, gdzie kolory i ostrość są co najmniej dobre. Lekkie ziarno i szemrające krawędzie nie będą nam znacznie przeszkadzać. Gorzej z plenerami i scenami walk - lekko przestarzałe efekty specjalne wraz z latającymi wszędzie paprochami nie umilą nam oglądania; pustynne piaski wyglądają niczym pocięte żyletką, a przez niebo co jakiś czas przebija się czarny kolor. Warto dodać, że na płycie umieszczono dwa rodzaje polskich napisów (tradycyjna i nowa terminologia).

Na płycie znalazła się zarówno oryginalna, angielska ścieżka dźwiękowa Dolby Digital 5.1 oraz DTS 5.1 jak i Dolby Surround 2.0 - ścieżka z polskim lektorem. Oczywiście polecam oglądanie filmu z dźwiękiem oryginalnym - sposób realizacji warstwy dźwiękowej został bowiem idealnie dopasowany do stylu przedstawionej w filmie opowieści. Wielokanałowe DD ustępuje nieco DTSowi który momentami daje z siebie bardzo dużo, choć w obydwu przypadkach doświadczymy niemiłych przestojów które naznaczane są mocnym echem. Jest to oczywiście mankament który prześladuje ścieżki dźwiękowe poddawane całkowitej odnowie. Weźmy na przykład scenę w której Paul ujarzmia gigantycznego czerwia - pełna przestrzenność otoczenia, słyszymy okrzyki głównego bohatera oraz jego kompanów, aż tu nagle cięcie... Wraz z najazdem kamery na twarz Paula scena audio natychmiastowo milknie, pozostawiając po sobie tylko lekki szum. Jednak mimo takich błędów, dźwięk "Diuny" robi wrażenie różnorodnością odgłosów i dobrym wykorzystaniem surroundu; na pracę subwoofera również nie będziemy narzekać.

Spolszczone, ładnie animowane menu nie uratuje dysku od bardzo niskiej noty za materiały dodatkowe. Bardzo zawiodłem się wkraczając do działu "David Lynch - Sylwetka"; miałem nadzieję na jakiś film dokumentalny, a otrzymałem krótką informację tekstową która pobieżnie opisuje dokonania tego znakomitego reżysera. Po tym rozczarowaniu wiedziałem już że twórcy nie chcieli wybić się poza standard minimalistycznego opracowania bonusów. Pozostał nam więc zwiastun kinowy, "Planetarium" - niezbyt ciekawie wykonana interaktywna mapa filmowych planet, oraz zbiór filmografii aktorów i twórców. Mamy również dostęp do kilku oryginalnych trailerów kinowych, które mają za zadanie promować serię "Świat Filmu".