Samotny urzędnik bankowy o łagodnym usposobieniu, John Buckingham (Ben Chaplin), postanawia zmienić coś w swoim monotonnym i pełnym nudy życiu. Czepiając się ostatniej deski ratunku, zamawia żonę z witryny internetowej "From Russia With Love". Jego tajemnicza "dziewczyna na urodziny", Nadia (Nicole Kidman) przyjeżdża do Anglii. Życie Johna od tej chwili zmienia się diametralnie. Szybko zostaje wplątany w duże kłopoty - żeby ocalić życie Nadii John musi obrabować bank w którym sam pracuje.
Trudno określić gatunek do którego należy ten film. Chyba w początkowym zamierzeniu miała to być lekka komedia z elementami sensacyjnymi, jednak możliwe że reżyser chciał wykombinować film erotyczny bez scen erotycznych, a może po prostu marzyło mu się zrobienie "American Pie" dla dorosłych? Może trochę przesadzam, ale trudno znaleźć wytłumaczenie dlaczego powstał tak nijaki, schematyczny, nudny i przepełniony banałami obraz który sypie się już po 10 minutach. Chyba jedyną atrakcją całego tego 'arcydzieła' może być jak zwykle ładna Nicole Kidman łamiąca sobie język w nieudanych próbach akcentowania rosyjskiego. Zresztą cała obsada składa się z dość znanych nazwisk: Cassel, Kassovitz, Chaplin, niestety wszyscy nie potrafią odnaleźć się w wątłej i nie budzącej jakiegokolwiek zainteresowania akcji filmu.

"Dziewczyna na urodziny" przygotowany została z myślą o panoramicznych telewizorach. Film ma transfer anamorficzny o proporcjach 2.35:1. Chociaż zauważalna jest lekka ziarnistość, widoczna szczególnie na jednolitych kolorystycznie fragmentach, generalnie jakość wideo jest całkiem dobra. Obraz jest kontrastowy, w niektórych momentach może trochę za bardzo; czasami również nienaturalnie zanikają detale na dalszych planach. Występuje bardzo zróżnicowany poziom ziarna, które w niektórych scenach przekracza dopuszczalną normę. Pojawiają się również drobne zanieczyszczenia przeniesione z taśmy filmowej ale nie mają one znaczącego wpływu na komfort oglądania. Kolory są przygasłe, bez przebarwień, jednak z dominującymi odcieniami czerwonych barw. Tutaj też należą się słowa krytyki dla twórców filmu - dawno nie spotkałem się z tak brzydkimi, sztucznie zaciemnionymi i po prostu odstraszającymi widza kolorami zdjęć które w bądź co bądź komedii romantycznej nie powinny znaleźć miejsca.

Ścieżki dźwiękowe są aż trzy. Dwie pierwsze to sześciokanałowy Dolby Digital w wersji oryginalnej i z polskim lektorem. W praktyce mamy tu do czynienia z niezbyt dobrze zrealizowanym dźwiękiem Dolby Surround. Rozłożenie na kanały zostało bowiem wykonane bardzo skromnie - tył jest niemal niesłyszalny. Dlatego też odgłosy do widza docierają głównie z głośnika centralnego. Następstwem tego jest brak dynamiki i klarowności. Szczegółowość jest również słaba. Dużo lepsze noty posiada natomiast zamieszczony na krążku trzeci system - DTS. I choć nie jest on w pełni odzwierciedleniem potencjału Digital Theater System, to jednak na tle wcześniej opisywanego DD wypada zdecydowanie lepiej. Przede wszystkim nie brak mu dobrze wykonanej separacji kanałów, przez co audiosfera nabiera większej selektywności. Dialogi są porządnie osadzone w przestrzeni, a wysokie tony potrafią być doskonale stopniowane w stosunku do filmowej akcji.

Dodatki są bardzo ubogie. Po przebrnięciu przez brzydkie, szaro-bure i nie animowane menu natrafimy jedynie na materiał z planu zdjęciowego, a raczej trwający 6 minut klip promocyjny o standardowym do bólu zawartości - trochę dennych wypowiedzi aktorów i twórców i parę ujęć zza kulis. Inną sprawą jest że po seansie naprawdę mało kto będzie miał ochotę na dodatkowe informacje na temat tego nieudanego filmu.