Somalia, 1993 rok. Amerykańscy komandosi stacjonujący na terenach dotkniętych wojną domową mają za zadanie pojmać dwóch ważnych dla dalszego przebiegu walk ludzi. Misja zostaje dokładnie zaplanowana, atak ma odbyć się w centrum miasta Mogadisz, do walk zostają sprowadzone nowe jednostki. Jednak żaden z dowódców ani żołnierzy nie spodziewa się że wróg postawi tak silny opór - zmasowany atak na zaskoczonych amerykanów przynosi zestrzelenie dwóch potężnych helikopterów Black Hawk. Zaczyna się piekło.
Film Ridleya Scotta należy rozpatrywać w dwóch płaszczyznach. Pierwsza to dążenie reżysera do zrobienia filmu wojennego który można by postawić na półce obok "Łowcy jeleni" albo "Czasu Apokalipsy". Niestety, na pewno "Helikopter w ogniu" nie dościga wyżej wymienionych klasyków kina wojennego, nieco bliżej mu do "Szeregowca Ryana" który również powalał strona audio wizualną, jednak sama historia przedstawiona w filmie była pełna patosu i uproszczeń. W dziele Scotta pojawiają się również objawy amerykańskiej poprawności politycznej, jednak są one nieco bardziej zepchnięte na drugi plan. Druga płaszczyzną filmu jest dramat pola bitwy. I właśnie pod tym względem warto zobaczyć ten obraz, który można nazwać nawet paradokumentem. Szybka akcja, dużo wystrzałów i wrzasków, brak miejsca na choćby moment zastanowienia - zło wojny pokazany w telegraficznym skrócie. Sławomir Idziak, nominowany do Oscara za zdjęcia wykonał kawał dobrej roboty (choć do Kamińskiego jeszcze dużo mu brakuje), słowa pochały należa się również całej ekipie pracującej nad stroną techniczną filmu.

Film zaprezentowano w oryginalnym, dosyć nietypowym kinowym aspekcie 2.40:1 przystosowanym do telewizorów panoramicznych (transfer anamorficzny). Polski autor zdjęć, nominowany za swoją pracę do Oscara zaserwował nam bardzo surrealistyczną wizję Somalii. Cała masa filtrów w połączeniu z niezliczonymi trickami cyfrowymi (np. całkowita zmiana barw wcześniej sfilmowanych obiektów) pomogła w zrealizowani głównego założenia Idziaka - wyrażeniu kolorami filmowej akcji. Dlatego też wizualnie "Helikopter w ogniu" dzieli się na dwie główne części; pierwsza ma swoje miejsca w bazie Rangersów (przeważają zimne, stalowe odcienie błękitu skontrastowane z głęboką i nasyconą czernią), zaś druga rozpoczyna się zaraz po lądowaniu amerykanów w Magadiszu (totalna zmiana kolorystyki - przeważają żółcie i lekko zielony, wpadające momentami w oranż brąz). Te eksperymenty z barwami na pewno jednak nie zrobiły by takiego wrażanie gdyby nie tak znakomita jakość transferu jaką zapewnia nam dysk z filmem. Perfekcyjna ostrość, brak ziarna i szemrań tła, kontrast, totalne wyeliminowanie zanieczyszczeń analogowych robi jak najbardziej pozytywne wrażenie. Jedyną wadą którą wychwyciłem były śladowe skoki krawędzi podczas mocno rozświetlonych scen. Takie zaniedbanie jednak nie stanowi żadnego problemu podczas oglądania filmu Scotta.