Pracownik wielkiego koncernu tytoniowego Jeffrey Wigand (Russell Crowe) zostaje bez poważniejszego uzasadnienia zwolniony z pracy. Będąc w trudniej sytuacji finansowej postanawia udzielić wywiadu cenionemu dziennikarzowi Lowell'owi Bergmanowi (Al Pacino), który jest współtwórcą popularnego programu telewizyjnego "60 minut". Wtedy jednak była firma Wigand'a przypomina mu o podpisanej umowie, która zabrania zdradzania tajemnic korporacji.
"Informator" jest częściowo oparty na autentycznych wydarzeniach. Reżyser znany ze sprawnego łączenia fabuły i strony wizualnej, pokazał tym razem jednego człowieka który musi wybrać między dobrem rodziny, a własnym poczuciem sprawiedliwości, przyzwoitości i godności. Nie oglądamy jednak kolejnego thrillera sądowego, czy łzawego dramatu - Mann nie próbuje tłumaczyć sensu postępowanie głównych bohaterów, nie robi taniej sensacji z ich tragedii. Całość dopełniają doskonałe zdjęcia pokazujące wahania emocjonalne postaci. Muzyka zaś nie zaskakuje widza agresywnością, robi wyłącznie delikatne tło do wydarzeń. Kreacje aktorskie również zasługują na uwagę; zwłaszcza Rusell Crowe (nominacja do Oscara) daje znakomity popis gry, kreując bez cienia fałszu znerwicowanego i porywczego Wiganda.

Film jest w oryginalnym formacie kinowym 2.35:1, transfer jest anamorficzny, odpowiadający telewizorom panoramicznym. Sama jakość obrazu jest bliska perfekcji, ale jednak występuje jeden dość duży błąd który może nieco psuć przyjemność z oglądania. Dolny pas podczas wykadrowywania został przesunięty w górę, przez co mamy złudzenie że obraz jest nie do końca widoczny. Oczywiście format 2,35 jest dalej zachowany, ale na początku oglądania filmu będziemy nieco zdegustowani. Jak wcześniej wspomniałem sam obraz jest bardzo dobry, detale są widoczne, nie pojawia się ziarno, a nawet słabiej oświetlone kadry zachowują ładną soczystość. Po raz kolejny za zdjęcia w filmie Manna odpowiedzialny był włoski operator Dante Spinotti, który w "Informatorze" zademonstrował swój niepowtarzalny talent. Możemy zobaczyć zdjęcia z "ręki", jak i powolne ujęcia i zbliżenia na twarze aktorów, a wszystko to jest połączone dynamicznym montażem. Kolorystyka jest niebieskawa, czasami wpadająca w zieleń, w wszystko jest mocno oświetlone, co jeszcze bardziej potęguje niezwykłość tego filmu.

Dolby Digital 5.1 które słyszymy w "Informatorze" starcza w zupełności, filmie nie zawiera scen akcji, nie usłyszymy żadnych dźwiękowych fajerwerków. Dialogi, które są podstawą całej akcji filmu, posiadają odpowiednią dynamikę i nie będziemy mieć problemu ze zrozumieniem szybciej wypowiadanych kwestii. Jest kilka scen, w których tylne głośniki wykorzystane są bardziej, zazwyczaj jednak są tylko lekkim odbiciem dla przednich kanałów. Wszystkie źródła dźwięku zostały rozłożone prawidłowo, można wiec być zadowolonym ze strony audio. Dochodzi do tego znakomita muzyka która brzmi jeszcze lepiej na dvd. Utwory skomponowała Lisa Gerrard, która zabłysnęła fenomenalną ścieżką dźwiękową do wcześniejszego filmu Manna "Gorączki". Podczas odtwarzania tych utworów zaczynają pracować wszystkie kanały, tylnie głośniki dorównują przednim, a subwoofer delikatnie odgrywa bas.

Otrzymujemy jedynie typowy kilkuminutowy film dokumentalny making-of, nie jest on niestety niczym szczególnym. Zbiór krótkich wywiadów z aktorami (Crowe, Pacino, Plummer), Michaelem Mannem oraz prawdziwym Bergmanem i Wigandem jest zmontowany z fragmentami samego filmu, a całość wypełnione jest szczątkowymi ujęciami z planu. Wszystko jest po angielsku, przyjemność z oglądanie tego jest więc raczej nikła. Szkoda że tak niepowtarzalny film, z tak dobrym obrazem i dźwiękiem został okaleczony słabymi materiałami dodatkowymi. Pozostało tylko oczekiwać reedycji.