Czarna Mamba jest coraz bliżej zakończenia swojej krwawej zemsty. Na jej liście pozostało niewiele nazwisk – Budd, Elle oraz oczywiście sam Bill. W między czasie dowiemy się, jak to Mamba a.k.a Panna Młoda została w ogóle płatnym mordercą, poznamy jej początki, szkolenie u Pai Mei i powodach, dla których Mamba zrezygnowała ze swojego dość specyficznego zawodu i co doprowadziło do wydarzeń, które pamiętamy z początku części pierwszej – czyli masakry na weselu (a dokładniej mówiąc – próbie weselnej). Oczywiście, wszystkie te wydarzenia prowadzą niechybnie do konfrontacji Mamby z Billem – który to ma dla Panny Młodej olbrzymią niespodziankę w postaci… Tego dowiecie się już oczywiście z samego filmu. Oglądając "Kill Bill vol. II" dochodzi się do wniosku, iż podzielenie filmu na dwie części (oryginalnie Kill Bill miał stanowić jeden film), było bardzo trafne, ponieważ różnią się one niesamowicie. Podczas, gdy pierwsza część składała się głównie z efektownych i krwawych scen akcji i w małym stopniu przybliżała fabułę, tak część druga skupia się głównie na postaciach, ich historii i w dużym stopniu z świetnych dialogów (z których Tarantino jest znany). Pojawia się też sporo nowych postaci – Budd (grany przez Michaela Madsena, który współpracował z Quentinem 10 lat wcześniej przy realizacji "Wściekłych Psów") oraz naturalnie sam Bill – którego w vol 1 mogliśmy jedynie słyszeć (na ekranie pojawiają się tylko jego dłonie). Kill Bill jako całość stanowi fantastyczne kino, Tarantino po raz kolejny stworzył niesamowity film, który na pewno będzie pamiętany przez lata i wiele osób będzie próbowało się na nim wzorować. Jako część druga – film nieco różni się od części pierwszej charakterem, stylem narracji oraz ilością ekranowej krwi. To nie lada zabawa dla każdego miłośnika filmu.
Czas sprawdzić, jak najnowsze "dziecko" Quentina Tarantino sprawuje się na cyfrowym nośniku.

Obraz jest bardzo dobry, choć nie tak rewelacyjny, jak można by się spodziewać po nowej produkcji. Zapisany jest on w aspekcie panoramicznym (transfer anamorficzny) w proporcjach 2,35:1. Charakteryzuje się dobrym nasyceniem barw, bardzo dobrą ostrością – wszelakie szczegóły i drobne elementy są jak najbardziej widoczne. Jedną z niewielu wad jest delikatne szemranie tła w niektórych scenach, a także widoczne przejścia w czerń w ciemniejszych elementach (np. zamykanie Mamby w trumnie). Za to nie uświadczymy żadnych zanieczyszczeń przeniesionych z taśmy filmowej. Jednak ciężko jednoznacznie ocenić obraz – ponieważ Tarantino przez całą długość projekcji bawi się różnymi elementami, zmieniając obraz w czarno-biały, kadrując go do zwykłego telewizyjnego formatu, prześwietlając, a za chwilę sycąc ogromną ilością barw. Także specyficznie wyglądają sceny jadącej samochodem Panny Młodej z wykorzystaniem tylnej projekcji, nadając obrazowi charakter starego filmu. Dla wytrwałych – na samym końcu filmu, już po napisach końcowych jest króciutka scena kręcenia momentu, gdy Mamba wyrywa jednemu z Crazy 88 oko (Kill Bill vol.1) – i prosi o powtórkę, taki drobny, humorystyczny drobiazg. Ogólnie rzecz biorąc – pomijając dość drobne błędy kompresji, obraz jest bardzo dobry.

Na płycie znajdziemy trzy ścieżki dźwiękowe – Dolby Digital 5.1 – angielską, DTS ES – angielską, oraz Dolby Digital 5.1 – z polskim lektorem. Dźwięk jest zadziwiająco dobry – ale nie ma róży bez kolców – głównie jeśli chodzi o ścieżkę DTS ES, która praktycznie na każdym kroku bije DD w tym wydaniu. Jest kilka scen, w których dźwięk nagle staje się nieco przytłumiony, mało dynamiczny – mowa tu o DD, gdy w tym samym momencie DTS gra, aż miło. Weźmy na przykład scenę pierwszego pojedynku u Pai-Mei, uderza on Mambę po czym wykonuje nad nią salto – ale chodzi tu o samo uderzenie – w DD jest ono bardzo ciche, wręcz przytłumione, natomiast w DTS jest to potężne, basowe i głośne uderzenie. To samo w pierwszej scenie, gdy z za kadru słychać, jak Bill nabija swój rewolwer – także tutaj nagle dźwięk się wycisza, oczywiście odwrotnie ma się to na DTS. Jest to nieco dziwny zabieg, tak jakby DD było potraktowane po macoszemu, a wiadomo, ten format potrafi naprawdę mocno "dokopać" (na przykład wystarczy wziąć "Terminatora 3" lub "Bad Boys 2"), a tu brzmi jakby ledwo dawał radę. To samo tyczy się ścieżki z lektorem, gdzie te same fragmenty brzmią, tak jak opisałem powyżej. Myślę, że to nie wina mojego sprzętu, choć jestem ciekaw, czy inni także to zauważyli (czekam na jakiekolwiek wiadomości odnośnie tego zagadnienia – mail poniżej). Wracając jednak do DTS ES – głośny, donośny i soczysty. Wykorzystywane są wszystkie kanały 6-głośnikowego systemu. Tył zawsze oferuje muzykę, która w momencie pojawienia się w filmie rozbrzmiewa z każdej strony. Co do efektów przestrzennych – mamy ich całą masę, poprzez początkowy, dudniący wystrzał zza kadru, aż po różnorodne odgłosy w czasie walki Ellie z Mambą w przyczepie Budda, specyficzne dzwonienie mieczy. Dźwięk otacza nas szczelnie, nie stając się jednak ani na chwilę efekciarski, utrzymuje odpowiedni dla filmu poziom. Wielkie brawa.

"Kill Bill volume II" jak na edycję jednopłytową sprawuje się całkiem nieźle. Nie powalająca, ale w miarę zadowalająca ilość dodatków oraz ciekawie przygotowane menu. Głównym zastrzeżeniem, jakie mam do tego wydania, a w szczególności do dodatków – to brak sceny wyciętej, w której Bill, w czasie wędrówki z Panną Młodą po pewnej wiosce, rozprawia się z bandą łobuzów. Czas przyjrzeć się zamieszczonym na płycie dodatkom, oto ich spis.

Ciekawe, jednopłytowe wydanie świetnego filmu Quentina Tarantino. Chodzą słuchy, iż Tarantino planuje specjalną edycję Kill Billa - oba filmy mają zostać połączone, a całość opatrzona ogromną ilością materiałów dodatkowych. Mam nadzieję, że firma Monolith pokusi się o to wydanie i sprowadzi je dla polskich fanów. Poczekamy, zobaczymy.