Irlandia Północna, 30 stycznia 1972 rok. Z przedmieść Derry (zamieszkanego w większości przez katolików) wyruszył pokojowy marsz zorganizowany przez społeczny ruch Civil Rights. Protestujący zamierzali dotrzeć do centrum miasta, gdzie miał odbyć się wiec. Wtedy jednak dochodzi do walk między zdesperowanymi mieszkańcami miasteczka, działaczami IRA i wojskiem, które otrzymało rozkaz, aby pod żadnym warunkiem nie ulec demonstrantom.
Nakręcony na podstawie powieści Dona Mullana, film Paula Greengrassa jest wierną rekonstrukcja starć wojska i mieszkańców Derry. Wydarzenia te nazwane zostały "Krwawą niedzielą" - podczas zamieszek zginęło 13 osób, głównie od ran zadanych przez angielskich żołnierzy. I choć od tego czasu minęło już ponad 30 lat, to do dnia dzisiejszego nie są do końca znane faktyczne wydarzenia z tamtego zajścia. Co najgorsze, "Krwawa niedziela" stała się pretekstem do działań wielu skrajnych w poglądach grup terrorystycznych, które istnieją na całym świecie. Także wciąż trwa konflikt o nazwę miasta, którą według wielu niesłuszne zmieniono na Londonderry. Sam reżyser ma nadzieję, że jego film pomoże w wyłonieniu prawdziwych zbrodniarzy, którzy stali za tą masakrą. "Krwawa niedziela" słusznie została nagrodzona Złotym Niedźwiedziem na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Obraz zrealizowany został anamorficznie w proporcjach 1.85:1. Jakość obrazu oddaje naturę świetnych zdjęć Ivana Strasburga, które charakteryzują się tym, że większość ujęć kręconych była z ręki przy naturalnym oświetleniu. Dzięki takim zabiegom, "Krwawa niedziela", jak już wcześniej pisałem, nabrała formy reportażu. Związane jest z tym bardzo osobliwa jakość transferu - artefakty które zazwyczaj wytykane są jako błędy, w tym przypadku nabierają pozytywnego znaczenia. Ostrość krawędzi poddawana jest stałym wahaniom, a delikatna mgiełka niemal zawsze spowija cały obraz. Także wszechobecne ziarno wzbogaca odbiór filmu, dodając jeszcze większej spontaniczności, temu co się dzieje na ekranie. Kolorystyka jest bardzo chłodna, podkreśla betonowe ulice i blokowiska. Mocno przesycona szarnością czerń nadaję obrazowi jeszcze większa szorstkości. Wcale nie traci na ilość szczegółów które są dobrze widoczne. Jedynie dużo do życzenia pozostawia poziom analogowych zabrudzeń przeniesionych bezpośrednio z taśmy filmowej, których jest zdecydowanie za dużo. Reasumując: transfer obrazu wybitnie podkreśla charakter filmu.

Dźwięk w Dolby Digital 5.1 jest całkiem dobry, i podobnie jak obraz stara się z całych sił oddać dramatyczność "Krwawej niedzieli". Front przoduje jedynie w bardziej wyciszonych scenach, natomiast niemal ciągle wszelakie odgłosy rozbrzmiewają z każdej kolumny. Najlepiej słychać to podczas najbardziej wstrząsających scen filmu - finałowego marszu przez ulice Derry. Wystrzały gumowych kul, wybuchy petard, okrzyki i hymny protestantów oddano w bardzo realistyczny sposób. Subwoofer nie brzmi zbyt często. Dialogi są poprawnie wplecione w audioseferę. Jedynie momentami dosłyszymy lekkie szumy. Co ciekawe, w filmie nie słychać żadnej muzyki (nie licząc piosenki wykonywanej przez U2 podczas napisów końcowych). Na krążku zatroszczono się także o polskiego lektora, nagranego w Dolby Digital 2.0. Polecam jednak o wiele bardziej sugestywną w doznaniach, oryginalną ścieżkę dźwiękową.

Sekcja z bonusami rozpoczyna się krótkim (niecałe 5 minut) reportażem z planu. Zobaczymy w nim reżysera podczas instruowania aktorów względem poszczególnych scen oraz kulisy kręcenia paru ujęć. Przez chwile ujrzymy także współczesny obraz dzielnicy w której wydarzyło się krwawe starcie. Następnie mamy zestaw rzeczowych wywiadów z twórcami i aktorami (25 minut). Tutaj też wysłuchać możemy jednego z uczestników tamtych wydarzeń, samego Ivana Coopera który dyskutuje na temat pamiętnej niedzieli ze swoim filmowym odtwórcą - John'em Nesbittem. Na koniec otrzymujemy oryginalny zwiastun kinowy filmu.