Mieszkający w San Francisco detektyw ubezpieczeniowy Leonard Shelby (Guy Pearce) w wyniku napadu dwóch złoczyńców traci ukochaną żonę, a sam zostaje ciężko ranny czego następstwem jest brak pamięci krótkotrwałej odpowiedzialnej za zapamiętywanie zdarzeń sprzed paru minut. Leonard nie mogąc liczyć na pomoc policji postanawia sam odnaleźć zabójcę żony. Od tego czasu żyje wyłącznie w celu dokonania zemsty, a z powodu, jak on sam to nazywa "swojej przypadłości", zmuszony jest robić zdjęcia, notatki i tatuaże pomagające mu zapisywać fakty, o których za chwilę bezpowrotnie zapomnie.
Film zaledwie 36 letniego brytyjskiego reżysera Christophera Nolana (zrealizowanego na podstawie pomysłu swojego brata) zaskakuje błyskotliwością i oryginalnym stylem zarysu akcji. Przedstawione wydarzenia zostały pokazane w sposób zaprzeczający chronologii, czyli koniec filmu możemy poznać na początku. Mimo, że taki styl narracji był już zastosowany parę razy w innych obrazach, a wątek amnezji również często się powtarza w kinie, to jednak nikomu przed Nolanem nie udało się opowiedzieć tak realistycznie nierealnej opowieści. Główną role zagrał Guy Pearce (pierwotnie miał wystąpić w niej Brad Pitt, ale odmówił) oraz znani z "Matrixa" Joe Pantoliano i Carrie-Anne Moss. Warto również wiedzieć, że film kosztował zaledwie 5 mln dolarów i zdobył ponad 20 nagród (był również dwukrotnie nominowany do Oscara i Złotego Globu).

Bardzo doby transfer. Film zapisany został na płycie w oryginalnym aspekcie 2.35:1 przystosowanym do telewizorów panoramicznych (transfer anamorficzny). Obraz jest ostry i wyraźny, znakomicie zostały odwzorowane nawet najmniejsze detale (doskonale widać to w scenach stylizowanych czarno białą taśmą filmową). Kolorystyka charakteryzuje się naturalnością, przeważające odcienie brązu i szarości znakomicie kontrastują z głęboką czernią. Leciutkie drgania krawędzi podczas szybszych najazdów kamery nie są w stanie w żaden sposób przeszkodzić nam w delektowaniu się filmem. Mimo niskiego budżetu w "Memento", nie będziemy mieli okazji dostrzec dosłownie żadnych analogowych zanieczyszczeń pochodzących z taśmy filmowej, żadnych paprochów, kropek ani ziarna; jakość obrazu jest naprawdę świetna.

Mamy do dyspozycji dwie ścieżki dźwiękowe, jedną z lektorem (Dolby Digital Stereo) oraz oryginalną, zrealizowaną w Dolby Digital 5.1.; "Memento" opierający się przede wszystkim na dialogach jest filmem kameralnym, chcącym wciągnąć widza w wir wydarzeń niepowtarzalnym klimatem, a nie za pomocą efektownych fajerwerków audio-wizualnych. Dlatego podczas sensu praca naszych kolumn będzie ograniczać się do kanału centralnego, momentami leciutko wspieranego przez tył. Takie rozwiązanie jednak w pełni oddaje urok filmu, zmniejszenie sceny odsłuchowej tworzy pewną spontaniczność która bardzo dobrze oddaje tempo i stylistykę całej historii. Jednak kilkukrotnie, kiedy bohatera atakują nagłe wspomnienia z przeszłości, surroundy uderzają w widza agresywnym i maksymalnie głośnym brzmieniem, które naprawdę potrafi porządnie wystraszyć. To właśnie jest potęga inteligentnie nagranego dźwięku.

Możemy być rozczarowani małą ilością materiałów dodatkowych. Wysoki poziom prezentuje jedynie półgodzinny wywiad z reżyserem (zawierający polskie napisy) przeprowadzony dla kanału Independent Movie Channel. Jego treść merytoryczna zasługuje na pochwałę, maksymalne skupienie się na konkretnych sprawach i zagadnieniach nie prowadzi do monotonii i do banalnych przechwałek o jakości swojego dzieła (jak to często bywa w przypadku tego typu wywiadów). Nolan opowiada o swoich fascynacjach ludzką pamięcią która była również w pewnym stopniu tematem jego pierwszego filmu pełnometrażowego. Napomina również o stronie czystko technicznej filmu (zdjęcia, sposób montażu) oraz odpowiada na kilka pytań zadanych przez publiczność obecną w studiu. Tutaj praktycznie kończą się atrakcje zawarte w sekcji bonusów. Pozostał nam jedynie dostęp do zwiastuna kinowego, dwóch spotów telewizyjnych, galerii fotosów (zaledwie 16 zdjęć) oraz informacji tekstowych (o produkcji, filmie i twórcach).