Tajemnicza brunetka Ritta (Laura Harring) uciekając z roztrzaskanej w wypadku limuzyny, której kierowca wcześniej usiłował ją zastrzelić, trafia do apartamentu wynajmowanego przez Betty (Naomi Watts) - młodą kobietę która przyjechała do Hollywood w celu zrobienia wielkiej kariery aktorskiej. Dobroduszna Betty pozwala zamieszkać w swoim domu cierpiącej na zanik pamięci Ricie. Obydwie dziewczyny postanawiają dowiedzieć się dlaczego kierowca limuzyny chciał popełnić morderstwo. W tym samym czasie młody reżyser Adam otrzymuje od gangsterów żądanie zaangażowania do głównej roli w swoim filmie pewnej kobiety...
Zasiadając do seansu trzeba brać pod uwagę dwa sposoby oglądania tego filmu - pierwszy to skrupulatne łączenie łamigłówki, zaś drugi to odpłynięcie wraz z głównymi bohaterkami do nieznanego, można nawet powiedzieć alternatywnego świata. I co ciekawe, obywa sposoby są dobre. "Mulholland Drive" początkowo planowany był jako serial telewizyjny. Ale kiedy tylko producenci obejrzeli pilotowy odcinek, niemal natychmiast bez podania jednoznacznej przyczynynie nie pozwolili na wprowadzenie go na ekrany telewizorów. Na szczęście David Lynch postanowił z nakręconego materiału stworzyć pełnometrażowy obraz. Tak powstało hipnotyzujące, pełne surrealizmu widowisko które zabiera widza w zakamarki własnego umysłu. Film ten jednak w przeciwieństwie do "Zagubionej autostrady", można połączyć w mniej więcej spójną całość która da nam pobieżny obraz zaszłość między Ritą, a Betty. Ale i bez zabawy w detektywa, należy powiedzieć że film Lyncha jest czymś niesamowitym. Gorąco polecam.

Obraz filmu zapisany został anamorficznie w proporcjach 1.85:1 - niestety jego jakość pozostawia dużo do życzenia. "Mulholland Drive" bez wątpienia jest nową produkcją (rok 2002) - i widać to przede wszystkim przez bardzo ograniczone występowanie analogowych zanieczyszczeń. Nieco gorzej z innymi aspektami strony wizualnej. Najbardziej dokuczliwe są ciągle widoczne efekty znacznej kompresji filmu. Cały ekran zapełniony jest drobnym (sporadycznie grubszym) ziarnem oraz szemrającymi krawędziami. Mocna kompresja odbiła się także na kolorystyce która choć na pierwszy rzut oka jest bez zarzutu, to jednak w każdej kolejnej scenie ujawnia dużą matowość i nienaturalność barw. Akcja filmu rozgrywa się przynajmniej w 70% w nocy lub w bardzo słabo oświetlonych pomieszczeniach; dobrze że poziom czernii został przyzwoicie zachowany. Podczas seansu widoczny będzie jeszcze jeden błąd (nie wynikający z transfery płyty) na który zwróciłem uwagę już w kinie - w wielu scenach widoczne jest 'sztuczne' kadrowanie obrazu w celu uzyskania proporcji 1.85:1 (zapewne jako serial obraz był przystosowany do typowych telewizorów, czyli był w formacie 4:3).

Przeciętność obrazu rekompensuje dobry dźwięk. Dwie ścieżki dźwiękowe zawierają wersję oryginalną (Dolby Digital 5.1 i DTS) i polskiego lektora (tylko Dolby Digital 5.1). Oryginalna ścieżka nie da nam solidnych podstaw aby jednoznacznie powiedzieć czy DTS prezentuje lepszy pozom od DD. Obydwa systemy zapewniają bardzo zbliżone parametry - całkiem niezła przestrzenność (tylnie i przednie kanały znakomicie współtworzą specyficzną atmosferę filmu), czyste dialogi i dobra praca subwoofera. Bardzo pozytywnie wypada dochodząca zza pleców widza muzyka która umiejętnie wypełnia całą audiosferę. Oczywiście jej kompozytorem jest Angelo Badalamenti - stały współpracownik Lyncha, który znany jest m.in. z wyśmienitego wątku przewodniego do serialu "Twin Peaks". Polska wersja dźwięku dorównuje oryginalnej. Głos lektora brzmiącego z głośnika centralnego został nagrany bardzo fachowo.