Sequel "Mumii" która w 1999 roku odniosła duży sukces kasowy. Rick i Evelyn są już po ślubie i mieszkają wraz ze swoim 8 letnim synem w Londynie. Poprzez zbieg okoliczności Alex staje się właścicielem tajemniczej bransolety Króla Skorpionów, która staje się przyczyną jego porwania. Rodzice chłopca wyruszają z pomocą, przy czym natykają się na kapłana Imhotepa. Okazuje się, że chce on wskrzesić niezwyciężone Wojsko Skorpiona aby móc zapanować na światem.
Na początek napiszę o efektach specjalnych które są naprawdę dobre. Ratują one film przed totalna klęską. Co jednak z resztą? Reżyser drwi sobie z inteligencji widza. Podczas oglądania obrazu odnosi się wrażenie, że brak filmowi jakiegokolwiek scenariusza. "Mumia Powraca" to zlepek scenek które są przepełnione schematycznymi poczynaniami głównych bohaterów. Brak jakiegokolwiek sensu próbuje się zamaskować efektami specjalnymi i krótkimi komediowymi dialogami. I tak weźmy pod uwagę młodego O'Conella. Jest najinteligentniejszy , najodważniejszy, najpiękniejszy i jeszcze do tego został wybrany przez Bogów. Oczywiście nie mogło się obyć bez sceny w której ktoś łamie kluczyk w stacyjce samochodu i nie ma potem jak uciec - to już standard w tego typu produkcjach. I chociaż przed obejrzeniem filmu wiedziałem, że będzie to obraz z dość dużym przymrużeniem oka, to podczas oglądania chciałem dosłownie zmrużyć oczy i iść spać.

Bardzo dobra jakość techniczna płyty. Obraz jest anamorficzny i panoramiczny w formacie 2.35:1. Prawie doskonała ostrość, jest najlepiej widoczna na tle piasku którego w filmie widzimy dość dużo. Kolorystyka obrazu jest zresztą piaskowa - brąz i złoto przeważają. Troszkę zawiodłem się podczas oglądania pościgów. Widać wtedy niewielkie błędy przy krawędziach poruszających się przedmiotów. Oczywiście brak ziarna jest dużym plusem, chociaż nie można zapomnieć o tym, że coraz więcej filmów jest kręcona cyfrowo i analogowe śmieci są coraz większą rzadkością. "Mumia powraca" jest najlepszym przykładem na to, że we współczesnym kinie jedynym ograniczeniem staje się już tylko wyobraźnia reżysera. Mowa o efektach specjalnych których w filmie jest mnóstwo. Chodzące mumie, gigantyczne skorpiony czy też dziewicze krajobrazy, wyglądają wspaniale na dvd.

Niektóre sceny w filmie są wręcz demonstracją potencjału audio kina domowego. Możemy wybrać między DTS, a Dolby Digital 5.1. Prezentują one podobny poziom. Jedyna wadą jest niedokładne rozłożenie poszczególnych kanałów. Cały dźwięk jest troszkę "przesunięty" do przodu. W niektórych scenach jest to szczególnie słyszalne. Jednak ten mankament rekompensuje w pełni głębia i nieskazitelna czystość brzmienia wszelkich odgłosów. Dialogi są dobrze słyszalne, a subwoofer działa naprawdę rewelacyjnie. Nie ogłusza on widza ciągłym łomotem. Słyszymy za to pełnowartościowy bas. Nieco lepiej prezentuje się on w DTS, ale różnica jest niewielka. Co do DTSu to myślałem, że będzie bił Dolby Digital na głowę, a okazało się, że jest tylko troszeczkę lepszy. Ścieżka dźwiękowa do filmu nie grzeszy oryginalnością. Brak jej jakiegokolwiek motywu przewodniego. Jeżeli poszukujemy prawdziwego soundtracku z filmu przygodowego, lepiej sięgnijmy po kompozycję Johna Williamsa z "Poszukiwaczy zaginionej Arki".

Film ukazał się w dwóch wersjach. Pierwsza przeznaczona jest do użytku domowego oraz do wypożyczalni. Jest tam tylko komentarz reżysera i kierownika produkcji, trzy wygaszacze ekranu dla posiadaczy (DVD-ROM) oraz link do strony internetowej. Sam komentarz zawiera kilka uwag oraz ciekawostek, nie jest jednak niczym rewelacyjnym i podobnie jak sam film szybko się nudzi. Druga wersja wyszła w ramach dwupłytowej edycji kolekcjonerskiej, nie miałem niestety okazji przyjrzeć się jej osobiście.