Legendarna grupa Monty Pythona tym razem postanowiła nakręcić obraz o sensie życia (a raczej o jego braku...). Film opowiada w luźny sposób o narodzinach człowieka, jego dorastaniu, zdobywaniu wykształcenia, aż w końcu o śmierci i ewentualnym zbawieniu. Przez 90 minut John Cleese, Graham Chapman, Terry Jones, Eric Idle, Terry Gilliam i Michael Palin przybliżają widzowi w zabawny sposób swoje spostrzeżenia i bolączki.
"Sens życia" to ostatni, najdroższy, nakręcony z największych rozmachem i rozgłosem obraz Monty Pythonów, który jest podsumowaniem i nijako rozliczeniem z całej twórczości Grupy. Film jest ciągiem scenek i gagów, z charakterystycznymi piosenkami i bezczelnymi odzywkami bohaterów dotyczących sensu życia. W przeciwieństwie do poprzednich dzieł, "Sens życia" niesie ze sobą ogromną dawkę emocjonalną, przywołuje w widzu pewną nostalgię i potrafi zmusić do rozmyślań nad egzystencją człowieka w wszechświecie. Oczywiście ta swoista analiza ludzkiego życia została wykonana w sposób bezlitosny, przewrotny i przesadnie szczery. Gęsty sos absurdu jaki spływa z tego filmu jest tym, za co tak kochamy Pythonów; dziś już nikt nie potrafi wytworzyć na ekranie takiej atmosfery i takich spontanicznych salw śmiechu. "Sens Życia wg Monty Pythona" był zdobywcą Nagrody Specjalnej Jury na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1983 roku, otrzymał także nominację do Oscara.

Jeden z pierwszych filmów Monty Pythona wydany na cyfrowym krążku rozczarowujący swoją bardzo przeciętną formą. Panoramiczny obraz zapisany w kinowym formacie (1.85:1) został zrealizowany w sposób nieanamorficzny (letterbox). Oznacza to utrudnienia dla posiadaczy odbiorników panoramicznych - pogorszenie jakości wizji poprzez "sztuczne" rozciągniecie obraz na cały ekran. Jeżeli zaś chodzi o samą jakość materiału filmowego, prezentuje on dość średni poziom (choć dzięki braku dodatków, film został poddany małej kompresji przez co wypada nieco lepiej). Ponieważ materiał źródłowy pochodzi z 1982 roku, obraz obfituje w analogowe skazy, pojawiają się wszelakie kropki i kropeczki, mniejsze lub większe kreski. Jestem niemal pewien że fachowców od remasterowania filmu stać było na dużo więcej. Kuleje także ostrość, która ciągle zakłócona jest mgiełką i ziarnem. Transfer płyty średnio radzi sobie także z kolorami, które są lekko przyszarzałe i chropowate; do tego obraz w scenach mocnego oświetlenia jest nienaturalnie zaróżowiony.

Dźwięk został zrealizowany z dużą wiernością w stosunku do oryginalnej ścieżki filmu. Tym samym widz otrzymuje system Dolby Digital 2.0, po którym nie należy się spodziewać nadzwyczajnych wrażeń odsłuchowych. Nie poddano jej obszernemu mixowi, ale można dosłyszeć lepsze wyostrzenie szczegółów oraz polepszenie sekwencji mówionych. Akcja skoncentrowana jest w głośniku centralnym. Dźwięk posiada całkiem nieźle rozłożone dialogi które niestety często obfitują w echa i zniekształcenia. Nie pomagają także pojawiające się sporadycznie szumy w tle, które momentami nabierają niedopuszczalną regularność występowania. Muzyka (a zwłaszcza liczne piosenki) oraz inne drobniejsze odgłosy brzmią całkiem przyzwoicie, chociaż jak wspominałem już przy analizie obrazu, na pewno udało się lepiej przyłożyć do polepszenia transferu audio-wideo. Co ciekawe, w nowej edycji filmu (na razie dostępnej wyłącznie w Region 1) usłyszymy sześciokanałową ścieżkę Dolby Digital i DTS.

Dodatków brak. Połowiczne menu płyty nie zaprowadzi nas do żadnych dodatków, bo tych po prostu nie ma na krążku. W Regionie 1 ukazała się reedycja filmu w wersji specjalnej, gdzie znajdziemy kilka ciekawych bonusów takich jak: spis piosenek, film o produkcji, sceny usunięte, komentarze twórców, itp.