Chris Kelvin (George Clooney) jest wrakiem człowieka. Po stracie żony jego życie praktycznie legło w gruzach. Z zawodu jest psychiatrą, choć sam wygląda na takiego, który potrzebuje lekarza. Chodzi do pracy, śpi, tęskni, cierpi – tak wygląda jego każdy dzień. Pewnego razu dostaje propozycję udania się na stację kosmiczną, krążącą wokół nieznanej i niezbadanej planety – Solaris. Za zadanie ma sprawdzić, co stało się z członkami tejże stacji, z którymi stracono łączność. Na stacji znajdował się stary przyjaciel Chrisa, i to dla niego decyduje się udać na stację. Zastaje tam całkowity nieład, i dwójkę pozostałych przy życiu załogantów, którzy wydają się całkowicie przestraszeni i zdezorientowani. Żaden z nich nie potrafi powiedzieć, co się stało, co zaszło na stacji. Kelvin kładzie się spać, gdy się budzi, u jego boku leży jego żona, zdrowa i żywa oraz także nie mająca pojęcia skąd się wzięła…
Przyznam od razu, że książki Stanisława Lema nie czytałem, tak więc nie mam jak porównać z filmem. Za to o samym filmie mogę powiedzieć, że wywarł na mnie niesamowite wrażenie. Wspaniały klimat, tajemniczość, senna atmosfera filmu, oraz wspaniała gra aktorska (Clooney dał ogromny popis umiejętności aktorskich). Dla osób spodziewających się filmu s-f spotkało rozczarowanie, jak sam reżyser określa ten film, jest to po prostu love – story. 
Wydanie dvd przynosi nam jednopłytową edycję, dobrą technicznie, lecz niewielką, choć interesującą porcją dodatków.

Solaris został przeniesiony na dvd w formacie panoramicznym, o anamorficznym aspekcie obrazu w proporcjach 2:35:1 (na telewizorze panoramicznym objawiać się to będzie cienkimi czarnymi paskami na górze i dole obrazu, natomiast na tradycyjnych telewizorach – paskami dużymi). Niemal cały film raczy nas stonowanymi i chłodnymi barwami, bardzo sterylnymi ujęciami wnętrza stacji. Natomiast obraz nabiera żywej barwy i ciekawej kolorystyki, gdy na ekranie ukazuje się nam Solaris, także kolorystyka zmienia się, gdy jesteśmy świadkami retrospekcji, których doświadcza Chris. Co do samego transferu jak i jakości obrazu zastrzeżeń nie można mieć, bardzo dobry transfer, film nie należy do najdłuższych, a został umieszczony na dwuwarstwowej płycie dvd, dodając do tego niewielką ilość dodatków, daje to sporo miejsca, które wykorzystano w pełni na poprawny i skompresowany dość oszczędnie. Obraz nie posiada zanieczyszczeń, które mogłyby zostać przeniesione z taśmy filmowej, nie zauważalne są także przejścia kolorów, (które często pojawiają się podczas zbyt silnej kompresji). Ogólnie obraz zasługuje na uznanie, całkowicie odpowiada charakterowi filmu, nie psuje go. Jedyne co, do czego się mogę doczepić – to zauważalne ściemnienie obrazu przy górnej krawędzi, choć może to celowy zamiar twórców (nie mogę potwierdzić, ponieważ nie oglądałem Solaris w kinie).

Do wyboru mamy ścieżki (jeśli chodzi o polską wersję językową) Dolby Digital 5.1 (448 kbps) angielską, do której możemy włączyć sobie polskie napisy, lub alternatywę, bardzo kiepską moim zdaniem – stereofoniczną ścieżkę z lektorem. Jak na aktualne czasy i formaty dźwięku, lektor stereo wydaje się być śmieszny. Jakoś inni wydawcy potrafią przygotować rzetelną ścieżkę z lektorem w formacie 5.1 wgrywając po prostu głos lektora w kanał centralny. Ja osobiście wolałbym np. tłumaczenie komentarza audio, niż dogrywanie jakieś kiepskiej jakości ścieżki z lektorem. Zresztą, ogromna siła Solaris tkwi właśnie w sferze audio, kapitalna, hipnotyczna muzyka Cliffa Martineza, do tego bardzo nastrojowo wygłaszane kwestie aktorów – to wszystko powoduje, że widz daje się wciągnąć w niezwykłość tego filmu, utrzymuje się na pograniczu snu i jawy, tak samo jak główny bohater. Nie wyobrażam sobie natomiast oglądać ten film z zagłuszającym lektorem (oczywiście w stereo). Nie po to wielu z nas wydało pieniądze na głośniki i wzmacniacze, aby oglądać film w stereo. Odradzam więc oglądaniu filmu z tymże lektorem. W oryginalnej ścieżce dźwięk brzmi bardzo czysto, nie ma tu wielu fajerwerków dźwiękowych, ale przez cały seans, widz jest zamknięty w szczelnej strefie dźwiękowej, z kanałów surround docierają do nas drobne szczegóły, dźwięki stacji, oraz muzyka, wrzucając widza w sam środek filmu. Bardzo dobrze przygotowana ścieżka, bardzo spokojna i stonowana, rewelacyjnie uzupełniająca obraz.
Ścieżka z komentarzem nagrana jest standardowo – stereofonicznie, z przyciszonym dźwiękiem z filmu (w momentach, w których jeden z panów, albo obaj akurat coś komentują). Oprócz tego na płycie znajduje się jeszcze ścieżka węgierska (D.D 2.0)