Selma, biedna emigrantka z Czechosłowacji powoli traci wzrok. Jej kilkuletniemu synkowi również grozi stała utrata wzroku. Jedyną szansą dla niego jest operacja, na którą potrzeba dużej sumy pieniędzy. Dlatego też Selma ciężko pracuje w fabryce oraz dorabia w domu, by odłożyć wymaganą sumę i uratować syna przed tragicznym losem, jaki ją spotkał. Kiedy wszystko wydaje się być nie do zniesienia, kiedy kobieta ma po prostu dosyć, wyobraża sobie, że znajduje się w świecie musicalu. To ją uspokaja, pozwala przetrwać trudne chwile i skupić się na celu - uratowaniu życia swojego dziecka - celu, który jest już tak blisko. Kiedy jednak pewnego dnia nieuczciwy sąsiad kradnie całe jej oszczędności, świat Selmy legnie w gruzach. Zdesperowana kobieta nie waha się użyć wszelkich środków aby odzyskać potrzebne pieniądze.
"Tańcząc w ciemnościach" to kolejny bardzo wnikliwy, wyłamujący się ze stereotypów i osobliwe opowiedziany film duńskiego reżysera Larsa von Triera, który ponownie udowadnia że posiada umiejętność perfekcyjnego snucia intrygujących opowieści o miłości, przeznaczeniu i ludzkich słabościach. Von Trier pozostał oczywiście wierny "Dogmie 95", czyli zdjęcia były kręcone wyłącznie z ręki, w naturalnych krajobrazach i bez stosowania dodatkowego oświetlenia. Bardzo trafnym posunięciem było obsadzenie w głównej roli islandzkiej piosenkarki Bjork, znanej z niezwykle charakterystycznej barwy głosu - ona także zaśpiewała słyszalne w filmie wspaniałe utwory. "Tańcząc w ciemnościach" uhonorowany został Złotą Palmą i nagrodą dla najlepszej aktorki (Bjork) na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.

Obraz zapisany został w formacie 2.35:1 (transfer anamorficzny). Zważywszy na charakterem zdjęć, trudno powiedzieć co jest błędem transferu płyty, a co jest celowym zabiegiem artystycznym. Film nakręcono kamerami cyfrowymi, po czym przeniesiono go na taśmę filmową (nadało to obrazowi odpowiedniej szorstkości i matowości). Możliwość umieszczania cyfrowych obiektywów w praktycznie każdym miejscu, dało całą masę ciekawych, często bardzo szybkich ujęć. Strona wizualna dzieli się na dwie osobne części: pierwsza to chwile w których Selma zanurza się we własnej wyobraźni, druga to zaś normalne "szare" życie. Z tego powodu paleta kolorystyczna jest zróżnicowana - barwy ciemnobrunatne przeplatają się z soczystymi zieleniami. W żadnym wypadku nie traci na tym szczegółowość obrazu. Jedynie kompresja jakiej poddano obraz spowodowała, że widać na nim nieduże, lekkie nieostrości. Pojawiające się ziarno ma najczęściej symboliczną postać drobnych kropeczek migotają na twarzach aktorów.

Ścieżkę dźwiękową otrzymamy w Dolby Digital 5.1. Przy tłoczeniu płyty wystąpiło pewne niedopatrzenie - dźwięk identyfikowany jest przez amplituner jako dwukanałowy, choć tak naprawdę mamy ścieżkę sześciokanałową. Nie jest to może duży błąd, ale na pewno wprowadzi niektórych w zakłopotanie. Zresztą na początku sam byłem przekonany że mam styczność z dźwiękiem 2.0, ponieważ większa część filmu wykorzystuje jedynie kanały frontowe. Jak się jednak okazało, film kręcony był w dźwięku Stereo, a dopiero potem w studio dograno wszystkie fragmenty muzyczne które specjalnie zostały zmiksowane w formacie 5.1. Co ciekawe takie rozwiązanie sprawdziło się w stu procentach. Zazwyczaj scena audio jest mocno zawężona. Dialogi i odgłosy dochodzą jedynie z głośnika centralnego, a co jakiś czas brzęknie coś w prawej i lewej kolumnie. Prawdziwa rewolucja odbywa się jednak podczas scen tanecznych. Każdy kanał momentalnie rozbrzmiewa pełną paletą dźwięków, a piosenki dochodzą niemal z każdej strony. Wtedy słychać, że separacja kanałów jest naprawdę rewelacyjna.

Ilość bonusów jest bardzo zadawalająca. Na pierwszy ogień idzie komentarz audio z udziałem reżysera Larsa von Triera i producenta dźwięku Pera Streita. Komentarz ten może stać się dla wielu prawdziwą skarbnicą wiedzy na temat filmu. Zawiera on olbrzymią ilość przeróżnych ciekawostek i informacji. Spory fragment komentarza poświęcony został problemom z Bjork która pod koniec zdjęć odmówiła dalszej pracy przed kamerą i zakończenie filmu stanęło pod znakiem zapytania. Następnie warto wysłuchać wywiadu z reżyserem (10 minut). Von Trier opowiada o powstaniu scenariusza, a także ewolucji formy filmu (początkowo nie brał pod uwagę musicalu). "100 oczu von Triera" to film dokumentalny (55 minut) poświęcony realizacji "Tańcząc w ciemnościach". Obserwujemy pracę na kilkoma ujęciami. Reportaż ten tak naprawdę jednak koncentruje się przede wszystkim na postaci reżysera (omówienie poprzednich filmów, itp.). Na pewno warto zapoznać się z długą i szczegółową tekstową biografią von Triera, którą także znajdziemy w dodatkach (18 ekranów). Możemy również obejrzeć cztery trailery jego poprzednich filmów ("Idioci", "Przełamując fale", "Królestwo", "Europa"). Jako ciekawostkę należy potraktować funkcję "Wybierz taniec" która zapewni nam bezpośrednie przejście do ośmiu utworów tanecznych występujących w filmie. Na dokładkę mamy zwiastun kinowy, odsyłacz do strony internetowej i galerię 32 zdjęć. Wszystkie dodatki posiadają polską wersję językową. Co ciekawe, w innych krajach było ich jeszcze więcej (m.in. sceny usunięte oraz próby zdjęciowe).