| |
|
|
| |
|
|
Urodził się 29 października 1912 roku w Ferrarze we Włoszech. Wychowywał się w zamożnej rodzinie, mieszkającej w jednej z bogatszych prowincji Włoch.
Ekonomię i handel studiuje na Uniwersytecie w Bolonii.
W 1939 roku przenosi się do Rzymu, aby tam pracować dla czasopisma "Cinema". Jednocześnie rozpoczyna studia w Szkole Filmowej na Wydziale Reżyserii.
W 1942 roku staje się asystentem francuskiego reżysera Marcela Carne przy realizacji filmu "Wieczorni goście".
Antonioni zaczyna od realizacji krótkometrażówek i dokumentów w duchu neorealizmu, np. "Ludzie znad Padu"(1943) i "Czyściciele ulic"(1948).
W 1950 roku kręci swój pierwszy film fabularny pt. "Kronika pewnej miłości".
W 1960 roku, dzięki "Przygodzie", staje się światowej sławy reżyserem.
Po sukcesie trylogii:"Przygoda"(1960), "Noc"(1961), "Zaćmienie"(1962), wyrusza do Wielkiej Brytanii, aby tam rozpocząć nowy rozdział swojego życia zawodowego. Owocuje to kolejnym nagrodzonym filmem pt."Powiększenie".
U progu lat siedemdziesiątych próbuje swoich sił w Stanach Zjednoczonych, gdzie realizuje "Zabriskie Point".
W latach dziewięćdziesiątych pracuje dla telewizji, zajmując się dokumentami.
| |
| |
|
|
| |
|
|
Antonioni był nie tylko reżyserem, ale także producentem, autorem scenariuszy i malarzem
Interesował się architekturą i poświęcał jej wiele uwagi w swoich filmach
(bohaterowie jego filmów bywają architektami, natomiast kamera z uwagą obserwuje budynki).
Nazywany "spadkobiercą neorealizmu", na początku swojej kariery próbował sprawdzić jedno z głównych przykazań tego nurtu. "Naga prawda rzeczywistości" okazała się mitem, kiedy poproszone o odegranie aktu samobójstwa przed kamerą, niedoszłe samobójczynie zaczęły z fantazją odgrywać mroczny epizod swego życia w kilku wersjach.
Ulubioną aktorką Antonioniego była Monica Vitti. Ponoć podczas realizacji jednego z filmów reżyser boleśnie spoliczkował aktorkę, aby wymusić odpowiedni wyraz twarzy potrzebny w następnej scenie. Łzy popłynęły natychmiast.
Grupa Pink Floyd miała stworzyć ścieżkę dźwiękową do "Zabriskie Point". Muzycy wspominają, iż Antonioni tak długo kaprysił i zwlekał, że po Floydach pozostał w filmie tylko malutki fragmencik.
Długo oczekiwał na Oscara za całokształt swojej twórczości, niestety niedługo się nim cieszył, gdyż złodzieje skradli mu go z domu podczas świąt Bożego Narodzenia.
| |
| |
|
|
| |
|
|
1955 - "Przyjaciółki" - Srebrny Lew na Festiwalu w Wenecji
1960 - "Przygoda" - Nagroda Jury na Festiwalu w Cannes
1961 - "Noc" - Złoty Niedźwiedź na Festiwalu w Berlinie
1962 - "Zaćmienie" - Nagroda Specjalna Jury na Festiwalu w Cannes
1964 - "Czerwona pustynia" - Złoty Lew na Festiwalu w Wenecji
1967 - "Powiększenie" - Złota Palma na Festiwalu w Cannes
1968 - "Powiększenie" - Francuska Nagroda Krytyki za najlepszy film zagraniczny
1982 - "Identyfikacja kobiety" - Nagroda 35-lecia na Festiwalu w Cannes
1995 - "Po tamtej stronie chmur" - Nagroda FIPRESCI na Festiwalu w Wenecji
1983 - Złoty Lew za całokształt twórczości na Festiwalu w Wenecji.
1995 - Oscar za całokształt twórczości
| |
| |
|
|
| |
|
|
Znaczny wpływ filozofii egzystencjalizmu na twórczość reżysera. Stosowanie metaforyki filozoficznej oraz przeplatanie jej z obserwacją socjologiczną, np. "Krzyk". Antonioni pokazuje moment, w którym człowiek staje twarzą w twarz z własnym losem, w tym momencie - wg egzystencjalistów - następuje obudzenie się świadomości. Wyobcowanie człowieka z nurtu życia stanowi kres jego machinalnej egzystencji.
Wnikliwa obserwacja ludzi na tle charakterystycznego pejzażu. Budowanie atmosfery poprzez punkt widzenia (spostrzegawczość). To stanowi trzon "humanistycznego reportażu" Antonioniego (np. "Ludzie znad Padu", "Przesąd").
"Dualizm Antonioniego" - stereotypowa historia miłosna stanowi jedynie dekorację dla istotnych przemian świadomości bohaterów. Wypadek lub przykre wydarzenie staje się sytuacją graniczną i wywołuje ukryte procesy świadomościowe bohaterów, ich przemianę duchową (np. "Przygoda", "Noc", "Zaćmienie"). Dwuwarstwowość filmów reżysera składa się z: 1) ciągu epizodów bezpośrednio obserwowanych na ekranie (tworzą one opowieść pełną dygresji o wątłej intrydze dramatycznej); 2) warstwy dramatycznej,"akcji wewnętrznej", która rozgrywa się wśród postaci. Przełamanie dwóch warstw następuje wtedy, gdy postacie uświadamiają sobie absurd życia, doświadczają uczucia pustki (np. "Noc", "Zaćmienie"). Fabuła służy więc reżyserowi do zamaskowania tego, co kryje się pod postacią.
Bohaterkami jego filmów są najczęściej kobiety. Twórczość Antonioniego to hołd dla wrażliwych, subtelnych, mądrych kobiet.
Stanowią one obiekt wnikliwej analizy psychologicznej. Antonioni podkreśla instynktowne poszukiwanie swego miejsca w świecie
przez kobiety. Jego bohaterki poszukują prawdy o życiu i o sobie samej. W poszukiwaniach racji bytu towarzyszy im zawsze niepokój (np. "Dama bez kamelii", "Przyjaciółki","Przygoda", "Czerwona pustynia").
Upodobanie Antonioniego do metody "filmu a rebours": reżyser rozwija opowieść w czasie, a zarazem cofa się wstecz,
unieważniając to, co się wcześniej wydarzyło. Mała troska o zasady konstrukcji fabuły, brak tradycyjnej logiki narracji. Rytm filmu jest równocześnie rytmem przeżyć wewnętrznych.
| |
| |
|
|
| |
|
|
1943 - "Ludzie znad Padu"
1948 - "Rzym - Montevideo"
1948 - "Czyściciele ulic"
1949 - "Przesąd"
1949 - "Miłosne kłamstwa"
1950 - "Kronika pewnej miłości"
1952 - "Dama bez kamelii"
1953 - "Zwyciężeni"
1953 - "Próba samobójstwa"
1955 - "Przyjaciółki"
1957 - "Krzyk"
1960 - "Przygoda"
1961 - "Noc"
1962 - "Zaćmienie"
1964 - "Czerwona pustynia"
1965 - "Trzy oblicza kobiety"
1967 - "Powiększenie"
1970 - "Zabriskie Point"
1972 - "Chung Kuo - Chiny"
1975 - "Zawód: reporter"
1981 - "Tajemnica Oberwaldu"
1982 - "Identyfikacja kobiety"
1995 - "Po tamtej stronie chmur" (M.Antonioni/W.Wenders)
[recenzja]
2000 - "Il filo pericoloso delle cose"
2004 - "Eros"
| |
| |
|
|
| |
|
|
T. Miczka: 10 000 km od Hollywood. Historia kina włoskiego.
A. Kołodyński, K. J. Zarębski (red.): Historia kina. Wybrane lata.
| |
| |
|
POWRÓT DO WYBORU
|
STRONA GŁÓWNA KMF
Autor opracowania:
Magdalena Skorus - VERA
|
E-MAIL
|
