| |
|
|
| |
|
|
Vittorio De Sica urodził się 7 lipca 1902 roku we Włoszech.
Dzieciństwo spędził w Neapolu, gdzie jego ojciec znalazł pracę jako urzędnik państwowy. To on najbardziej zachęcał syna do podjęcia kariery scenicznej.
Vittorio ukończył studia prawnicze, ale swoje życie zawodowe związał z filmem - najpierw w wojsku założył swój teatr, w którym wystawiano głównie musicale, a następnie zaangażowany został do teatru Tatiany Pawłowej.
Jako aktor filmowy zadebiutował w 1918 roku ("Il Processo Clemenceau") - od tego momentu zagrał w blisko 150 filmach.
W 1933 roku założył własną firmę produkcyjną.
Po aktorstwie przyszła kolej na reżyserię. Najpierw kręcił komedie, później stał się jednym z czołowych przedstawicieli włoskiego neorealizmu.
Zmarł w wieku 72 lat, po skomplikowanej operacji płuc.
| |
| |
|
|
| |
|
|
Reżyser był dwukrotnie żonaty - najpierw z Giudittą Rissone, następnie z Marią Mercader. Nie mogąc się rozwieść ze swoją pierwszą żoną jako obywatel Włoch, wyjechał do Francji i dopiero po otrzymaniu francuskiego obywatelstwa uzyskał rozwód.
Jego wieloletnim współpracownikiem był scenarzysta Cesare Zavattini.
Ostatnim neorealistycznym filmem De Siki był "Umberto D." (1952).
Główną rolę Antonia w filmie "Złodzieje rowerów" zagrał Lamberto Maggiorani, który z aktorstwem nie miał nic wspólnego - był prostym robotnikiem.
| |
| |
|
|
| |
|
|
1947 - "Dzieci ulicy" - Oscar specjalny za najlepszy film obcojęzyczny
1950 - "Złodzieje rowerów" - Oscar specjalny za najlepszy film obcojęzyczny
1951 - "Cud w Mediolanie" - Złota Palma na MFF w Cannes
1961 - "Matka i córka" - Oscar dla Sophii Loren za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą
1965 - "Wczoraj, dziś, jutro" - Oscar za najlepszy film obcojęzyczny
1971 - "Ogród Finzi-Continich" - Złoty Niedźwiedź na festiwalu w Berlinie
1972 - "Ogród Finzi-Continich" - Oscar za najlepszy film obcojęzyczny
| |
| |
|
|
| |
|
|
De Sica został neorealistą bardziej z konieczności niż z własnego wyboru. Wojna zrujnowała Włochy, brakowało środków finansowych na scenografię czy profesjonalnych aktorów. Zamiast tego De
Sica musiał postawić na zdjęcia w plenerze i amatorów. W rezultacie powstały skromne i proste filmy, surowe wizualnie.
Reżyser skupia się na codziennej rzeczywistości, na życiu miejskiej biedoty. Ukazuje życie zwykłych, szarych ludzi, bez zbędnego upiększania ich egzystencji. Widać w tych filmach troskę o sprawy społeczne.
Jego filmy charakteryzuje prawdziwość opisywanej rzeczywistości (w późniejszym okresie nie unika jednak elementów poetyckich np. "Cud w Mediolanie", film określony mianem "baśni socjologicznej"), duża wrażliwość moralna, rezygnacja z tradycyjnych schematów fabularnych na rzecz wielowątkowości i kompozycji otwartej, krytyka systemu społecznego.
De Sica chciał pokazać, jakie konsekwencje w życiu człowieka odcisnęła wojna - skupiał się zwłaszcza na psychice dziecka, gdyż to najmłodsi w największym stopniu odczuli jej wpływ ("Dzieci ulicy", "Złodzieje rowerów"). Ukazanie ich tragicznych przeżyć miało wstrząsnąć widzem, zmusić go do zastanowienia się nad swoimi czynami, a co za tym idzie spowodować naprawę systemu społecznego i ogólne moralne odrodzenie. Reżyser nie stronił od sentymentalnych i melodramatycznych efektów.
| |
| |
|
|
| |
|
|
1940 - "Rose scarlatte"
1940 - "Dwója ze sprawowania" ("Maddalena, zero in condotta")
1941 - "Teresa Venerdi"
1942 - "Un Garibaldino al convento"
1944 - "Dzieci patrzą na nas" ("I Bambini ci guardano")
1945 - "Wrota niebios" ("La porta del cielo")
1946 - "Dzieci ulicy" ("Sciuscia")
1948 - "Złodzieje rowerów" ("Ladri di biciclette")
1951 - "Cud w Mediolanie" ("Miracolo a Milano")
1952 - "Umberto D."
1953 - "Villa Borghese"
1953 - "Stazione Termini"
1954 - "Złoto Neapolu" ("L'oro di Napoli")
1956 - "Dach" ("Il Tetto")
1958 - "Anna di Brooklyn"
1960 - "Matka i córka" ("La Ciociara")
1961 - "Sąd Ostateczny" ("Il Giudizio universale")
1962 - "Boccaccio'70" (nowela "La riffa" - "Loteria")
1962 - "Więźniowie z Altony" ("I Sequestrati di Altona")
1963 - "Wczoraj, dziś, jutro" ("Ieri, oggi, domani")
1964 - "Małżeństwo po włosku" ("Matrimonio all'italiana")
1966 - "Nowy świat" ("Un monde nouveau")
1966 - "Caccia alla volpe"
1967 - "Czarownice" ("Le Streghe" - nowela "Wieczór jak inne")
1967 - "Siedem razy kobieta" ("Woman Times Seven")
1968 - "Kochankowie" ("Amanti")
1970 - "Słoneczniki" ("I Girasoli")
1970 - "Ogród Finzi-Continich" ("Il Giardino dei Finzi-Contini")
1970 - "Le Coppie" (nowela "Il Leone")
1971 - "I Cavalieri di Malta" (tv)
1972 - "Lo chiameremo Andrea"
1973 - "Krótkie wakacje" ("Una Breve Vacanza")
1974 - "Podróż" ("Il Viaggio")
| |
| |
|
|
| |
|
|
Mielcarek M., Pawlak E.: Ilustrowany leksykon filmu europejskiego.
Wydawnictwo KURPISZ S.A. Poznań, 2003.
| |
| |
|
POWRÓT DO WYBORU
|
STRONA GŁÓWNA KMF
Autor opracowania:
Aleksandra Krupińska - MIA
|
E-MAIL
|
