| |
|
|
| |
|
|
Agnieszka Holland urodziła się 28 listopada 1948 roku w Warszawie.
Jej rodzice byli dziennikarzami - matka kierowała do 1968 roku pismem "Nowa Wieś", ojciec natomiast w pierwszych latach powojennych był redaktorem naczelnym "Walki Młodych". Zginął w niewyjaśnionych okolicznościach podczas rewizji Służby Bezpieczeństwa we własnym mieszkaniu. Nie wiadomo do dziś, czy było to samobójstwo, czy też został wypchnięty z okna.
W wieku 17 lat (jeszcze przed zdaniem matury) Agnieszka dostała się do szkoły filmowej - praskiej FAMU. Egzaminy wstępne zdała z pierwszą lokatą. Studia skończyła w 1971 roku - do Polski wróciła już razem z mężem-Słowakiem (Laco Adamik).
Swą karierę zawodową Holland rozpoczęła od asystowania Krzysztofowi Zanussiemu na planie "Iluminacji". Potem asystowała Andrzejowi Wajdzie - reżyser zaangażował ją do pracy przy realizacji "Człowieka z marmuru", jednak Ministerstwo Kultury nie zgodziło się na tą współpracę ze względu na "zły wpływ", jaki mogła wywierać na reżysera.
W latach 1972-1981 należała do Zespołu Realizatorów Filmowych "X".
Swój pierwszy film - "Wieczór u Abdona"- Holland nakręciła dla telewizji. Jej debiutem fabularnym są "Aktorzy prowinncjonalni" (1978).
Po ukończeniu "Kobiety samotnej" i ogłoszeniu w Polsce stanu wojennego wyemigrowała z kraju do Szwecji, potem do Francji, a następnie do USA.
| |
| |
|
|
| |
|
|
W trakcie studiów w Pradze reżyserka trafiła do więzienia. Powodem były jej rzekome kontakty z kurierami, którzy nielegalnie przerzucali do Polski wydawnictwa "Kultury" paryskiej. W więzieniu spędziła 6 tygodni. Po procesie, w którym udowodniono jej niewinność, Holland została wypuszczona.
Agnieszka Holland zagrała rolę więźniarki-komunistki w "Przesłuchaniu" Bugajskiego. Żadna z aktorek nie chciała zagrać tej roli, bojąc się utożsamienia z postacią komunistki, więc zgoda Agnieszki na udział w tym filmie była dla reżysera prawdziwym wybawieniem.
Jej pierwsze filmy wpisują się w nurt "kina moralnego niepokoju".
Młodszą siostrą Agnieszki Holland jest reżyserka Magdalena Łazarkiewicz ("Ostatni dzwonek", "Odjazd", "Białe małżeństwo", "Na koniec świata").
Agnieszka Holland jest autorką scenariuszy do takich filmów, jak "Danton", "Korczak" i "Miłość w Niemczech" A. Wajdy.
Po wyjeździe na Zachód zajmowała się również tłumaczeniami z języka czeskiego (przełożyła np. "Nieznośną lekkość bytu" M. Kundery).
Agnieszka Holland należy do Europejskiej Akademii Filmowej.
| |
| |
|
|
| |
|
|
1976 - "Niedzielne dzieci" - Główna nagroda na MIFED w Mediolanie
1979 - "Aktorzy prowincjonalni" - Grand Prix Wielki Jantar na KSF "Młodzi i film" w Koszalinie
1980 - "Aktorzy prowincjonalni" - Nagroda FIPRESCI na MFF w Cannes
1981 - "Gorączka" - Złote Lwy Gdańskie dla najlepszego filmu
1981 - "Gorączka" - Srebrny Niedźwiedź na MFF w Berlinie
1985 - "Gorzkie żniwa" - Wyróżnienie Jury Ekumenicznego na MFF w Montrealu
1986 - "Gorzkie żniwa" - Nominacja do Oscara w kategorii: "najlepszy film nieanglojęzyczny"
1988 - "Kobieta samotna" - Nagroda Specjalna Jury na festiwalu w Gdańsku-Gdyni
1990 - "Europa, Europa" - Nagroda za reżyserię na MFF w Viareggio
1992 - "Europa, Europa" - Nominacja do Oscara w kategorii: "najlepszy scenariusz adaptowany"
1992 - "Europa, Europa" - Nagroda Amerykańskiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych
1992 - "Europa, Europa" - Złoty Glob dla najlepszego filmu zagranicznego
1993 - "Europa, Europa" - Nominacja do BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego
| |
| |
|
|
| |
|
|
ukazywanie losów ludzi uwikłanych w splot tragicznych zdarzeń, na który wpływ ma historia, polityka, aktualna sytuacja społeczno-obyczajowa. Reżyserka często sięga w swoich filmach po tematykę żydowską.
przedstawianie zawikłanych psychologicznie sytuacji jednostkowych, w których zawiera się uniwersalny dramat ("Kobieta samotna", "Zabić księdza", "Całkowite zaćmienie").
poszukiwanie niejednoznaczności w charakterach bohaterów i opisywanych sytuacjach - reżyserka unika klasyfikowania rzeczywistości w kategoriach "czarne-białe".
rezygnacja z emocjonalności przekazu na rzecz obiektywnej obserwacji i próby syntezy - Holland unika zbędnego sentymentalizmu, raczej opisuje niż ocenia.
najczęściej pojawiające się motywy: motyw śmierci i umierania (np. "Gorączka", "Olivier, Olivier", "Europa, Europa"), motyw samobójstwa (np. "Aktorzy prowincjonalni", "Coś za coś", "Gorzkie żniwa", "Europa, Europa"), motyw magicznego zaklinania losu (np. scena z żyletką w "Aktorach prowincjonalnych", topienie torby w "Kobiecie samotnej", "Tajemniczy ogród", "Olivier, Olivier").
w swoich wczesnych filmach reżyserka pokazuje mechanizmy, które rządzą całokształtem życia społecznego za pośrednictwem wybranych sytuacji rodzinnych czy osobistych.
wyczulenie na relacje między światem dzieci a światem dorosłych.
przejście od społecznego realizmu do bardziej niejednoznacznych obrazów, z coraz większym naciskiem na duchowość, tajemniczość, metaforykę.
| |
| |
|
|
| |
|
|
1970 - "Grzech Boga" (film dyplomowy)
1975 - "Wieczór u Abdona" (tv)
1975 - "Dziewczyna i Akwarius" (nowela w filmie "Obrazki z życia")
1976 - "Niedzielne dzieci" (tv, cykl "Sytuacje rodzinne")
1976 - "Zdjęcia próbne" (współreżyseria z P. Kędzierskim i J. Domaradzkim)
1977 - "Coś za coś" (tv, cykl "Sytuacje rodzinne")
1978 - "Aktorzy prowincjonalni"
1980 - "Gorączka"
1981 - "Kobieta samotna"
1982 - "Pocztówki z Paryża" (francuski film telewizyjny)
1985 - "Kultura" (dokum.)
1985 - "Gorzkie żniwa"
1987 - "Zabić księdza"
1990 - "Europa, Europa"
1991 - "Olivier, Olivier"
1993 - "Tajemniczy ogród"
1994 - "Czerwony wiatr" (tv, cykl "Zbrodnie doskonałe")
1995 - "Całkowite zaćmienie"
1997 - "Plac Waszyngtona"
1999 - "Trzeci cud"
2001 - "Strzał w serce" (tv)
2001 - "Złote sny" (dokum.)
2002 - "Julia wraca do domu"
2004 - "Prawdziwa historia Janosika i Uhorcika" (współreżyseria)
| |
| |
|
|
| |
|
|
Zawiśliński S.: Reżyseria: Agnieszka Holland. Wydawnictwo "Skorpion". Warszawa, 1995.
Kornatowska M.: Agnieszka Holland. Magia i pieniądze. Wydawnictwo Znak. Kraków, 2002.
Jankun-Dopartowa M.: Gorzkie kino Agnieszki Holland.
Wydawnictwo "słowo/obraz terytoria", Gdańsk 2000.
| |
| |
|
POWRÓT DO WYBORU
|
STRONA GŁÓWNA KMF
Autor opracowania:
Aleksandra Krupińska - MIA
|
E-MAIL
|
