|
|
Urodził się 4.01.1932 r. w Huesca (Aragonia) w Hiszpanii jako Carlos Saura Atares. Wychował się w rodzinie o trwałej tradycji artystycznej.
Matka Saury była pianistką i starała się zakrzewić w sercu syna miłość do muzyki. Brat Saury, malarz Antonio Saura, przekazał mu swoją fascynację sztuką.
Już jako nastolatek przejawia ogromne zainteresowanie fotografią. W listopadzie 1951 roku jego prace wystawione zostają na indywidualnej wystawie w Królewskim Towarzystwie Fotograficznym
w Madrycie. Fotografia pozostaje do dziś największą namiętnością reżysera. Kiedy nie reżyseruje filmów, fotografia pochłania go bez reszty. Carlos Saura jest skądinąd świetnym fotografem.
W wieku osiemnastu lat kręci swoje pierwsze filmy fabularne 16 milimetrową kamerą. W 1952/53 uczęszcza na kurs sztuki filmowej, gdzie poznaje późniejszą czołówkę twórców kina hiszpańskiego
(m.in. Julio Diamante, Jesus Fernandez Santos, Eugenio Martin).
Wstępuje na studia inżynierskie, ale na krótko. Bardziej pasjonuje go fotografia i etiudy filmowe.
Przez dłuższy czas studiuje równolegle dziennikarstwo i reżyserię w Madrycie. W 1957 roku otrzymuje dyplom reżysera. Jego film dyplomowy "Niedzielne popołudnie"
jest oparty na opowiadaniu Fernando G. de Castro. Na uczelni wykłada (przedmiot: praktyka sceniczna) do 1963 roku, kiedy to bezpośrednio z politycznych powodów zostaje stamtąd usunięty (frankistowska cenzura).
Karierę filmowca zaczyna od dokumentalnego filmu Eduardo Ducaya pt. "List z Sanabrii", gdzie pełni rolę asystenta operatora. Filmu tego jednak nigdy nie ukończono.
Pracuje w charakterze pomocnika technicznego przy dokumentalnym "Zgrywie" Leopoldo Pomesa. Jako operator zatrudnia się do filmu Santosa pt. "Puertollano".
Carlos Saura zaliczany jest do grupy HOMBRES'66 jako reprezentant generacji o antyfrankistowskich tradycjach.
Carlos Saura to także pisarz, producent oraz (sporadycznie) aktor.
| |
|
|
Kino Saury jest rozległe i urozmaicone jeżeli chodzi o obszar poszukiwań i analiz kulturowych. Reżyser nieustannie poszukuje nowych form ekspresji. Jest to kino
intelektualne.
Reżyser jest kontynuatorem nurtu wizyjnego, głęboko osadzonego w kulturze hiszpańskiej. Saurę często określa się "spadkobiercą bunuelowskiej metafory" (m. in.
"Cuenca", "Los Golfos","Polowanie", "Mrożony Peppermint", "Anna i wilki"). Saura nazywa swoje filmy "parabolicznymi" bardziej niż symbolicznymi.
Filmy Saury ujawniają wielki talent kreacyjny artysty: dynamiczna wyobraźnia, ojczyźniany konkret (obecność folkloru), jakaś nieokreśloność i posępność narracji, muzyczność.
Kino to zawiera coś fatalistycznego, jakiś rys tragizmu, często obecny w kinie hiszpańskim w ogóle. Filmy Saury stanowią "amalgamat rzeczywistości, snu, pamięci i wyobraźni"
- jest to cecha charakterystyczna dla dyskursu reżysera z widzem.
"Muzyczność" filmów Saury wynika z przekonania, że muzyka stanowi jeden z najistotniejszych elementów kina autorskiego. W filmach reżysera słychać uliczne piosenki, gitarowe flamenco,
fandango czy hiszpańskie hity piosenki estradowej.
Reżyser porzuca tradycyjną narrację, gdyż wydaje mu się ona mało interesującą i zbyt ograniczoną formą przekazu. Stopniowo zaczyna Saurę interesować "historia bez historii",
reżyser nie boi się braku zwartej konstrukcji czy czytelnej anegdoty (m. in. "Stres we troje","Nora", "Nakarmić kruki", "Elizo, życie moje").
Dbałość o estetykę kadru przejawia się u Saury m. in. staranną kompozycją, efektownym oświetleniem oraz subtelną, wysmakowaną grą świateł i cieni.
np. sceny walki w "Lamencie dla bandyty" inspirowane rysunkami i sztychami de Goyi, układy choreograficzne do "Carmen" czy "Tanga".
Saurowskie zmienne plany czasowe. Reżyser unika linearnej narracji, więc w jego filmach przenikają się czas przeszły z teraźniejszym, tryb oznajmujący z życzeniowym,
obiektywna relacja z subiektywnymi scenami wspomnień. Bohaterowie często pojawiają się w aktualnej postaci w scenach sprzed lat, rozgrywających się w ich wspomnieniach.
Celowa alogiczność i zacieranie granic czasu daje w efekcie sztuczną, intelektualną formę filmu. Reżyser stosuje metodę krzywego zwierciadła - wydarzeń zapisanych w pamięci
bohaterów (m. in. "Nakarmić kruki", "Elizo, życie moje", "Kuzynka Andżelika").
Saura prowadzi grę z widzem. Jego filmy migoczą aluzjami, są intertekstualne, nie pozbawione farsy, groteski czy makabreski ("Polowanie", "Ogród rozkoszy", Stres we troje").
Gra jest wręcz kluczem do zrozumienia filmu w "Norze".
Saura nawiązuje do kultury narodu, krytykuje dyktaturę, obnaża niesprawiedliwość zastanego systemu, pokazuje rozdarcie społeczeństwa w kwestii frankizmu. Wojna domowa występuje jako tło
wielu jego filmów, wyczuwa się jej obecność. Saura dotyka kompleksu hiszpańskiego (m.in. "Elizo, życie moje", "Polowanie", "Kuzynka Andżelika", "Anna i wilki").
W twórczości Saury przewija się wątek determinacji losu ludzkiego przez czynniki społeczne i metafizyczne. Człowiek posiada swoje instynkty, przy odrobinie prowokacji przejawia on swoją
zwierzęcą naturę i nie jest on w stanie przekroczyć swojego losu (m.in. "Los Golfos", "Polowanie", "Kuzynka Andżelika"). Pojawia się także wątek egzystencjonalnej samotności człowieka i nieustannej
obecności śmierci (m.in. "Nakarmić kruki", "Siódmy dzień", "Los Golfos").
Wątek zamkniętego domu znajdziemy w wielu filmach Saury. Jest to ogromny, zamożny mieszczański dom odcięty od wszelkiej zewnętrzności, np. "Nora", "Nakarmić kruki", "Kuzynka Andżelika" czy
dom-pułapka w "Annie i wilkach" i "Mrożonym Peppermincie".
| |
