Urodziła się jako Anna Maria Louisa Italiano w rodzinie włoskich emigrantów. Dorastała w Bronksie. Już jako dziewięciolatka marzyła o karierze aktorskiej. Z natury uparta - dopięła swego. Debiutowała na szerokim ekranie w 1952 filmem "Proszę nie pukać", jednak przez kolejne dziesięć lat jej próby przebicia się do pierwszej ligi kończyły się fiaskiem. Spektakularną odmianę przyniósł dopiero 1962 rok. Za znakomitą rolę Annie Sullivan, opiekunki Helen Keller, w filmie "Cudotwórczyni" zdobyła Nagrodę Akademii. Bancroft nie odebrała osobiście statuetki, w jej imieniu zrobiła to Joan Crawford. Warto wspomnieć, że kilka lat później Anne uczyniła tę samą uprzejmość innej nagrodzonej Oskarem aktorce - Elizabeth Taylor, która nie mogła uczestniczyć w ceremonii. Kolejne lata przyniosły kolejne znakomite role i kolejne nominacje: za "Zjadacza dyń" (1964) który przyniósł jej Nagrodę BAFTA, Złoty Glob i nagrodę na festiwalu w Cannes, w rywalizacji oskarowej przegrała jednak z Julie Andrews, nagrodzoną za rolę w "Mary Poppins"; następnie za "Absolwenta" (1967) - cudowna rola pani Robinson, dziś jednoznacznie kojarzona z osobą Bancroft, przyniosła jej kolejny Złoty Glob, Oskara jednak dostała Katharine Hepburn za "Zgadnij kto przyjdzie na obiad". W 1978 kolejna nominacja za "Punkt zwrotny" i znowu na nominacji się skończyło - Oskara dostała Diane Keaton za "Annie Hall". W 1986 Akademia zwróciła oczy na Anne Bancroft jeszcze raz - wyróżniając nominacją jej znakomitą kreację w "Tajemnicach klasztoru Marii Magdaleny". I tym razem lepsza okazała się inna aktorka - Geraldine Page. Gusta Akademii są jak wiadomo kapryśne - ale ostateczny przydział statuetek bynajmniej nie zmniejsza perfekcji, którą na ekranie prezentowała Anne Bancroft. W 1964 Anne poślubiła reżysera Mela Brooksa, w którego filmach często występowała. Uważał, że obecność żony przynosi mu szczęście. Anne i Mel poznali się podczas kręcenia telewizyjnego talk show - Mel zapłacił jednej z kobiet zatrudnionych na planie, żeby zdradziła mu nazwę restauracji, w której Anne Bancroft najczęściej bywa. Dzięki temu mógł zaaranżować "przypadkowe" spotkanie. Inne jej pamiętne role to między innymi "Być albo nie być" (1983), "Garbo talks" (1984), "Night Mother" (1986), "Wielkie nadzieje" (1998). Rewelacyjna także na drugim planie ("Wakacje w domu", "Skrawki życia") i w epizodach ("Malice"). W 1980 roku wyreżyserowała film "Grubas", do którego również napisała scenariusz. Była mocną kandydatką do roli Aurory w "Czułych słówkach". Ostatecznie dostała ją Shirley MacClaine. W 1973 roku odrzuciła również możliwość zagrania w "Egzorcyście", ponieważ była wówczas przy nadziei. Twierdziła, że największy wpływ na jej drogę artystyczną miał Arthur Penn, reżyser "Cudotwórczyni". Zmarła na raka. Miała 73 lata.