Hanka Bielicka - znana całym pokoleniom właśnie jako Hanka, chociaż ochrzczona imionami Anna Weronika - należała do osób, których się nie zapomina. Pełna witalności, energii, radości życia, niezwykle dowcipna, cięta i błyskotliwa, potrafiła rozśmieszyć do łez każdego, niezależnie od wieku. Znakomicie wykształcona, absolwentka romanistyki i Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, jako młoda dziewczyna obracała się w towarzystwie młodzieży z domów o długich tradycjach patriotycznych, z których wielu miało stać się bohaterami Powstania Warszawskiego - jak na przykład Jan Jaworowski, późniejszy "Maryśka" z Batalionu Zośka. W 1939 roku debiutowała na scenie teatralnej. W czasie wojny występowała w Wilnie, a od 1945 była związana z teatrami w Białymstoku i Łodzi, aż wreszcie przeniosła się do Warszawy, najpierw na deski Teatru Współczesnego, a następnie Syrena, gdzie debiutowała w "Żołnierzu królowej Madagaskaru" Ludwika Sempolińskiego. Był to rok 1954, a Hanka Bielicka pozostała w Syrenie przez kolejne 43 lata. Przede wszystkim jednak była osobowością sceny kabaretowej. Związana z radiowym "Podwieczorkiem przy mikrofonie", w 1947 roku poznała Bogdana Brzezińskiego, który zachwycił się charyzmą i energią młodej artystki i postanowił stworzyć postać specjalnie dla niej. Jak postanowił, tak uczynił, w efekcie narodziła się Dziunia Pietrusińska, z czasem niemal alter ego Hanki Bielickiej, ponieważ wcielała się w tę rolę przez 25 lat. Dziunia była niezrównaną komentatorką rzeczywistości, obserwatorką codziennego życia i relacji międzyludzkich, stanowiła kontrast z szarością i monotonią wokół. Monologi Dziuni, wygłaszane przez Hankę Bielicką w charakterystycznym dla niej, zawrotnym tempie, pełne błyskotliwych skojarzeń, celnych obserwacji i rozbrajających puent, podbiły serca publiczności i słuchaczy radiowych nie tylko w całej Polsce, ale i poza granicami kraju. Chociaż od 1977 roku oficjalnie na emeryturze, Hanka Bielicka nigdy nie zrezygnowała z występów estradowych. Jej zachrypnięty głos i kolekcja nieraz wyjątkowo oryginalnych kapeluszy stały się nieodłącznym elementem wizerunku pani Hanki. Kochała swoją publiczność i ofiarowywała ludziom uśmiech i pogodę w czasach, gdy było o to bardzo trudno. Z założenia apolityczna, preferowała żart słowny i obyczajowy. Miała wiele dystansu i wyrozumiałości dla ludzkich słabostek, a jednocześnie ogromną klasę, dzięki czemu nigdy nie zyskała etykietki skandalistki, chociaż niektóre jej wypowiedzi publiczne wydawały się nieprawomyślne: na przykład otwarcie przyznawała, że z mężem, Jerzym Duszyńskim, nigdy nie łączyła jej miłość, ale głęboka przyjaźń, sympatia i koleżeństwo. Występowała także w filmie, chociaż było to raczej jej uboczne zajęcie. Pojawiła się w pierwszym polskim filmie powojennym, "Zakazane piosenki" (1946), a także w takich tytułach jak "Ślepy tor" (1947), "Dwie brygady" (1950), "Domek z kart" (1953), "Cafe pod Minogą" (1959), "Gangsterzy i filantropi" (1962), w serialu "Wojna domowa" (1965-1966), "Małżeństwo z rozsądku"(1966), "Pan Wołodyjowski" (1969). W 2005 roku pojawiła się na dużym ekranie w "Ja wam pokażę!" jako ciotka Judyty. Uhonorowana wieloma odznaczeniami za pracę artystyczną, w tym Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Tacy ludzie jak ona, pełni życia, temperamentu i siły, wydają się być niezniszczalni. Ale niestety, to tylko złudzenie. Miała 90 lat.