Francuski reżyser filmowy, scenarzysta, operator, aktor, producent, dialogista, autor adaptacji. Tworca wielu komedii, filmow z gatunku płaszcza i szpady oraz przygodowych, ktore stanowią klasykę francuskiego kina. Pochodził z rodziny o zamiłowaniach artystycznych. Jego dziadek był malarzem, a ojciec fotografem. Po zdaniu matury wstąpił do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Paryżu (L'Ecole Nationale Superieure Louis-Lumiere -ENS). Pierwsze kroki w świecie filmu stawiał podczas wyprawy do Algierii, gdzie kręcił krotkometrażowe filmy i reportaże wojenne dla Kroniki Wojskowej (Service Cinematographique des Armees). W połowie lat 50 -tych został asystent reżyserow: Henri Decoin ("Tous peuvent me tuer", 1957 r.), Pierre'a Schoendorffera ("Ramuntcho", 1958 r.) i Georges'a Lacombe'a ("Cargaison blanche", 1957 r.). Następnie rozpoczął wspołpracę z tworcami Nowej Fali: Claude'em Chabrolem "Piękny Sergiusz" (Le Beau Serge, 1957 r.) i Francois Truffaut "Czterysta batów" (Les quatre -cent coups, 1959 r.). Swoj pierwszy film pełnometrażowy "Igraszki miłosne" (Les Jeux de l'amour) nakręcił w 1959 r. Wystąpił tu utalentowany Jean-Pierre Cassel, z ktorym de Broca zrobił jeszcze inne dzieła: "Dowcipniś" (Le farceur, 1960 r.), "Pięciodniowy kochanek" (L'amant de cinq jours, 1961 r.), "Siedem grzechów głównych" (Les sept peches capitaux, 1961 r.), "Pan do towarzystwa" (Un Monsieur de compagnie, 1964 r.). Komedie te cieszyły się dużym powodzeniem i przyniosły reżyserowi ogromną popularność. W pamięci wielu widzow zapisał się przede wszystkim dzięki wspołpracy z Jeanem -Paulem Belmondo, z ktorym zrobił szereg wyśmienitych, brawurowych filmow: "Cartouche -zbójca" (Cartouche, 1961 r.), "Człowiek z Rio" (L'Homme de Rio, 1963 r.), "Człowiek z Hong-Kongu" (Les Tribulation d'un chinois en Chine, 1965 r.), "Zamek -pułapka" (Diable par la queue, 1968 r.), "Wspaniały" (Le Magnifique 1973 r.), "Niepoprawny" (Incorrigible, 1975 r.). W całej swojej karierze otaczał się wybitnymi aktorami francuskimi. Pracował z Jeanem Rochefort w "Kobieciarzu" (Le Cavaleur, 1978 r.), z Annie Girardot w "Komisarzu w spódnicy" (Tendre poulet, 1978 r.), z Philippe'em Noiret w "Udzie Jowisza" (On a vole la cuisse de Jupiter, 1980 r.) czy z Danielem Auteil "Na ostrzu szpady" (Le Bossu, 1997 r.). Styl reżysera we wszystkich prawie jego filmach jest taki sam, przez co jest natychmiast rozpoznawalny: dynamiczny, lekki, dowcipny i surrealistyczny. Do kinematografii wniosł nowe i świeże pomysły oraz poetycką fantazję. Jego filmy to świat widziany z przymrużeniem oka. Nic na serio. Zmarł na raka w wieku 71 lat.

Autor wspomnienia: Kinga Kubicka - Kubeczek