Tony Curtis, czy jak kto woli, Bernard Schwartz, urodził się jako najstarszy z trójki dzieci pary emigrantów, Emanuela i Heleny. W domu, delikatnie mówiąc, się nie przelewało, toteż Tony od najmłodszych lat nauczył się polegać wyłącznie na sobie. W każdej wolnej chwili chodził do kina: tak radził sobie z biedą i domowymi problemami. Często towarzyszył mu brat Julius, najważniejsza osoba w życiu Tony'ego. Kiedy Julius w 1938 roku zginął potrącony przez ciężarówkę, Tony długo nie mógł się pozbierać. W 1942 roku zaciągnął się do Marynarki, po zakończeniu służby zaś rzucił się głową naprzód w świat, o którym od dawna marzył: świat kina. Zaczynał na deskach teatralnych, szcześliwie zwracając na siebie uwagę siostrzenicy Davida O.Selznicka, Joyce. Joyce zorganizowała młodemu aktorowi spotkanie z wujem, które zaowocowało siedmioletnim kontraktem z Universal Studios i pierwszą rolą u boku Burta Lancastera w "Pułapce miłości" (Criss Cross, 1949). Burt przyniósł mu szczęście, ponieważ kolejny wspólny występ w "Słodkim zapachu sukcesu" (Sweet Smell of Success", 1957) okazał się dla Tony'ego prawdziwą przepustką do sławy i kariery. Za "Ucieczkę w kajdanach" (The Defiant Ones, 1958) otrzymał pierwszą i jedyną nominację do Oskara, ale najlepiej jest kojarzony z uroczym "Pół żartem, pół serio" (Some Like It Hot, 1959) i oczywiście "Spartakusem" (1960). Nominacją do Złotego Globu nagrodzono jego występ w "Dusicielu z Bostonu" (The Boston Strangler, 1968). Szczyt kariery Curtisa przypadł na lata 50. i 60., chociaż regularnie pojawiał się na ekranie do 2008 roku. W swoich najlepszych latach miał opinię "ślicznego chłopca Hollywood", był niepoprawnym uwodzicielem - sześciokrotnie żonaty, chociaż ponoć największą miłością jego życia pozostała pierwsza żona, Janet Leigh. Nie stronił od alkoholu i kokainy, nawet wtedy, gdy dopadły go poważne kłopoty ze zdrowiem (cierpiał na rozedmę płuc). Był jednak również zawołanym filantropem, niezmordowanie działającym na rzecz ofiar Holokaustu. Miał 85 lat.