Największa francuska gwiazda i dama w powojennej historii kina. Wybitna aktorka filmowa i teatralna. Mała kobieta i wielka miłośniczka gauloisow. Niesforna, szlachetna, wielkiego serca. Symbol kobiety niezależnej i wolnej. Po maturze oraz szkole pielęgniarskiej wstąpiła (1949 r.) do Wyższej Szkoły Sztuki Teatralnej przy Rue Blanche w Paryżu (Ecole Nationale Superieure des Arts et Techniques du Theatre ENSATT), a potem do Konserwatorium Teatralnego (Conservatoire National Superieur d'Art Dramatique CNSAD). Opuściła Konserwatorium w 1954 r. z dwiema Głownymi Nagrodami i rozpoczęła pracę na deskach Comedie Francaise. Jej interpretacja sztuki "La Machine a ecrire" (1956 r.) spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem ze strony krytyki i widzow. Jean Cocteau nazwał ją wowczas najpiękniejszym usposobieniem dramatycznym po wojnie. Rownolegle z występami teatralnymi i kabaretowymi (La Rose Rouge na paryskim Montmartre) aktorka pojawiła się po raz pierwszy na dużym ekranie w filmie "Treize a table" (1955 r.) w reż. A. Hunebelle. Potem były filmy nieco mniej ambitne, aż Luchino Visconti powierzył jej rolę Nadii w filmie "Rocco i jego braci"a (Rocco et ses freres, 1960 r.). Był to początek jej wielkiej kariery aktorskiej. Dwie dekady: lata 60-te i 70-te należą niewątpliwie do niej, a filmy, ktore powstały z jej udziałem, uchodzą za najlepsze w całym jej dorobku filmowym i nie tylko. Stworzyła wspaniałe i niezapomniane kreacje aktorskie w filmach: "Le mari de la femme a barbe" (1963 r.) i "Dillinger nie żyje" (Dillinger est mort 1969 r.) Marco Ferreri, "Trzy pokoje na Manhattanie" (Troi chambres a Manhattan 1965 r. i nagroda Puchar Volpi na MFF w Wenecji) Marcela Carne, "Żyć aby żyć" (Vivre pour vivre 1967 r.) i "Mężczyzna, ktory mi się podoba" (Un home qui me plait 1969 r.) Claude'a Lelouch, "Umrzeć z miłości" (Mourir d'aimer 1971 r.) Andre Cayatte, Kobieciarz (Le Cavaleur 1978 r.), "Komisarz w spodnicy" (Tendre Poulet 1978 r.) Philippe'a de Broca. Za rolę tytułowej bohaterki "Docteur Francoise Gailland" (1977 r.) otrzymała swojego pierwszego Cezara w kategorii najlepsza aktorka. Kolejny rok przyniosł jej nominację do tej nagrody za film "La Cle sur la porte" (1978 r.) Zagrała też całkiem ciekawe role w filmach: "Terapia szokowa" (Traitment de choc 1973 r.), "Policzek" (La Gifle 1974 r.), "Cygan" (Le Gitan 1975 r.), "Panowie dbajcie o żony" (La Zizanie 1978 r.). Poza niektorymi produkcjami: "Liste noire" (1984 r.), "Rozstania i powroty" (Partir revenir 1985 r.) i "Comedie d'amour" (1989 r.) kolejne lata oznaczały tak naprawdę jej zniknięcie z dużego ekranu i powrot do sztuk teatralnych: "L'Avare" (1986 r.), "Descente aux plaisirs" (1997 r.) Le 6eme ciel (1998). Pojawiła się także w serialach telewizyjnych: 'Le vent des Moissons" (1988 r.) i "Orages d'ete" (1989 r.). Statut wielkiej i utalentowanej aktorki potwierdziły jeszcze dwa Cezary za film "Nędznicy" (Les Miserables 1995 r.) Claude'a Lelouch i "Pianistkę" (La Pianiste 2001 r.) Michaela Haneke. Często wcielała się postaci policjantek, sędziow, adwokatow, profesorow, lekarzy. Sama mowiła o sobie: "Nie przyszliście zobaczyć kobietę wampa, kobietę nierealną, ale kobietę całkiem prostą. [...] Jestem waszą kuzynką, ciotką, mamą, narzeczoną". W pogrzebie uczestniczyli zarowno fani talentu aktorki, jak i wielkie osobistości świata filmu m.in.: Alain Delon, Claude Lelouch, Mireille Darc, Jean Paul -Belmondo, Robert Hossein, Isabelle Adjani. Hołd aktorce złożył rownież prezydent Francji Nicolas Sarkozy i minister kultury Frederic Mitterand. Annie Girardot zmarła na Alzheimera w wieku 79 lat.

Autor wspomnienia: Kinga Kubicka - Kubeczek