Urodziła się jako Wendy Margaret Hiller w Wielkiej Brytanii. Otrzymała staranne wykształcenie - po zakończeniu szkoły związała się najpierw z teatrem, a następnie zaczęła grać również w filmach. Była ulubioną aktorką George'a Bernarda Shawa i to on zasugerował jej kandydaturę do głównej roli w szerokoekranowej adaptacji jego sztuki, "Pigmalion" (1938). Brawurowa kreacja Elizy Doolittle przyniosła Wendy Hiller pierwszą nominację do Oskara. W 1941 ponownie zagrała w ekranizacji komedii Shawa - "Major Barbara". Obdarzona chłodnymi, zdecydowanymi rysami, bardziej przystojna aniżeli urodziwa, z powodzeniem wcielała się w role niezależnych i silnych kobiet. W 1959 roku otrzymała Nagrodę Akademii za najlepszą rolę drugoplanową w filmie "Osobne stoliki". W tej samej kategorii nominowano ją jeszcze w 1967, za "Oto jest głowa zdrajcy". Inne filmy z jej udziałem to "Synowie i kochankowie" (1960), "Toys in the attic" (1963), "David Copperfield" (1969), "Morderstwo w Orient Expressie" (1974), "Człowiek słoń" (1980), "Świadek oskarżenia" (1982), "All passion spent" (1986). Po raz ostatni pojawiła się na ekranie w 1989 roku w obrazie "Ending up", po czym wycofała się z czynnej kariery. W 1937 roku poślubiła pisarza i scenarzystę, Ronalda Gowa - pozostali zgodną parą przez 56 lat, aż do jego śmierci. W 1975 Wendy Hiller została Damą Orderu Imperium Brytyjskiego. Miała 91 lat.