Urodziła się w Detroit pod nazwiskiem Janet Cole. Już od najmłodszych lat uwielbiała przed lustrem naśladować ulubionych bohaterów książkowych. Związała się z teatrem amatorskim w Miami na Florydzie. Wkrótce po zawarciu kontraktu z producentem Davidem O. Selznickiem zadebiutowała w filmie "The Seventh Victim". O ile film przeszedł niezauważony, o tyle jej rola spodobała się dwóm reżyserom brytyjskim, M. Powellowi i E. Pressburgerowi, którzy zatrudnili ją w swojej wysokobudżetowej produkcji "Sprawa życia i śmierci". Po powrocie z Wielkiej Brytanii dostała rolę w sztuce broadwayowskiej pt. "Tramwaj Zwany Pożądaniem" w reżyserii Elii Kazana. Tam też poznała Marlona Brando, swojego filmowego męża. Niemal w tej samej obsadzie Kazan wyreżyserował w 1951 film nagrodzony m.in. trzema Oscarami w głównych kategoriach aktorskich. Jedna z nagród przypadła Kim Hunter. Niestety, zaledwie parę lat później aktorka trafiła na czarną listę wrogów USA za rzekome poparcie dla komunistów i tym samym została wykluczona z branży filmowej. Rehabilitacja i triumfalne zwycięstwo nad Komisją McCarthy'ego, podczas rozprawy sądowej, przyczyniło się pośrednio do rozwiązania tego organu i powrotu do kariery wielu innych "ludzi filmu". Hunter po "Tramwaju..." już nigdy nie powtórzyła tak wielkiej roli grając w pośledniejszych filmach u boku Humphreya Bogarta, Petera Fondy i Warrena Beatty, a także w kultowej serii filmów science-fiction - "Planeta Małp". W latach '60 i '70 występowała na scenie Broadwayu. Jej kolejne role filmowe przechodziły bez echa. Zagrała m.in. w horrorze Dario Argento "Oczy Szatana" oraz epizod w filmie Clinta Eastwooda "Północ w Ogrodzie Dobra i Zła". Zmarła w Greenwich Village na zawał serca.

Autor wspomnienia: Tomasz Jamry - Dziadek