Urodził się w Lublinie. Z wykształcenia - magister reżyser (studiował w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej - jego mentorem był Leon Schiller). Przede wszystkim jednak był publicystą, krytykiem filmowym i wielbicielem kina. Jego cięte pióro, złośliwe wypowiedzi i charakterystyczną gestykulację znają wszyscy, którzy kiedykolwiek interesowali się filmem. Związany od zarania z tygodnikiem "Polityka", publikował również "rozmowy o kinie współczesnym" we "Wprost". W latach 1990 - 2000 prowadził wraz z Tomaszem Raczkiem cykl telewizyjny "Perły z lamusa". Polemika krytyczna Kałużyńskiego i Raczka stała się z czasem jednym z bardziej rozpoznawalnych elementów polskiej publicystyki filmowej. Rzadko kiedy zgodni w upodobaniach, Panowie znakomicie się uzupełniali jako dyskutanci. Wspólnie wydali trzy książki: "Perły do lamusa?", "Poławiacze pereł", "Perłowa ruletka". W połowie 2005 roku ma się ukazać czwarta, "Alfabet na cztery ręce". W kwietniu 2003 Zygmunt Kałużyński otrzymał nagrodę Warszawskiej Premiery Literackiej za "Pamiętnik orchidei czyli Zapiski ocalonego z XX wieku". Ponadto autor takich książek, jak "Podróż na Zachód", "Nowa fala zalewa kino", "Paszkwil na samego siebie", "Buntownik bywalec" czy "Wampir salonowiec". Jego bibliografia obejmuje w sumie prawie trzydzieści pozycji. W 2002 roku zdobył kryształową statuetkę Gwiazdy Telewizji Polskiej za "osobowość telewizyjną i ogromny wkład w publicystykę kulturalną". Program "Perły z lamusa" natomiast został uznany przez czytelników "Polityki" za jeden z najpopularniejszych programów telewizyjnych minionego czterdziestolecia. Lubił jazz i muzykę klasyczną, przyjaźnił się blisko z tenorem Bogdanem Paprockim. Ostatnia książka, jaką wydał, to "Do czytania pod prysznicem czyli znalezione w osobistej szufladzie" (2004). Miał 86 lat.