Reżyser, aktor, pedagog, wieloletni rektor łódzkiej filmówki (w latach 1982-1990 oraz 1996-2002). W 1986 roku został przewodniczącym Zespołu Filmowego Narodowej Rady Kultury, a w latach 1987-89 był członkiem Komitetu Kinematografii. Jego pierwszym filmem był nakręcony na podstawie opowiadania Wiesława Dymnego obraz "Chudy i inni", który przyniósł mu nagrodę imienia Andrzeja Munka za najlepszy debiut. Kluba i Dymny współpracowali jeszcze dwukrotnie: przy filmach "Słońce wschodzi raz na dzień" (1967, premiera w 1972) i "Pięć i pół bladego Józka" (1971 - nie doczekał się premiery, materiały bowiem jeszcze przed zmontowaniem zostały na polecenie władz zniszczone). Reżim PRL-u poważnie utrudniał karierę reżyserską Henryka Kluby. Paradoksalnie, największą aprobatą cieszyły się te filmy, które osobiście uważał za porażki, jak serial telewizyjny "Doktor Ewa" z Ewą Wiśniewską w roli głównej, oraz składające się z trzech nowel "Szkice warszawskie". Kluba chętnie sięgał do poetyki ludowej ballady: w 1974 nakręcił "Opowieść w czerwieni", opartą na motywach powieści Andrzeja Brauna, a w 1978 "Sowizdrzała świętokrzyskiego" film łączący w sobie wątki fantastyczne z realistycznymi. Ostatnim filmem fabularnym Henryka Kluby był obraz "Gwiazda piołun" z 1988. Uznawany przez krytyków za najdojrzalsze dzieło reżysera, film jest zapisem ostatnich dni życia Witkacego, przy czym istotniejsze od elementów biograficznych jest tutaj zmaganie człowieka z lękiem i ograniczeniami. Kluba był również aktorem, występował u Romana Polańskiego, Stanisława Barei, Filipa Bajona, a także we własnych filmach. Urodził się niestety w epoce, w której jego talent nie mógł się w pełni rozwinąć, wciąż hamowany przez ograniczenia reżimu i szykany władz, których działania podcinały reżyserowi skrzydła. Spełniał się jako pedagog, był ceniony i kochany przez studentów łódzkiej filmówki. W 2001 roku wydał książkę pod tytułem "Podstawy inscenizacji". Zmarł w Koninie w nocy z 10 na 11 czerwca. Miał 74 lata.