Ta szczera, dobra, budząca zaufanie twarz nie pasowała do amanta ani twardego męskiego bohatera. Była łagodna i pełna ciepła. Pamiętany głównie z uwagi na swoje role komediowe, był Lemmon także rewelacyjnym aktorem dramatycznym. Ośmiokrotnie nominowany do Oskara, otrzymał statuetkę za dwa filmy: "Save the tiger" i "Mister Roberts". Wraz ze starszym od niego o pięć lat Walterem Matthau'em stworzył legendarny duet ekranowy. Byli przyjaciółmi i na planie, i poza nim, wystąpili razem w dziewięciu filmach, przy czym jako dziesiąty warto wspomnieć "Kotch" z 1971, którym Lemmon zadebiutował jako reżyser, obsadzając swojego przyjaciela w głównej roli, za którą ten zdobył zresztą nominację do Oskara. Sam Lemmon pojawia się w filmie epizodycznie jako pasażer autobusu. Najwspanialsze dokonania Jacka Lemmona to "Pół żartem, pół serio" (1959), "Garsoniera" (1960), "Days of wine and roses" (1962), "Chiński syndrom" (1979), "Missing" (1982), "Dwunastu gniewnych ludzi" Williama Friedkina (1997), i, przede wszystkim, "Glengarry Glen Ross" (1992), które przyniosło mu nagrodę za najlepszą rolę męską na festiwalu w Wenecji. Był ulubionym aktorem reżysera Billy'ego Wildera, nakręcili razem siedem filmów. Kiedy odszedł, kino straciło jednego z najwspanialszych aktorów wszechczasów. Zmarł na raka. Miał 76 lat.