Amerykańska aktorka filmowa i wielka dama Broadwayu. Absolwentka Northwestern University. Zadebiutowała w wieku 21 lat (1947 r.) w sztuce "Another Part of the Forest". Jej postać Reginy Hubbard bardzo zachwyciła krytykę, uznano ją za najlepszą aktorkę i przyznano jej nagrodę Tony (Tony Awards for Best Performance by a Featured Actress in a Play). Szybko też została dostrzeżona przez wytwórnie filmowe. Podpisała kontrakt z Warner Bros i po raz pierwszy pojawiła się na dużym ekranie w filmie "John Loves Mary" (1949 r.) u boku Ronalda Reagana. O wiele bardziej znaczący był występ z Garym Cooperem w "The Fountainhead" w reżyserii Kinga Vidora (1949 r.), który poza planem przerodził się w romans młodziutkiej aktorki ze starszym o ponad dwadzieścia lat gwiazdorem Hollywood. Ostatecznie znajomość ta zakończyła się rozstaniem i depresją aktorki. Początkowo zwracano uwagę na warunki fizyczne (filigranowa blondynka o niskim głosie) aniżeli na talent aktorki: "The Hasty Heart" (1949 r.), "Bright Leaf" (1949 r.), "The Breaking Point (1950 r.), "Operacja Pacyfik" (Operation Pacific, 1951 r.). Odrzuciła więc oferty ról drugoplanowych oraz image wampa, jaki chciano jej narzucić i rozpoczęła współpracę z Foxem, Universal i MGM wcielając się w różne role, pokazując różne emploi. Nakręciła filmy z największymi reżyserami ówczesnych czasów: Robertem Wise'em "Dzień, w którym zatrzymała się Ziemia" (The Day the Earth Stood Still, 1951 r.), Elii Kazanem "Twarz w tłumie" (A Face in the Crowd, 1957 r.), Blake'em Edwardsem "Śniadanie u Tiffany'ego" (Breakfast at Tiffany's, 1961 r.), Ottonem Premingerem "Wojna o ocean" (In Harm's Way, 1964 r.). Błyszczała również w teatrze broadwayowskim, m.in. w sztuce "The Children's Hour" (1952 r.). Wyszła za mąż za pisarza Roalda Dahla z którym miała pięcioro dzieci. Największy sukces odniosła kreując postać Almy Brown u boku Paula Newmana w filmie "Hud, syn farmera" (Hud, 1962 r.). Rola ta przyniosła jej wiele nagród w tym: Oscara za najlepszą rolę kobiecą, BAFTA dla najlepszej aktorki, NBR (National Board of Review) dla najlepszej aktorki oraz nagrodę od Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków (NYFCC). Niestety dalszy rozwój kariery został mocno zachwiany przez ciężką chorobę - udaru mózgu, który spowodował najpierw śpiączkę, potem paraliż, zaniki pamięci i problemy z mową. Aktorka musiała odrzucić role w filmach "Siedem Kobiet" (7 Women, 1966 r.) i "Absolwent" (The Graduate, 1967 r.), ponieważ nie była jeszcze gotowa na pracę przed kamerą. Na ekrany wróciła w 1968 r. filmem "The Subject Was Roses" za który otrzymała nominację do Oscara. Pojawiła się również na małym ekranie: "The Homecoming: A Christmas Story" (1971 r., nagroda Złoty Glob), "Domek na prerii" (Little House of the Prairie, 1975 r.), "Heidi" (1993 r.). Ostatni jej znaczący występ miał miejsce u Roberta Altmana w "Kto zabił ciotkę Cookie?" (Cookie's Fortune, 1999 r.). Przez całe życie była rozdarta między niewykorzystanym w pełni talentem i sukcesem a osobistą tragedią, jaką była jej choroba. Jej historia jest tematem filmu "The Patricia Neal Story" (1981 r.) z Glendą Jackson i Dirkiem Bogardem. Zmarła w wieku 84 lat.

Autor wspomnienia: Kinga Kubicka - Kubeczek