Urodził się jako Volodymyr Palanyuk w Pensylwanii. Jego rodzina pochodziła z Ukrainy. We wczesnych latach czterdziestych pod pseudonimem Jack Brazzo odnosił duże sukcesy jako bokser wagi ciężkiej. Jego kariera sportowa zakończyła się wraz z wybuchem wojny, kiedy to zaciągnął się do sił powietrznych. Za swoją postawę bojową dostał szereg odznaczeń, w tym Krzyż Zwycięstwa. Tuż po wojnie przez krótki czas pracował jako dziennikarz radiowy i sportowy. Jako aktor zadebiutował dopiero w 1947 roku w sztuce "The Big Two", po czym przejął po Marlonie Brando rolę Stanleya Kowalskiego w brodwayowskiej wersji "Tramwaju zwanego pożądaniem". Na dużym ekranie wystąpił po raz pierwszy w 1950 roku, w filmie Eliego Kazana "Panika na ulicach" (Panic in the Streets). Już w 1952 roku zdobył pierwszą nominację do Oskara, za występ u boku Joan Crawford w "Sudden Fear". Rok później podobne wyróżnienie otrzymał za rolę w "Jeźdzcu znikąd" (Shane, 1953). Ostatecznie jednak statuetkę zdobył dopiero w 1992 za "Sułtanów Westernu" (City Slickers). Pamiętamy go ponadto z takich filmów, jak "Man in the Attic" (1953), "Wielki Nóż" (The Big Knife, 1955), "Atak" (Attack, 1956), "Sąd Ostateczny" (Giudizio Universale, 1961), "Pogarda" (Le Mepris, 1963), "Che!" (1969), "Młode Strzelby" (Young Guns, 1988), "Tango i Cash" (Tango&Cash, 1989), "Batman" (1989) czy "Wyspa Skarbów" (Treasure Island, 1999). Odbierając Oskara za rolę w "Sułtanach Westernu", 73-letni wówczas Jack Palance udowodnił swoją znakomitą kondycję fizyczną wykonując serię pompek na jednym ręku, co weszło na stałe do kronik anegdotek z historii Akademii. Prywatnie był małomównym, spokojnym człowiekiem, prowadził ogromne ranczo i hodował bydło, był również cenionym malarzem i poetą. Zmarł w domu swojej córki Holly w Kalifornii. Miał 87 lat.