Urodzony jako Richard Franklin Lennox Thomas Pryor III, popularny i lubiany komik i aktor komediowy, często współpracujący z Genem Wilderem i Melem Brooksem. W latach 1958-1960 służył w armii amerykańskiej. Zanim wyrobił sobie nazwisko, przez kilka lat występował w klubach nocnych, okazjonalnie pojawiając się na ekranie. Największą popularność zdobył sobie w drugiej połowie lat siedemdziesiątych. Szczególne uznanie zyskał za swój cięty język, bezkompromisowość i trafność komentarzy. Na dużym ekranie wiodło mu się różnie. Zazwyczaj grał na drugim planie, zarówno w świetnych obrazach, jak i w kompletnych niewypałach - za rolę w trzeciej części Supermana został nawet nominowany do Złotej Maliny. Debiutował w 1967 w filmie "Zajęte ciało" (The Busy Body). Można go zobaczyć również w "Niebieskim kołnierzyku" (Blue Collar, 1978), "Suicie kalifornijskiej" (California Suite, 1978), "Czystym szaleństwie" (Stir Crazy, 1980), "Stanie krytycznym" (Critical condition, 1987), "Nic nie widziałem, nic nie słyszałem" (See no evil, Hear no evil, 1989) i w "Nocach Harlemu" (Harlem Nights, 1989). Szczególny aplauz krytyki spotkał go za rolę u boku Gene'a Wildera w "Expressie Srebrnej Strzale" (Silver Streak, 1976). W latach osiemdziesiątych uległ tragicznemu wypadkowi - kiedy przygotowywał sobie działkę kokainy, podpalił się - wedle oficjalnego oświadczenia, "przypadkowo". Efektem były oparzenia trzeciego stopnia na ponad pięćdziesięciu procentach ciała. Dopiero dużo później przyznał, że rzekomy wypadek był w istocie próbą samobójczą. Po raz ostatni na ekranie pojawił się w 1997 roku, w "Zagubionej autostradzie" (Lost Highway). Jego życie prywatne byłoby zupełnie niezłym materiałem na film - dość powiedzieć, że żenił się siedem razy, w tym dwukrotnie poślubiając swoje byłe żony. Z jedną z owych byłych, z którą rozwiódł się w 1982 i ponownie zszedł w 2001, pozostał już do końca. Od 1986 cierpiał na stwardnienie rozsiane - postępującą, bezlitosną chorobę, która doprowadziła ostatecznie do jego śmierci. Miał 65 lat.