Amerykańska aktorka filmowa i teatralna, artystka wokalna i producentka. Gwiazda Hollywood i symbol seksu lat 40-tych i 50-tych. Jej niebywała uroda, zmysłowość oraz wielki talent aktorski zapisały się w pamięci wielu milionów kinomanów na całym świecie. Największy rozgłos uzyskała grając piękną brunetkę Dorothy Shaw w filmie "Mężczyźni wolą blondynki". Nie myślała początkowo o karierze aktorskiej, chciała bowiem zostać stylistką lub architektem. Podjęła naukę w Van Nuys High School w Kalifornii, którą musiała jednak przerwać ze względu na śmierć ojca (1937 r.). Wspomagała finansowo rodzinę pracując jako recepcjonistka i modelka. Za namową swojej mamy-aktorki teatru wędrownego, zapisała się na kurs sztuki dramatycznej u Maxa Reinchardta. Brała również udział w lekcjach gry na pianinie. Zadebiutowała w filmie "Wyjęty spod prawa" (The Outlaw, 1943 r.) w reż. Howarda Hughesa, ekscentrycznego milionera, którego urzekła niebiańska uroda i powabne kształty aktorki. Film został zakazany za przekroczenie reguł dobrych manier (m.in. głębokość dekoltu) opracowanych przez Kodeks Hayesa. Reżyser musiał więc film ten przemontować, by mógł on ostatecznie trafić do kin w 1946 r. Film (poprzedzony przesadną reklamą i akcją promocyjną) wywołał skandal, ale i uczynił z Jane Russell jedną z najbardziej popularnych i pożądanych aktorek Hollywood w owym czasie. Pomimo bogatej filmografii i niezaprzeczalnego talentu aktorka postrzegana była głównie przez pryzmat swojego wyglądu i urody. Jej prawdziwy temperament dramatyczny można jednak zobaczyć w filmach "Jego typ kobiety" (His Kind of Woman, 1951 r.) w reż. Johna Farrowa, a także w dyptyku "Blada twarz" (The Paleface, 1948 r.) i "Son of Paleface" (1952 r.). Niezapomnianą kreację idealistki rozsądnie stąpającej po ziemi, będącej przeciwwagą dla naiwnej blondynki Marylin Monroe, stworzyła oczywiście w filmie "Mężczyźni wolą blondynki" (Gentlemen Prefer Blondes, 1953 r.). Pracowała z największymi reżyserami ówczesnego kina amerykańskiego: Josefem von Sternbergiem (Macao, 1952 r.), Nicholasem Rayem ("Gorąca krew" Hot Blood, 1956 r.), Raoulem Walschem ("Dwaj z Teksasu" The Tall Men, 1955 r. oraz The Revolt of Mumie Stover, 1956 r.). Grała u boku najznamienitszych gwiazd: Boba Hope'a, Franka Sinatry, Groucho Marxa, Marylin Monroe, Clarka Gable, Roberta Mitchuma, Vincenta Price'a. W latach 60-tych bardziej była widoczna na małym ekranie oraz w reklamach biustonoszy i szamponów. Najlepiej czuła się w music-hallach Las Vegas i Nowego Yorku, gdzie mogła pokazać w pełni swój talent wokalny i aktorski. Po raz ostatni pojawiła się na dużym ekranie w filmie "Darker than Amber" w 1970 r. Zakończyła karierę w wieku 49 lat, by poświęcić się całkowicie swojej rodzinie i dzieciom z Fundacji WAIF (World Adoption International Fund). Często była obiektem niewybrednych żartów związanych z jej biustem. Podchodziła do tego tak, jak i do siebie zresztą, z ogromnym dystansem i z przymrużeniem oka. Potrafiła śmiać się sama z siebie. Była lubiana zarówno przez zwykłych techników pracujących w teatrze, jak i przez swoich wielkich partnerów filmowych (Robert Mitchum, Marylin Monroe). Zmarła spokojnie w swoim domu i w otoczeniu kochającej rodziny. Miała 89 lat.

Autor wspomnienia: Kinga Kubicka - Kubeczek