Legendarny polski satyryk, aktor i radiowiec. Pierwsze kroki reżyserskie stawiał wraz z "Kabaretem Stodoła", działającym przy Politechnice Warszawskiej. Występował również w kabarecie "Pod Egidą", współpracował z Olgą Lipińską. Szczyt popularności Jana Tadeusza Stanisławskiego przypadł na lata 70., kiedy to obwołał się "profesorem mniemanologii stosowanej" za pośrednictwem cyklu wykładów radiowych "O wyższości Świąt Wielkiej Nocy nad Świętami Bożego Narodzenia". Po wybuchu stanu wojennego wyjechał do Chicago, gdzie prowadził kawiarnię "U Profesora" i współtworzył tygodnik polonijny "7 dni". Współpracował z "Dziennikiem Związkowym" jako felietonista. Egzamin aktorski zdał eksternistycznie i to za trzecim podejściem, w 1967 roku. Jednak przed kamerą stanął dużo wcześniej, bo już 1959, na specjalne zaproszenie Andrzeja Munka, reżysera "Zezowatego szczęścia". Pojawił się również w "C.K. Dezerterach" czy "Komediantce". W sumie zagrał około dwudziestu ról, w większości epizodycznych. Był czas, kiedy cała Polska śpiewała napisane przez niego nieśmiertelne szlagiery - "Orkiestry dęte", "Cała sala śpiewa z nami" i oczywiście "Czterdzieści lat minęło", ilustrujące serial "Czterdziestolatek". Zmarł po długiej i wyczerpującej chorobie, miał 71 lat.