Jerzy Stefan Stawiński dorastał na warszawskim Żoliborzu. Brał udział w kampanii wrześniowej, a od 1940 roku należał do podziemnej organizacji harcerskiej, później znanej jako pułk AK -Baszta-. Był dowódcą kompanii w Powstaniu Warszawskim, a po wojnie przez rok przebywał w obozie jenieckim w Bawarii. Po wyzwoleniu obozu przedostał się do Anglii, a od 1946 do 1947 roku służył w II Korpusie Polskim pod dowództwem generała Andersa we Włoszech. Do kraju powrócił w 1947 roku i podjął studia na Wydziale Prawa UW. Jako pisarz koncentrował się głównie na tematyce wojennej i okupacyjnej. Jako scenarzysta miał znaczący wpływ na formowanie się polskiej szkoły filmowej. Jego autorstwa są scenariusze do -Kanału-(1957) i -Miłości dwudziestolatków-(1962) Wajdy, -Człowieka na torze-(1957), -Eroiki-(1958) i -Zezowatego szczęścia-(1960) Munka, -Akcji pod Arsenałem- (1977) Jana Łomnickiego, -Godziny W-(1979) Morgensterna, -Strasznego snu Dzidziusia Górkiewicza-(1993) i -Pułkownika Kwiatkowskiego-(1995) Kutza. Stawiński próbował również swoich sił jako reżyser, czasem we współpracy z żoną, pochodzącą z gruzińskiej arystokracji Heleną Amiradżibi-Stawińską. Zmarł na atak serca w swoim mieszkaniu na warszawskim Mokotowie, miał 89 lat.