Jeden z największych francuskich aktorów filmowych i teatralnych. Aktor wszechstronny, choć utożsamiany głównie z rolami komediowymi. Postaci, w które się wcielał, byli to zazwyczaj zwykli ludzie o miłej aparycji, bezradni życiowo, naiwni i dobroduszni. Wygląd poczciwca od razu spodobał się realizatorom filmowym, głównie Claude'owi Lelouch, który szybko uczynił z niego swojego aktora. Villeret stworzył wiele ciekawych i wybitnych kreacji aktorskich, ale widzom na całym świecie zapisał się w pamięci jako istota pozaziemska w filmie "Kapuśniaczek", gdzie zagrał u boku innego wspaniałego aktora Louisa de Finesa. Ukończył Konserwatorium w Tours, a następnie wstąpił (1969 r.) do słynnego Konserwatorium Paryskiego (Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique CNSAD), które ukończył w 1973 r. Był uczniem Louisa Seigner i współpracował z Marcelle Tassencourt. Występował na deskach Narodowego Teatru Powszechnego w Paryżu (Téâtre National Populaire TNP), w teatrach Lyonie i Reims oraz w Téâtre de l'Européen. W kinie zadebiutował w dramacie wojennym "R.A.S" (1973 r.) Ives'a Boisseta. Jednak dopiero Claude Lelouch odkrył w nim prawdziwy potencjał aktorski. Razem nakręcili 8 filmów m.in.: "Całe nasze życie" (Toute une vie, 1973 r.), "Dobrzy i źli" (Le Bon et les méchants, 1975 r.), "Un autre homme, une autre femme" (1976 r.), "Robert i Robert" (Robert et Robert, 1978 r.). Ten ostatni film przyniósł Villeretowi pierwszego Cezara w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy. Rozkwit jego kariery aktorskiej przypada na lata 70-te i 80-te. Gra wtedy dużo i w różnych gatunkach filmowych, zarówno w komediach, jak i w dramatach Swój talent podkreśla kreacjami w "Moliere" (1977 r.), w "Kapuśniaczku" (La Soupe aux choux, 1981 r.), w "Dantonie" (1981 r.) Andrzeja Wajdy, "Effraction" (1982 r.), "Papy fait de la résistance" (1983 r.), w "Kelnerze!" (Garçon!, 1983 r.), w "Złocie dla pazernych" (Les Morfalous, 1984 r.), w "Imieniu Carmen" (Prénom: Carmen, 1984 r.) Jeana-Luca Godarda, "L'été en pente douce" (1986 r.) Gerarda Krawczyka i w "Gwoździku" (Mangeclous, 1988 r.). Pierwsza połowa lat 90-tych przynosi aktorowi pewien zastój filmowy i w tym czasie skupia się on głównie na występach w teatrze, gdzie odnosi sporo sukcesów. Na duży ekran powraca tryumfalnie w 1998 r. rolą François Pignona w komedii "Kolacja dla palantów" (Le Dîner de cons). Otrzymuje za nią Cezara w kategorii najlepszy aktor. W ostatnich latach życia współpracował z Jeanem Beckerem przy projektach: "Dzieci bagien" (Les Enfants du marais, 1998 r.), "Zbrodnia w raju" (Un crime au paradis, 2000 r.), "Dziwne ogrody" (Effroyable jardins, 2002 r.). Zagrał też w ostatnim filmie Philippe'a de Broca "Żmija w garści" (Vipere au poing, 2003 r.). Wystąpił w blisko 70 filmach. Grał z największymi aktorami: Romy Schneider, Catherine Deneuve, Christian Clavier, Jean -Paul Belmondo, Omar Sharif, Miou-Miou, Ives Montand, Jean Rochefort, Anouk Aimée, Louis de Funes, Gérard Depardieu. Pomimo wielkiej popularności pozostał człowiekiem skromnym i wrażliwym. Zmarł w wyniku krwotoku wewnętrznego w wieku 54 lat.

Autor wspomnienia: Kinga Kubicka - Kubeczek