Co?

Amerykański splendor

Jak?

Komediodramat / biograficzny

Kiedy?

2003

Kto? Co?

Good Machine / HBO Films

Shari Springer Berman & Robert Pulcini – reżyseria
Shari Springer Berman & Robert Pulcini – scenariusz na podstawie serii komiksów „American Splendor” i „Our Cancer Year” autorstwa Harveya Pekara i Joyce Brabner
Terry Stacey – zdjęcia
Robert Pulcini – montaż
Mark Suozzo – muzyka

Z kim, z czym?

	Paul Giamatti
	Hope Davis

	James Urbaniak

O kim, o czym?
Harvey Pekar to baaaardzo przeciętny, baaaardzo normalny i sprawiający wrażenie baaaardzo zgryźliwego mieszkaniec Cleveland. Pracuje w lokalnym szpitalu, jako urzędnik biurowy – jego życie toczy się pomału, jest monotonne i niezbyt ciekawe, a sam Harvey cienko przędzie. Pewnego dnia Harvey, na skutek obserwacji codzienności, postanawia stworzyć komiks, w którym będzie obrazował wydarzenia każdego dnia – pomaga mu w tym jego przyjaciel, rysownik Robert Crumb. Bezpośrednim następstwem publikacji komiksu – oprócz jako-takiej sławy Harveya – staje się jego związek z fanką tych publikacji, Joyce Brabner. Wkrótce postanawiają spędzić ze sobą resztę życia...

Już zapomniałeś?
Za oceanem film został doceniony, choć nie doczekał się specjalnie statusu kultowego. W Polsce dotąd nie miał dystrybucji.

Obejrzyj, bo:
To film nie tylko dla fanów komiksowych opowieści, choć taśma jest przesiąknięta ich formą do cna. To przede wszystkim słodko-gorzka historia o zwykłym, szarym życiu, z rewelacyjnymi, ciętymi uwagami i ripostami głównego bohatera, którego znakomicie zagrał Paul Giamatti. To także fantastyczne kreacje pozostałych, mniej lub w ogóle nieznanych, amerykańskich aktorów, oraz przede wszystkim zadziwiająco łatwa, acz zaskakująca forma opowieści, która zdumiewa na każdym kroku. Choć fabuła jest prosta, jak drut i typowa dla egzystencjalnych dramatów made in Poland, to jednak całość ogląda się równie fantastycznie, jak „Gwiezdne wojny”, czy inne, wielkie, hollywoodzkie blockbustery. To po prostu znakomity film, który trzeba zobaczyć, choćby nie wiem jak bardzo gardziło się komiksem i kinem amerykańskim – zresztą to kolejny, mocny dowód na ich wysoką formę.

Co za scena!
- dosłownie każda, w której życie prawdziwe w jakiś sposób przenika się z tym komiksowym, tudzież wymyślonym – a, że tych sporo, to i dużo z nich satysfakcji;

- także każda scena, w której aktorzy odtwarzający poszczególne role wchodzą w interakcje z prawdziwymi ludźmi, których portretują – pomysłowe, niegłupie, śmieszne i dające do myślenia;

- moment, w którym Joyce spotyka Harveya, jak i ten, w którym postanawiają się z sobą zejść – proste, momentami nawet zbyt banalne, ale pełne uroku i filmowej magii;

- zmagający się z chorobą Harvey – nieco inne od reszty filmu, bardziej cierpkie spojrzenie na te mniej wesołe sprawy;


 

Mają gadane!:

Prawdziwa Joyce: See, I thought I was marrying somebody with a sense of humor.
(Widzicie, myślałam, że żenię się z kimś z poczuciem humoru.)
Prawdziwy Harvey: I guess I fooled you.
(Chyba cię nabrałem.)

Harvey Pekar: Wow, you're a sick woman.
(Wow, chorowita z ciebie kobita.)
Joyce Brabner: Not yet, but I expect to be.
(Jeszcze nie, ale zamierzam taką być.)

Joyce Brabner: Harvey, may I have a glass of water and an aspirin?
(Harvey, masz może szklankę wody i aspirynę?)
Harvey Pekar: Why, do you have a headache?
(Czemu? Boli cię głowa?)
Joyce Brabner: No, but I want to avoid getting one.
(Nie, ale chcę tego uniknąć.)

Facet z materacem #1: So is the girl smart?
(Więc ta dziewczyna jest bystra?)
Facet z materacem #2: Well, I guess she's about average.
(Sądzę, że jest raczej przeciętna.)
Facet z materacem #1: Average! Man, average is dumb!
(Przeciętna? Człowieku, przeciętna znaczy durna!)

Fajne Fakty:
Harvey pracuje w Departamencie do Spraw Weteranów. W rzeczywistości organizacja ta nazywała się Zarząd Weteranów – dopiero w roku 1989 zmieniła nazwę na tą, użytą w filmie.

Ted Hope użyczył swojego głosu w filmie – jako automatyczna sekretarka podczas programu „Late Show with David Letterman”.

Gary Dumm – jeden z wieloletnich rysowników „American Splendor” także wystąpił w filmie. To siwy facet, który otrzymuje autograł na jednym z egzemplarzy „Our Cancer Year”.

Podczas scen w show u Davida Lettermana, Paul Giamatti nosi dokładnie to samo ubranie, które miał na sobie prawdziwy Harvey, gdy wystąpił w tym programie w 1982 roku.

Zarówno w „American Splendor”, jak i w „Nixon” Olivera Stone’a mamy analogiczną scenę końcową. I tu i tu aktorzy zamieniają się w rzeczywiste postaci. W „Nixonie” Hopkins wychodzi z Białego Domu, co zmontowano z fragmentem archiwalnych nagrań Richarda Nixona wychodzącego w tegoż samego budynku. Natomiast w „American Splendor” Paula Giamatti idącego ulicą zestawiono z Harveyem Pekarem podążającym tą samą trasą.

Inne Info:
Jonathan Demme chciał adaptować komiks w latach 80, ale projekt nigdy nie doszedł do skutku, jako że nie był on wtedy uznanym twórcą.

Rob Schneider i Leonardo DiCaprio byli jednymi z pierwszych kandydatów do roli w filmie.

Wszystkie ‘dokumentalne’ wstawki na białym tle, zostały nakręcone w jeden dzień.

NBC nie pozwoliło na wykorzystanie części aktualnych nagrań z ich show „Late Night with David Letterman”, tak więc trzeba je było odegrać na nowo.

Film w całości nakręcono w Cleveland, stan Ohio, USA.

Łącznie film zarobił ‘aż’ 6 milionów zielonych.

Na film spadł cały deszcz nagród i wyróżnień, w tym m.in.
- Nominację do Oscara 2004 za najlepszy scenariusz adaptowany;
- Nominację do Złotego Globu 2004 dla Hope Davis za najlepszą rolę drugoplanową;
- Nominacje do Golden Satellite Award 2004 w kategoriach: najlepsza reżyseria, najlepszy film komediowy lub muzyczny, najlepszy aktor w komedii lub musicalu, najlepsza aktorka w komedii lub musicalu, najlepszy scenariusz adaptowany;
- Nominację do International Jury Award na międzynarodowym festiwalu w São Paulo w 2003 r;
- Nagrodę FIPRESCI ‘Un Certain Regard’ na festiwalu w Cannes w 2003 roku dla Shari Springer  Berman i Roberta Pulcini za „Ich oryginalne podejście do fikcji i rzeczywistości, połączenie dwóch mediów – filmu i powieści graficznej, oraz innowacyjny styl.”;
- Nagrodę New Director's Award na festiwalu w Edynburgu w 2003 roku;
- Nagrodę główną na festiwalu komedii w Montrealu, 'Just for Laughs' w 2003 r;
- Nagrodę na festiwalu w Sant Jordi w 2006 r dla najlepszego aktora zagranicznego – Paula Giamatti;
- Nagrodę jury na festiwalu w Sundance w 2003 r;
- Nagrodę za najlepszy scenariusz adapatowany od WGA w 2004 roku.

Film brał także udział w 19. Warszawskim Festiwalu Filmowym w roku 2003.

 

Krótka Krytyka: Całość ma bardzo specyficzny klimat, który nie trafi do każdego. Także humor jest często sprawą dyskusyjną.

Jednym zdaniem: Doskonale zrealizowana, cięta riposta na american dream, oraz niebanalna historia, w której rzeczywistość miesza się z wyobraźnią.

Koledzy z podwórka: Chasing Amy / Ghost World / Persepolis

Stracony czas życia: 101 minut, czyli dwie godziny bez 19 minut.

Masz to w Polsce? Nie.

Ocena filmu:


Stopień zapomnienia:







Sympatyczne Strony:

http://www.film.org.pl/prace/american_splendor.html - klubowa recenzja :)

http://www.imdb.com/title/tt0305206/ - IMDb

http://www.diaphana.fr/americansplendor/main.html - francuska strona filmu

http://www.newline.com/properties/americansplendor.html - strona dystrybutora

http://www.superheroeslives.com/independents... – czyli nieco ze strony stricte komiksowej

http://www.mymoviescripts.com/?id=American+Splendor – scenariusz, trailer i nieco więcej