ODKURZALNIA: DRIVER

20th Century Fox / EMI Films

Walter Hill – reżyseria
Walter Hill – scenariusz
Philip H. Lathrop – zdjęcia
Tina Hirsch & Robert K. Lambert – montaż
Michael Small – muzyka

Z kim, z czym?

	Ryan O'Neal
	Bruce Dern
	Isabelle Adjani

O kim, o czym?
Tytułowy Kierowca (O'Neal) jest specjalistą w bardzo ryzykownym i rzadkim zawodzie – prowadzi auto po napadach rabunkowych, ergo zapewnia przestępcom ucieczkę z miejsca zdarzenia. Jest tak dobry, że nigdy nie został złapany na gorącym uczynku. Jednak po kolejnym napadzie bierze go na celownik Detektyw (Dern), który stawia sobie za priorytet schwytanie Kierowcy. Używa w tym celu świeżo aresztowanych gangsterów, których zgadza się ułaskawić w zamian za sfingowany skok i pomoc w ujęciu Kierowcy. Tymczasem Kierowca dogaduje się z Graczem (Adjani) – ona oferuje mu robotę, on prosi ją o zwodzenie Detektywa...

Już zapomniałeś?
„The Driver” to w naszym kraju prawdziwa biała plama – pewnie tylko kilku maniaków wyścigów, względnie kinomani-fanatycy kojarzą co to jest i z czym to się je. Ale za oceanem jest to oczywiście film kultowy.

Obejrzyj, bo:
Chyba łatwiej wymienić można powody, dla których nie warto tego filmu oglądać. A więc: nie ma takowych. W tym filmie wszystko wydaje się być idealne, tak od strony technicznej (przepiękne zdjęcia, bajecznie zmyślne kadry, świetna kaskaderka, bardzo dobry montaż i spokojna, solidna, acz niewybijająca się muzyka), jak i merytorycznej. Fabuła, aktorzy, scenariusz i dialogi – to wszystko jest cholernie konsekwentnie ukazane, wykorzystywane i dopięte na ostatni guzik. Ten film naprawdę nie ma słabego ogniwa i nawet pomimo braku (wszechobecnego dziś) CGI robi piorunujące wrażenie, jeśli idzie o akcję, strzelanie i pościgi. A ponieważ na tym całość się opiera, toteż trudno mieć doń jakieś „ale”. Choć Hill zrobił film oszczędny w środkach, o niewielkim (szczególnie biorąc pod uwagę dzisiejsze sumy) budżecie, to spełnia on wszelkie oczekiwania względem największych, hollywoodzkich blockbusterów. Oczywiście „Driver” jest czymś więcej, niż tylko tanią rozrywką. To film prosty, ale nie prostacki – świetnie wykalkulowane kino, na którym trzeba uważać, żeby nic nie przegapić. Film wbrew pozorom niegłupi, a przy tym taki, który świetnie bawi i przy którym łatwo zapomnieć o codziennej szarości. To film, do którego chce się wracać nie raz.

Co za scena!
- wszystkie sceny pościgów i ucieczek – każda trzyma w napięciu i jest nakręcona perfecto;

- Detektyw wpada z wizytą do Gracza, gdzie obecny jest także Kierowca – emocje trzymają nas w ryzach, a dialogi są wyśmienite, podobnie jak i w innych scenach spotkań tych postaci;

- Kierowca pokazuje potencjalnym pracodawcom, na co go stać – przestrzeń pustego parkingu staje się nagle bardzo ciasna i niewygodna;

- finał na stacji kolejowej, poprzedzony solidnym pojedynkiem aut w magazynie – proste, ale chwytliwe rozwiązanie fabuły, które potrafi zaskoczyć.

Mają gadane!:

The Detective: You saw the man in the car. And you saw the man against the brick wall. And you know it's the same man. Yet you didn't identify him. Are you afraid of him? (Widziałaś mężczyznę w samochodzie. I widziałaś mężczyznę przy ścianie. I wiesz, że to ten sam człowiek. A jednak go nie zidentyfikowałaś. Boisz się go?)
The Player: No. (Nie.)
The Detective: Are you afraid of me? (Boisz się mnie?)
The Player: No. I just don't like you. (Nie. Po prostu cię nie lubię.)

The Detective: I really like chasing you. (Naprawdę lubię cię ścigać.)
The Driver: Sounds like you got a problem. (Wygląda na to, że masz problem.)

Fajne Fakty:
Tytułowy bohater jest bardzo małomówny – przez cały seans wymawia jedynie 350 słów.

Scenariusz filmu pisany był dla Steve’a McQueena.

Na podstawie filmu, korporacja Reflections Interactive wypuściła popularną serię gier o tym samym tytule – na mały ekran pecetów żywcem przeniesiono większość ustawień i kątów kamery, a także niektóre samochody i sceny. Szkielet fabuły również jest podobny. Pośrednio na schemacie filmu opiera się także inny wielce popularny cykl gier – Grand Theft Auto (który bierze też sporo z debiutu Rona Howarda... „Grand Theft Auto” z 1977 roku).

Natomiast film „Driver” z Sylvestrem Stallone, nie ma wbrew pozorom nic wspólnego z dziełem Waltera Hilla.

„Keikkakuski” to tytuł filmu, z jakim spotkać się można w Finlandii, podczas gdy w Turcji jest to „Sürücü”, a Serbowie nazywają go po prostu „Vozac”. Prawdziwym kuriozum jest natomiast tytuł grecki, który brzmi „O Asylliptos odigos tou San Francisco”.

Inne Info:
Oryginalnie film trwać miał ponad dwie godziny, który to czas był zresztą przez lata wymieniany na przeróżnych nośnikach, czy też w telewizji, mimo iż zawsze była to ta sama, 90-minutowa wersja. Tylko raz, w Los Angeles, Walter Hill zaprezentował wersję reżyserską, trwającą aż 131 minut. Było w niej rzecz jasna znacznie więcej pościgów i bohaterów.

Jedną z takich postaci zagrała Cheryl Smith, której cały występ poleciał do kosza w oryginalnej wersji filmu. Reżyser nigdy nie wybaczył sobie tego i zawsze chwalił sobie zdolności aktorki.

Inne wersje filmu pokazywano też w telewizji. W jednej z nich zobaczyć można było prolog, w którym Bruce Dern po raz pierwszy spotyka postać Matta Clarka.

Z kolei wczesna wersja brytyjska została pocięta – zabrakło w niej sceny, w której Ronee Blakley ma wciśnięty pistolet do ust. Scena ta została przywrócona dopiero w 2004 roku.

Krótka Krytyka: Film bardzo chłodno przedstawia relacje między bohaterami, a poza tym kończy się zdecydowanie za szybko.

Jednym zdaniem: Porządne kino akcji z porywającymi pościgami i bez użycia komputera – takich już się dziś nie robi.

Koledzy z podwórka: „Gone in 60 seconds" / "Transporter" / "Bullitt"

Liczba seansu: 91 minut, czyli półtorej godziny z minutą.

Masz to w Polsce? Niestety nie

Ocena filmu:

Stopień zapomnienia:

Sympatyczne Strony:

http://www.imdb.com/title/tt0077474/ – IMDb

http://www.atari.com/driver/ – oficjalna strona gier