Poruszane podmuchami wiatru piórko spada na ulicę amerykańskiego miasta Savannah. Mija drzewa, na chwilę osiada na ramieniu przechodnia, muska karoserię samochodu, leci tuż nad jezdnią, a poderwane pędem powietrza z przejeżdżającego auta, dolatuje do sfatygowanego buta Forresta Gumpa. Mężczyzna chowa piórko do książki w walizce. Rozpoczynające film długie ujęcia to jeden z wielu symboli twórczości reżyserskiej Roberta Zemeckisa. Tym razem techniczne wyzwanie (dwa długie ujęcia miasta i cyfrowo wkomponowane piórko, wspomagane animacją) przekuło się w symboliczny obraz zarówno przypadkowości ludzkiego losu, jak i zrazu niedostrzegalnych sił przeznaczenia, wyraziście skumulowanych w zadziwiającym życiorysie "bożego prostaczka" Forresta Gumpa. Dwie i pół minuty filmowego mistrzostwa, inaugurującego równie wielki film.

Rosyjska fabryka amunicji. Widzimy pustą łuskę pocisku karabinowego na linii produkcyjnej. Uzbrojenie, kontrola jakości, skrzynia. Ostatnie sprawdzenie w porcie. Skrzynię otwiera afrykański odbiorca. Transport na miejsce walk. Pocisk trafia do magazynka, czeka na swą kolej. Załadowanie, odpalenie, krótki lot. Wreszcie oczekiwany cel zostaje osiągnięty - to wnętrze głowy czarnego dzieciaka. Andrew Niccol swoje trzecie reżyserskie dzieło rozpoczął najatrakcyjniejszą wizualnie syntezą wyścigu zbrojeń, jaką można sobie wyobrazić. Kawałek żelastwa długości niecałych 4 cm został przewrotnie potraktowany jako zwyczajne dzieło rąk ludzkich, z których to rąk, niestety, giną inni, a w środku walk stoi cyniczny handlarz broni o twarzy Nicolasa Cage'a. Zachwycająca wykonaniem i przerażająca wymową czołówka znakomitego, wciąż aktualnego dramatu.

Gwiezdne wojny - gasną światła, rozsuwa się kurtyna. W chwilę później słychać fanfary wytwórni 20th Century Fox. Gdy logo znika, wyświetlony zostaje napis "A long time ago in the galaxy far, far away...". I wtem pojawiają się wielkie żółte litery STAR WARS, a w uszy zaskoczonego widza uderza wspaniały, majestatyczny, a jednocześnie zawierający w sobie nostalgię za krainą, w której nie ma odcieni szarości i dobro zawsze wygrywa, motyw przewodni Johna Williamsa. Tytuł oddala się ku pustce kosmicznych przestworzy, ale to nie koniec, ponieważ kolejne napisy przelatują przed oczami zdumionych ludzi, wprowadzając ich w sam środek galaktycznej zawieruchy. Gdy ostatnia litera niknie wśród odległych gwiazd, kamera płynnie zmienia kąt i oto obserwujemy potyczkę między małą rebeliancką korwetą oraz majestatycznym, pięknym, a jednocześnie groźnym Gwiezdnym Niszczycieliem Imperium. Wspaniała, cudowna, legendarna i nigdy nie starzejąca się czołówka. Właśnie takie momenty sprawiają, iż pokochaliśmy kino.