Pierwsze miejsce zajęła - nieco może zaskakująco - maska, której historia jest krótka, ale która za to zdążyła się stać swoistym postmodernistycznym symbolem. Tak jak cała trylogia "Krzyku" Cravena stanowi grę z konwencją horroru i zasadami, które tym gatunkiem kierują, tak i maska skrywająca twarz zabójcy wpisuje się w ten schemat. Z jednej strony bowiem jest czytelnym nawiązaniem do słynnego obrazu Edwarda Muncha - twarzy rozciągniętej w upiornym grymasie niemego krzyku na tle rozmywającego się tła, układającego się w fale i kręgi obrazujące czytelnie narastanie intensywności dźwięku - z drugiej jednak balansuje na granicy groteski. Jak bardzo, udowodniła dobitnie parodia "Straszny film". Wystarczy zmiana jednego rysu, by bezosobowy strach przeszedł w śmiech. Wyzbyta wszelkich cech indywidualizmu, utrzymana w klinicznej równowadze bieli i czerni, może posłużyć za kamuflaż nie jednemu konkretnemu mordercy, jak to zazwyczaj w horrorach bywa, ale kilku różnym. Bardziej niż atrybutem stała się zatem symbolem, kojarzonym nie z osobą, a z filmem. Znakomicie także wpasowała się w rynek rozrywki i reklamy. Założenie Cravena, najlepiej dostrzegalne w pierwszej części trylogii, było banalnie proste - każdy może się stać zabójcą i nie potrzebuje do tego żadnych szczególnych powodów, nie mówiąc już o nietypowej i naznaczonej makabrą historii życia. Wystarczy osłonić się bezosobową maską, którą można w każdej chwili porzucić, powracając do spokojnego rytmu własnego życia - odwrotnie niż w przypadku Jasona czy Michaela Myersa, dla których maski są generalnie właściwą twarzą, nie mają innej. Nic zatem dziwnego, że maska z "Krzyku" tak łatwo wtopiła się w świadomość widzów i rozpoczęła samoistny żywot w kompletnym oderwaniu od filmu - raz, ponieważ nawiązuje do czegoś, co już wcześniej było powszechnie znane i kojarzone (czyli obrazu Muncha), dwa, ponieważ z łatwością, w zależności od przyjętego kontekstu, może tak przerażać, jak i bawić.

Drugie miejsce w plebiscycie przypadło masce, która już prawie trzy dekady nas niezmiennie fascynuje. Bo przecież po raz pierwszy ujrzeliśmy ją w 1977 roku wraz z nadejściem "Nowej Nadziei" George'a Lucasa. Stalowy połysk czarnej maski i hełmu Lorda Dartha Vadera jest absolutnie kultowym elementem i to nie tylko w odniesieniu do Lucasowej Sagi, ale wręcz dla całej kinematografii światowej. Symbol potęgi zła, ikona kosmicznej władzy, atrybut mocy - Ciemnej Strony Mocy. Każde pojawienie się maski sieje niepokój, grozę i respekt. Zimne, metalowe oblicze, podkreślone przez ciężki oddech i głęboki jak studnia głos. Każdy kto się rodził i wychowywał na początku lat osiemdziesiątych doskonale pamięta jakie wrażenie robiła postać Vadera. I to przecież nie za sprawą twarzy aktora, tylko właśnie maski, bez której chyba nikt nie wyobraża sobie Gwiezdnej Sagi. Tak się złożyło, że od zeszłego roku jesteśmy mądrzejsi, gdyż wreszcie poznaliśmy historię, która doprowadziła młodego Padawana do przywdziania tego atrybutu. Zaryzykuję stwierdzenie, iż właśnie moment w Epizodzie III, w którym na twarz Anakina zakładana jest maska i po raz pierwszy (sic!) przemawia głosem Jamesa Earla Jonesa, jest najważniejszym momentem całej Sagi. Nikt na sali kinowej nie szeleścił w tym momencie papierkami, nie żarł popcornu, tylko bacznie obserwował ten magiczny moment. Rodzi się Czarny Książę, Lider Zła, Pan Ciemnej Strony Mocy. Największy czarny charakter w historii kina.

Maska hokejowa, która stała się synonimem grozy. A upodobał ją sobie nie kto inny jak największy morderca w historii kina. Jason Voorhees - bo o nim mowa - przyodziewa górną część stroju hokeisty w trzeciej części "Piątku Trzynastego" i nosi ją aż do końca serii (część 10, "Jason X", a także "Freddy vs. Jason"). Ten nieodłączny atrybut, wspólnie z ulubioną bronią Jasona (maczeta), stał się jednym z najlepiej rozpoznawalnych elementów w historii kina grozy. I choć w kilku częściach twórcy decydowali się pokazywać prawdziwą twarz Jasona - wcale nie wypadał on tak strasznie, jak właśnie ukrywając zdeformowaną, zgniłą, pokiereszowaną twarz za charakterystyczną maską... Należy też wspomnieć, iż maska nieznacznie zmieniała wygląd w kolejnych częściach "Friday The 13th", jednak były to zmiany naprawdę minimalne - kształt i forma zawsze pozostawały niezmienne (no może prócz części 10, która w ogóle nie powinna była powstać...). I stała się na tyle - rzec można - kultowa, iż zasłużenie znalazła się w pierwszej trójce w tej kategorii plebiscytu KMF.