Zwycięzcą plebiscytu okazał się Dr. Hannibal Lecter. I nic dziwnego, ponieważ jest to postać, która nieodłącznie przeraża i fascynuje; wywołuje gęsią skórkę jednocześnie przykuwając wzrok swoją magnetyczną osobowością. Jest to zło w czystej postaci, człowiek bez żadnych skrupułów i moralnych oporów, który potrafi zabić, by za chwilę zachwycić się pięknem sztuki. Ale to, co najbardziej w nim przeraża, to nie zabijanie z zimną krwią, jedzenie mózgów swoich ofiar czy chirurgiczna precyzja zadawanych ran - ohydniejsze zbrodnie niektórzy nominowani popełnili! Tym, co w Lecterze przeraża, jest jego... człowieczeństwo. Psychiatra z zawodu, inteligent, znawca kultury i sztuki, człowiek o wysublimowanym guście, który popija swoje zbrodnie szklanką wytrawnego chianti. I całą swoją wiedzę, wszystko, co sobą reprezentuje, co kocha i podziwia, potrafi w mgnieniu oka zamienić na satysfakcję z odebrania życia lub perwersyjną, psychologiczną grę w kotka i myszkę; więcej - morderstwo uważa za sztukę, a więc tym samym staje się jej wielkim kreatorem stojącym ponad prawem maluczkich. Prze-ra-ża-ją-ce. Przerażające, bo Lecter jest świadomy tego, co robi, nie jest jakimś maniakiem szlachtującym niewinnych dla zaspokojenia żądzy krwi lub chuci. Jest jeszcze jeden aspekt postaci Hannibala, który sprawia, że przez lata i trzy odsłony osobnik ten obrósł rangą kultu - sir Anthony Hopkins. Bez niego, bez jego demonicznego spojrzenia, złośliwego uśmiechu, cedzonych przez zęby z cyniczną precyzją słów doktor byłby jednym z wielu. Pozostali odtwórcy Lectera - Cox i Ulliel - mogą się schować - to twarz Hopkinsa widzimy analizując Lectera i tak zostanie na zawsze. Dr. Hannibal Lecter pewnie zwycięża u nas. Pewnie by się z tego ucieszył...

Nie mogło, po prostu nie mogło zabraknąć Normana Batesa wśród zwycięzców niniejszego plebiscytu. Wspaniała "Psychoza" Alfreda Hitchcocka po dziś dzień wywołuje przerażenie i stanowi niedościgniony wzór dla wszelkiego rodzaju horrorów i thrillerów. Zaskoczenie towarzyszące odkryciu, kto tak naprawdę stoi za morderstwami, to jeden z najbardziej pamiętnych momentów w dziejach kina. Bates, świetnie zagrany przez Anthony'ego Perkinsa, do samego końca zdołał wmówić widzowi, iż jest tylko synem zacierającym ślady popełnionych przez matkę zbrodni. Scena, w której psychiatra objaśnia motywy działania psychopaty i późniejszy najazd kamery na twarz Perkinsa, rewelacyjnie ukazują całe szaleństwo kryjące się za czynami mordercy. Już sama myśl o Normanie przebierającym się w stroje zmarłej rodzicielki i traktującym ją jakby wciąż żyła wywołuje u widza uczucie niepokoju i wiszącej w powietrzu grozy. Nawet bez znajomości fabuły jedno z ostatnich ujęć z demonicznie uśmiechającym się mordercą przeraża - Norman Bates zakuty w kajdany, zamknięty w szpitalu psychiatrycznym i pilnowany wciąż potrafi przestraszyć.

"Raz, dwa, Freddy się zbliża..."
Syn setki szaleńców i zakonnicy. Bezwzględny, psychopatyczny morderca niewinnych dzieci, powracający koszmar, od którego nie sposób się uwolnić. Przez lata zmieniał nieco swoje oblicze. Wraz z rozwojem technik charakteryzacji filmowcy starali się, by Freddy wizualnie był wciąż tak samo demoniczny i przerażający jak w 1984 roku, gdy zadebiutował w klasycznym horrorze Wesa Cravena. Jednak to nie charakteryzacja sprawiła, że przeszedł do historii. To głównie zasługa Roberta Englunda, który wcielił się w rolę potwora i stworzył jedną z najbardziej pamiętnych i charakterystycznych postaci we współczesnym kinie. Aktor ten stał się motorem napędowym serii filmowej, która doczekała się siedmiu sequeli (wliczając "Freddy vs. Jason") i z biegiem lat uzyskała status kultowy. Legendarna rymowanka zwiastująca przybycie Freddy'ego wciąż wywołuje dreszczyk emocji, a jego skórzana rękawica uzbrojona w metalowe ostrza jest do dziś jednym z najsłynniejszych rekwizytów filmowych.