Seria o przygodach Agenta 007 nafaszerowana jest różnymi, trudnymi do przełknięcia "kwiatkami", jednak prolog "Goldeneye", w którym Bond ściga samolot, skacze za nim w przepaść, dogania (!), wsiada w locie do kabiny i wyprowadza rozpędzoną maszynę, unikając rozbicia... tak, ta scena robiła w kinach takie wrażenie, że widzowie parskali śmiechem. Jakieś święte granice naciągactwa zostały tu z całą pewnością nie tylko nagięte, ale i przekroczone ;)

Łatwiej przełknąć nadnaturalne umiejętności Supermana: to, że lata, że wzrokiem rzeczy przenika, że laserem z oczu stal przepala, że może robić za brakujący fragment szyny, że sił ma więcej niż wiele... nawet to, że rozpędzony Superman potrafi zatrzymać Ziemię i wrzucić ją na "lewe obroty". Ale to, że skutkiem cofnięcia planety jest także cofnięcie czasu? Co to, to nie, tego nie można ot tak po prostu przyjąć do wiadomości ;)

Atak kosmitów? OK. Walka o planetę? OK. Nawet to, że Will Smith i Jeff Goldblum wsiadają w pojazd kosmitów i lecą w kosmos do ich "siedziby" - jest OK. Ale to, że Ziemscy informatycy (w czasach, gdy jeden Windows jest niekompatybilny z drugim) nie znając systemu komputerowego Obcych, tworzą wirusa, Smith i Goldblum wpuszczają go do systemu Obcych i wirus ten przynosi zakładany efekt... to już nie jest OK ;)