 |
 |
 |
| Dux | |||||||
 |
1. Casino Royale
20 filmów o Bondzie obejrzałem bez większych emocji. 20 razy wysłuchałem obowiązkowego tekstu o wstrząśniętym Martini. Ponad 20 razy musiałem oglądać na ekranie durne wyposażenie Agenta 007, pasujące raczej do "Inspektora Gadżeta". Teraz to się skończyło. Wraz z "Casino Royale" uczłowieczono Bonda, który wreszcie popełnia błędy, krwawi, cierpi i nabiera doświadczenia. I wszystko to bez durnej gadżetomanii, bez linki holowniczej ukrytej w zębie, bez lasera w obcasie czy bazooki ukrytej pod paznokciem. Wreszcie James Bond jest pełnokrwistą postacią. Wreszcie jego przygody fascynują, wciągają i dają emocjonalnego kopa. A wszystko to fenomenalnie nakręcone; Bond "wskakujący" do szoferki ciężarówki na lotnisku, to prawdziwa potęga kina akcji! Daniel Craig to Bond idealny. To pierwszy 007, który naprawdę mi się podoba. I co mnie samego niesamowicie zaskoczyło, "Casino Royale" jest najlepszym filmem, jaki obejrzałem w 2006 roku! Do momentu obejrzenia "Casino Royale", film Cuarona był moim numero uno spośród premier roku 2006. Zachwyciła mnie przede wszystkim forma - wykonane z niesamowitą dbałością o detal, długie ujęcia w scenach akcji. Zachwyciła mnie też strona aktorska, z Clivem Owenem na czele. "Ludzkie dzieci" to kawał dobrej, reżyserskiej roboty! Nieznani aktorzy, oszczędna forma (absolutny brak ujęć ukazujących samolot w locie), i wreszcie miażdżące, wstrząsające ostatnie sekundy filmu, podczas których naprawdę można poczuć się jak w samolocie, który właśnie zmierza ku nieuniknionemu uderzeniu w ziemię. I żadnego wielkiego BUM!, tylko ciemność i cisza, wyrażające więcej niż jakikolwiek obraz, dźwięk czy komentarz z offu... Ciekawa galeria postaci + hollywoodzki poziom realizacji = najlepszy rosyjski film jaki widziały moje oczy. Ten film to dowód na to, że w kinie to scenariusz i dialogi wciąż są najważniejsze. "Jabłka Adama" ogląda się jak najlepszy thriller, choć to film o pieczeniu szarlotki i strzelaniu do kota ;). "Jak we śnie". Magia kina pełną gębą! | ||||||
| Grail | |||||||
 |
1. Transylvania
Powrót Tony'ego Gatlifa do Rumunii, gdzie 10 lat temu nakręcił "Gadjo Dilo", które przyniosło mu międzynarodowy rozgłos. Historia Włoszki Zingariny, dziewczyny zafascynowanej cygańskim folklorem i muzyką, która postanawia podróżować bezdrożami Transylwanii w poszukiwaniu szczęścia. Cudowne, poetyckie kino miejscami w stylu dawnych filmów Kusturicy, z życiową rolą Asii Argento. Zwieńczenie "trylogii zemsty" Park Chan-wooka. Twórca "Oldboya" raz jeszcze udowadnia, że zemsta najlepiej smakuje na zimno. Prowokujący i zaskakujący - dawno w kinie nie było tak gestej, mrocznej atmosfery jak w ostatnich 20 minutach tego filmu. A Koreańczycy po raz kolejny udowadniają, że potrafią robić filmy o jakich amerykańscy, a nawet europejscy twórcy mogą jedynie pomarzyć. Najstraszniejszy horror od czasów "The Eye" Braci Pang. Zrealizowany za niewiele ponad 3 mln funtów przez Neila Marshalla, który parę lat temu zadebiutował oryginalnym "Dog Soldiers". Historia kilku kobiet uwięzionych w jaskini (spora częśc filmu rozgrywa się w kompletnych ciemnościach) trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Tylko dla widzów o mocnych nerwach (i żołądkach :). Kolejny znakomity, acz kontrowersyjny film Toda Solondza. Ostra satyra społeczna, miejscami zabawna, choć tak naprawdę przerażająca, pokazująca to całe zakłamanie i dwulicowość "praworządnych" obywateli Ameryki. Kevin Smith jeszcze raz powraca do swoich ulubionych bohaterów. Popkulturowy fenomen z mnóstwem filmowych smaczków do wyłapania dla uważnych kinomaniaków. A poza tym najzabawniejsza (obok "Borata") komedia goszcząca w ubiegłym roku na polskich ekranach. z zagranicznych festiwali. Wielowątkowa historia pewnej rodziny, na tle współczesnej Polski pokazanej bez żadnych przekłamań i upiększeń. Odważne, oryginalne i nie małpujące ślepo z zachodnich wzorców jak większość innych krajowych produkcji. Plus fantastyczna muzyka. | ||||||
| Hunter | ||||||
 |
1. The Chronicles Of Narnia: 1. The Lion, The Witch And The Wardrobe Dlaczego taki wybór? Za świetnie zrobiona scenę bitwy. Za genialną muzykę. Za śliczne zdjęcia. Za to, że znowu mogłem wrócić do książek z dzieciństwa z czystą przyjemnością. Zupełnie nowa konwencja Bonda, która bardzo przypadła mi do gustu. Nie otrzymałem bajeczki (które bardzo lubię) tylko solidne kino sensacyjne. Za ciepłą komedię (śmieszną), których w chwili obecnej jest tak mało. Otrzymujemy cala masę komedii... ale z ich śmiesznością - to już krucho. Oraz za genialną Meggie Smith. Wilk W. Wilk czyli nawiązanie do "Fletcha" - to zaważyło na moim wyborze. Humor, do którego trzeba było jednak trochę filmów obejrzeć, przypadł mi do gustu. I całkiem fajna muzyka oraz piosenki. Z wielką niecierpliwością czekałem na ten film. Może nie jest taki, jak poprzednik... ale z pewnością nie wyszedłem rozczarowany z seansu. | |||||
| Tomashec | |||||||
 |
1. United 93
4. For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan | ||||||
| Dobermann | |||||||
 |
1. Silent Hill
| ||||||
| Kelley | |||||||
 |
1. United 93
11 września - to zapis rzeczywistości, która nigdy nie powinna była mieć miejsca. Bez maniery i dystansu, patosu i wielkich słów, po prostu jak godzina z życia kilkudziesięciu osób, które znalazły się w niewłaściwym samolocie. Reszta pozycji bez komentarza. | ||||||
| Alieen | ||||||
 |
1. X-Men: The Last Stand
Jestem wielkim fanem pierwszej i drugiej części, i od trzeciej dostałem dokładnie to, czego oczekiwałem. Zresztą cała seria to jedne z moich ulubionych filmów. Wszystko mi się w tym filmie podobało: ukazanie cywilizacji Majów, zdjęcia, kostiumy i charakteryzacja, klimat, akcje, perfekcyjny dobór aktorów, muzyka... Mel Gibson tworzy doskonałe kino. Już pierwsza część była kapitalnym kinem, a kontynuacja w mojej opinii dotrzymuje jej kroku. Oczywiście nie muszę wspominać, jak bardzo czekam na trzecią odsłonę... Bardzo dobra ekranizacja słynnej gry i znakomity horror w jednym. Plus realizacja i psychodeliczny klimat, w którym poniekąd gustuje. Bardzo oryginalne kino, które przyciąga uwagę nieco inną wizją przyszłości oraz świetnym wykonaniem (akcje filmowane na bardzo długich ujęciach robią wrażenie). | |||||
| Mati | ||||||
 |
1. Children Of Men
To jeden z najlepszych filmów jakie widziałam... Już dawno żaden film mnie tak nie wciągnął... Powiem jedno: to kino na wysokim poziomie... Ten film to czysta perełka... To film, po którym nie przestajesz myśleć... | |||||
| Karol | ||||||
 |
1. The Science Of Sleep
Za piękną, bardzo mi bliską opowieść o marzycielu. Cudownie zagrane kino, które najlepiej zrozumieją tylko tacy 'Stephanowie'. Za niezwykle inteligentną i porywającą wizję bliskiej przyszłości, za świetne role, napięcie oraz niesamowite zdjęcia i ogromną dbałość Cuarona o szczegóły. Za film, po którym czujemy się częścią świata, połączeni uczuciami, przeżyciami, codziennością... Za niesamowitą Adriannę Barazzę i świetną Rinko Kikuchi w roli zagubionej Japonki, za pełne emocji segmenty z ich udziałem. Za opowieść o rodzinie. O tym, że choćbyśmy nie wiem jak bardzo chcieli, to rodziny z życia nie wykreślimy nigdy. I ta myśl zawsze pozwala nam iść dalej. Kino rozrywkowe najwyższej próby. Za nowe podejście do tematu, za znakomite, niejednowymiarowe postaci i za dowód, że w kinie akcji wciąż można stworzyć coś nowego i nieschematycznego. Niezwykle przyjemna odmiana. | |||||
| Kaha | |||||||
 |
1. Veer-Zaara
składa się w 80% z filmów z Bollywood, którymi w ostatnim czasie jestem tak zafascynowana, że dostrzegłam jeszcze tylko Woody'ego Allena ;). P.S. Bollywood forever! ;) | ||||||
| Shandor | ||||||
 |
1. United 93
Jako wielkiego entuzjastę kina dokumentalnego fascynują mnie próby zrekonstruowania wydarzeń, których z różnych względów nie mogła "na gorąco" uchwycić kamera. A jeśli ktoś zabiera się do podobnego zadania z taką uczciwością i znakomitym opanowaniem warsztatu jak Paul Greengrass, w dodatku jeśli postanawia zmierzyć się z jednym z najważniejszych wydarzeń najnowszej historii, to efekt może być co najmniej interesujący. Co najmniej, bowiem sądzę, że w przypadku "Lotu 93" mamy do czynienia z wielkim kinem. Film tak kontrowersyjny, a jednocześnie opowiedziany tak spokojnie, bez histerii... Emocje są tu podskórne, spychane gdzieś do podświadomości, a jednocześnie uparcie powracają. Tak, jak niechciane uczucie bohaterów. 3. For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan Żyd udający antysemitę, absolwent prestiżowej brytyjskiej uczelni zgrywający kompletnego kretyna - to tylko początek długiej wyliczanki karkołomnych zabiegów, jakich dokonał na sobie samym Sacha Baron Cohen, aby przyjąć tożsamość kazachskiego dziennikarza Borata i stworzyć jedną z najmocniejszych filmowych prowokacji, jakie kiedykolwiek oglądałem. Ken Loach zdobył Złotą Palmę za film, który niektórzy jego zwolennicy okrzykną komercyjnym, a przeciwnicy dostaną dzięki niemu doskonałe potwierdzenie, że brytyjski reżyser robi filmy tendencyjne... Dla mnie "Wiatr buszujący w jęczmieniu" to dowód na to, że kino społeczne można robić z rozmachem, a film wojenny może przeciwstawiać sobie nie tylko czerń i biel, ale także równoprawne racje przeciwnych stron. Todd Solondz to enfant terrible amerykańskiego kina. Większość widzów odrzuca jego obsesyjne drążenie tematu pedofilii. Krytycy doceniają wprawdzie odwagę i reżyserski kunszt, ale pisząc o jego filmach czują się jakby nieswojo. Dla mnie "Palindromy" to film nie tylko niezwykle odważny, ale i niesłychanie przemyślany. Poetycki i dosadny zarazem, jednocześnie śmieszny i przeraźliwie smutny. | |||||
| Jacek | ||||||
 |
1. X-Men: The Last Stand
Kolejna świetna część - jedna z niewielu trylogii, która trzyma poziom w każdej odsłonie. Spore obawy miałem głównie przez zmiany ekipy realizatorskiej, ale wyszło bardzo dobre filmidło. Nowa odsłona Bonda powala akcją oraz całkowitym odświeżeniem serii. James to prawdziwy agent z krwi i kości, popełniający także błędy, dopiero uczący się swojego fachu. Świetne aktorstwo nowego Bonda, a także powrót do formy reżysera Martina Campbella. Największa postać świata komiksu powraca po wielu latach na ekrany. Nowy aktor odtwarzający postać sprawuje się całkiem nieźle, niestety chybiona Lois Lane. Bryan Singer potrafi w poważny i wiarygodny sposób przedstawić nierealnego i całkowicie kosmicznego bohatera. Świetne efekty specjalne, szkoda, że nie do końca sprawdził się w box-office... Choć generalnie jestem fanem lekkich widowisk, historia oparta na faktach z chyba najdramatyczniejszego dnia w historii współczesnej Ameryki wcisnęła mnie w fotel. Napięcie, dramat, wzruszenie - w tym filmie "gra" wszystko. Wiele osób miesza ten film z błotem, jednakże dla mnie "Posejdon" to kawał rozrywkowego i pełnego napięcia kina. Od 10 minuty seansu, aż po napisy końcowe, jest to jazda bez trzymanki, testująca nasze nerwy do końca, wszystko to okraszone świetnymi efektami specjalnym oraz udźwiękowieniem (polecam wydanie DVD). | |||||
| Jakuzzi | |||||||
 |
1. Inside Man
Znakomity dowód na to, że kiedy niszowy twórca autorskich filmów zabiera się za kino mainstreamowe, istnieje duża szansa na nieszablonowe dzieło. Lee, z jednej strony, z wielkim wyczuciem i rzemieślniczą sprawnością prowadzi akcję wątku rabunkowego, bawiąc się przy okazji konwencją gatunku, z drugiej, w sposób niezwykle subtelny, gdzieś z boku, w licznych epizodach, kreuje przekrój nowojorskiej społeczności, której serc nie opuściła jeszcze trauma post-WTC. Tak znakomitej rozrywki z ambicjami zawsze mało (słówko od Borata: 'I like!'). Spielberg stworzył zaskakująco dojrzały i poważny film w odważny i niebanalny sposób mierzący się z niewygodnymi tematami. Od strony formalnej to oczywiście perełka: mistrzowski poziom filmowej realizacji, wyśmienite zdjęcia Kaminskiego, świetna muzyka Williamsa, bardzo dobre aktorstwo (słówko od Borata: 'In my country there is problem, and that problem is the Jew...'). Lepsze czy gorsze od hongkongskiego pierwowzoru? Z pewnością inne. Scorsese udalo sie wtłoczyć w nieoryginalny scenariusz na tyle dużo 'swojego', że w efekcie mamy bardziej do czynienia z mixem "The Goodfellas" z "Infernal Affairs" niż remake'em sensu stricte. To pierwszorzędne kino sensacyjne psuje tylko trochę niedoskonała realizacyjnie i uproszczona treściowo końcówka. Cała reszta jednak jest już bez zarzutu (słówko od Borata: 'It is nice!'). Już dawno nie widziałem filmu z tak wspaniale dawkowanym napięciem. Mocny obraz, którego siłę wzmacnia paradokumentalny styl, próba bezstronnego spojrzenia, brak politykowania i moralizowania. Scena modlitwy to jedna z najlepszych sekwencji ubiegłego roku (słówko od Borata: 'I very excite!'). 5. For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan Jako, że nie chciałem, żeby moją piątkę wypełniały tylko produkcje amerykańskie, postanowiłem dodać coś z tradycyjnie ambitniejszych repertuarów kina europejskiego i azjatyckiego, idealnie wpasował mi się tu więc wyżej wymieniony film kazachski. "Borat..." to błyskotliwe dzieło polityczne przedstawiające dramatyczne aspekty egzystencji postkomunistycznego społeczeństwa po transformacji ustrojowej: zapatrzenie we wzory zachodniej cywilizacji, postępujący antysemityzm, rozwiązłość seksualna, upadek obyczajowości i kultury. Główny bohater to dziennikarz, który wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych, chcąc poznać tamtejsze wartości społeczno-polityczne, w celu późniejszego zaadaptowania ich w swoim kraju. Konkluzja filmu jest jednak pesymistyczna. Najzwięźlej wyraża ją scena, w której wspomniany reporter duszony jest odbytem własnego rodaka - oczywisty symbol przeszłości, od której nie ma ucieczki... 'Jen-koo-yeh'. | ||||||
| Jimi | |||||||
 |
1. Babel
| ||||||
| Phonik | ||||||
 |
1. Brokeback Mountain
Pięknie opowiedziana historia miłosna, w pewnym sensie historia dość niezwykła. Film o olbrzymim ładunku emocjonalnym, daleki od serwowania widzowi tanich zagrywek obecnych w masowo pojawiających się romansidłach. Obraz Anga Lee jest bardzo autentyczny i bardzo wzruszający. Techniczny majstersztyk i zarazem obraz wciągający bez reszty. Praca kamery i montaż w tym wypadku mogłyby stanowić punkt odniesienia dla innych filmowców - są bliskie absolutu. Co ciekawe, nie występują tu tylko w roli wypełniaczy-błyskotek, tylko środka przekazu niezwykłej, bo prawdziwie przerażającej historii. Jeden z najlepszych filmów muzycznych ostatnich lat. Wzruszająca biografia i zarazem historia niezwykłego związku Johnny Casha i June Carter. Wspaniała muzyka i wielkie aktorstwo czynią ten obraz jednym z najlepszych w minionym roku. Sam Mendes po raz kolejny udowadnia, że nie jest bohaterem przypadku, a faktycznie bardzo utalentowanym twórcą. Mimo patentów obecnych już wcześniej w kinie wojennym, jego "Jarhead" ma w sobie coś świeżego, coś innego, coś, co nie pozwala zapomniec o tym filmie. 5. For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan Sasha Baron Cohen przekracza wszelkie granice, aby w sposób pozornie zlośliwy ośmieszyć Amerykanów. Efekt końcowy wyraźnie przekracza granice zjadliwej satyry. Rzecz arcyśmieszna, ale i straszna, jak się nad tym chwilę zastanowić... | |||||
| Dziadek | ||||||
 |
1. United 93
Już podczas oglądania "Krwawej Niedzieli" czułem się zaniepokojony wydarzeniami na ekranie. Greengrass w "United 93" idzie jeszcze dalej. Wciąga widza w historię tragicznego wypadku, tworzy atmosferę paniki na pokładzie i chaosu w wieży lotów. Nie ma w tym filmie patosu, nie ma fajerwerków. Jest za to paraliżujący strach, mieszający się z podziwem dla odwagi pasażerów United 93. W trzech słowach: wciągający, przerażający, realistyczny Film ten to niczym powiew świeżego powietrza w kinie europejskim. Jordanowi znakomicie udało się opowiedziec historię Patricka "Kici" Bradena, geja i transwestyty, w sposób zabawny i inteligentny. Zasługę tę po części ponosi sam autor rewelacyjnej książeczki Patrick McCabe. W trzech słowach: sympatyczny, przewrotny, inteligentny. W amerykańskim stylu świetnie przedstawione losy znakomitego muzyka Johnny'ego Casha. Nie brakło tu niczego, co w kinie amerykańskim dobre. W trzech słowach: porywający, przejmujący, emocjonujący. Kraina Traw to kraina magii, dziecięcych marzeń i zabaw. Gilliam dokonał niemożliwego, ukazał świat dziecka w nowym, magicznym wymiarze, dalekim od powszechnego wizerunku. Jodelle Ferland zagrała swoją rolę fenomenalnie. Brawa za oryginalną wizję i odwagę w temacie! W trzech słowach: niepokojący, magiczny, kontrowersyjny. Na sukces tego filmu złożyły się przede wszystkim maestria reżyserii i doskonały scenariusz. Allen stworzył film zupełnie odmienny, nijak nie wpasowujący się w jego styl i może dlatego, że dokonał tego skoku w bok, tchnął nową jakośc w swoje produkcje. W trzech słowach: precyzyjny, elokwentny, zadziwiający. | |||||
| Beowulf | ||||||
 |
1. Good Night, And Good Luck.
Bo to film odważny w swojej wymowie; stawiający trudne pytania i żądający odpowiedzi na nie od nas, widzów. I nie tak odległy od naszej rzeczywistości jak się wielu wydaje. W czasach, w których słowa takie jak 'prawda', 'odpowiedzialność' czy 'obowiązek' staja się jedynie pretekstem, kolejną wymówką do osiągnięcia celu, należy się raz na jakiś czas zastanowić na jakim świecie żyjemy. Znakomicie nakręcony, wystylizowany i zagrany. Zdecydowanie najlepszy film roku 2006. Oby takich więcej! Bo dawno nie było filmu tak emocjonalnego, pełnego niewysłowionego żalu po bezsensownej stracie. Oglądałem 'Lot 93' z ściśniętym gardłem, a końcowych minut długo nie zapomnę. Można się kłócić czy to film ważny, czy niepotrzebny, można polemizować nad tym w jaki sposób znane wszystkim wydarzenia zostały ukazane przez reżysera, lecz jeśli ofiary zamachów 11 września potrzebowały jakiegokolwiek pomnika, to Greengrass wystawił im najlepszy z możliwych. Bo to film nad wyraz dojrzały i zaskakująco gorzki. Spielberg ukazuje za pomocą tragicznego incydentu z przeszłości nakręcającą się spiralę przemocy, która raz rozpoczęta nigdy się nie skończy. Zemsta może i potrafi być słodka, ale przede wszystkim jest silą wyniszczającą od środka, silą, która na polu bitwy pozostawia jedynie przegranych. Za to wszystko i za ważny głos w ważnej sprawie. Bo to film o czymś, co jest wielokrotnie lekceważone w naszych czasach na rzecz władzy, pieniędzy itd. To film o idei, która może być siłą sprawczą, która może otworzyć oczy i zainspirować. Idee są kuloodporne i nawet jeśli zostało to pokazane po hollywoodzku i niezgodnie z komiksowym pierwowzorem, to każde przypomnienie się liczy, a to które zaserwowali nam bracia Wachowscy jest - nie boje się użyć tego słowa - spektakularne! Bo to film, który pod kontrowersyjną otoczką opowiada o bolączkach naszych czasów - braku tolerancji, ukrywaniu się przed samym sobą i zatracaniu kontaktu z drugim człowiekiem. Miłość niemożliwa do spełnienia, duszona w zalążku przez reguły społeczeństwa, które samo je nagina i łamie. Pomimo tego, ze bohaterowie przegrali, to Ang Lee przekazuje iskierkę nadziei - w tym dziwnym świecie miłość ciągle coś znaczy. Amor Vincit Omnia. | |||||
| Maua | |||||||
 |
1. Children Of Men
| ||||||
| Senk | ||||||
 |
1. Match Point
Woody Allen zaskakuje (co dziś rzadkie), filozofuje (co dziś odważne) i trzyma w napięciu (co dość trudne przy jednoczesnym filozofowaniu). Perełka reżyserska i scenariuszowa - kto nie widział, niech nadrabia. Ozon o śmierci bez patosu, Boga, porywów sumienia i tematów tabu. Ot tak, po prostu. Genialne kino! Najbardziej absurdalny i jednocześnie najbardziej niedoceniony film kinowy zeszłego roku w Polsce. Teoria postmodernizmu w pigułce - polecam zamiast Baumana. Historia najnowsza w kinie może poruszać. Szczególnie jeśli jest nie nasza. Lars von Trier kręci tylko bardzo dobre filmy. I choćby dlatego nie można o nim zapominać. | |||||
| hOPS | ||||||
 |
1. Children Of Men
Arcydzieło spod ręki Alfonso Cuarona, znanego wcześniej z "I Twoją Matkę Też" czy "Harry'ego Pottera i Więźnia Azkabanu". Historia ludzkości borykającej się z problemem bezpłodności to film poruszający i bardzo przygnębiający. Wizja przyszłości jaką serwuje nam reżyser, oparta na książce P.D. James, jest po prostu przerażająco powalająca. Tło filmu to po prostu epatująca grozą perfekcja. Wszystko podane jest w tak wiarygodny, a zarazem budzący grozę sposób, że widz z miejsca zostaje wciągnięty w świat "Ludzkich Dzieci" - a po wyjściu z kina, długo nie może zapomnieć o tym, co widział. Najnowsze dziecko meksykańskiego reżysera to realizacyjny majstersztyk - takiej pracy kamery, tak doskonałych zdjęć dawno w kinie nie widzieliśmy. Filmowanie z ręki, długie ujęcia, wzbogacane fenomenalnymi efektami dźwiękowymi wciągają nas w wir akcji - ten film po prostu trzeba zobaczyć na dużym ekranie. "Children of Men" to zdecydowanie najlepszy film ubiegłego roku i jeden z najlepszych filmów jakie widziałem w życiu. "Ludzkie Dzieci" to, powtarzam raz jeszcze, ARCYDZIEŁO. Cuaron rzucił mnie na kolana. "Jabłka Adama" to najlepszy film europejski jaki widziałem od czasu "Fucking Amal" i jeden z najlepszych filmów jakie miały premierę w Polsce w roku 2006. Niesamowita interpretacja, a po części także adaptacja biblijnej Księgi Hioba, ale także historia przedstawiająca symboliczną walkę dobra ze złem. Ulrich Thomsen i Mads Mikkelsen (brawa!) stworzyli niezapomniany ekranowy duet, którego nie sposób nie polubić. Gra Thomsena, opierająca się głównie na mimice i wymachiwaniu pięściami, odebrała mi dech w piersi, a kreacja Mikkelsena po prostu wgniotła w ziemię. Ta historia, obfitująca w sceny krwawe, brutalne, wulgarne, operująca najczarniejszym z możliwych humorów bawi niesamowicie, ale jeszcze bardziej poucza i zmusza do refleksji. Film po prostu wspaniały. Pierwsze słowa cisnące się na usta po obejrzeniu najlepszej ekranizacji gry video wszechczasów to prosty, staropolski okrzyk zdumienia i zadowolenia zarazem: "O K****!". Matko przenajświętsza, to co się działo na ekranie przerosło moje najśmielsze oczekiwania. NIESAMOWITY, WBIJAJĄCY W FOTEL klimat, GENIALNA, SURREALISTYCZNA scenografia, DOSKONAŁA charakteryzacja, ZNAKOMITE efekty specjalne, ZAHACZAJĄCA O WIRTUOZERIĘ muzyka, WBIJĄCA w fotel akcja, SKRĘCAJĄCA umysł psychodelia, MAKABRYCZNO-SADYSTYCZNE pomysły scenarzysty i producentów - w skrócie, ten film mnie po prostu ZABIŁ, WDEPTAŁ w ziemię i doszczętnie ZDRUZGOTAŁ w pozytywnym znaczeniu tych trzech słów. Długo nie powstanie ekranizacja gry, która będzie w stanie dorównać filmowi Christophe'a Gansa. Szkoda tylko, że z 3,5 godziny filmu, musiał wyrzucić blisko 1,5 godziny materiału, żeby "Silent Hill" mógł być wyświetlany w kinach. Mam nadzieję, że wyjdzie kiedyś wersja Director's Cut. Będę jednym z pierwszych, który pobiegnie do sklepu po egzemplarz dla siebie. Ten film to ponad 2 godziny kapitalnej zabawy w kino przygodowe - świetne postacie, super dialogi, niesamowita ścieżka dźwiękowa i spektakularne efekty specjalne. Gdyby kino rozrywkowe było na takim poziomie zawsze, pewnie bym zamieszkał w multipleksie. "Skrzynia Umarlaka" to wedługg mnie jeden z najlepszych filmów tego roku - jeden z niewielu przypadków w historii, kiedy sequel przebił oryginał. Ten film jest po prostu genialny :). Znakomity film, będący jednak niemal idealną kopią "Infernal Affairs", z bardziej znanymi aktorami i na mniej egzotycznym gruncie. Opowieść o dwóch wtyczkach, jednej w policji, drugiej w szeregach mafii, których zadaniem w pewnym momencie staje się zdemaskowanie siebie nawzajem, mimo, iż odgrzewana, to bardzo strawna. Świetne są w "Infiltracji" kreacje aktorskie z Leonardo Di Caprio i Jackiem Nicholsonem na czele oraz Markiem Wahlbergiem i Rayem Winstonem w tle. Poza tym, jak to u Scorsese, mamy tu bardzo dobrą ścieżkę dźwiękową, kapitalne dialogi i monologi oraz klimat irlandzkiego Bostonu. Jest to niestety chyba za mało na Oscara, ale nie zmienia to faktu, że "Infiltracja" to jedna z najlepszych pozycji, jakie pojawiły się w polskich kinach w 2006 roku. | |||||
| Dagmara | |||||||
 |
1. Adams Aebler
Wyróżnienie poza podium - "Wszyscy Jesteśmy Chrystusami". | ||||||
| Romeck | ||||||
 |
1. Apocalypto
Mel Gibson stworzył niezapomniane, oszałamiające, rozpędzone widowisko. Nie daje wytchnienia od pierwszej do ostatniej minuty, co rusz zaskakując nas szczegółami przedstawionego świata. Do tego bajeczne zdjęcia, fenomenalna charakteryzacja i pozornie banalna fabuła, ubrana w zupełnie niebanalny sposób. Film, który udowadnia, że kino nadal potrafi iść wielkimi krokami naprzód, zamiast tworzyć kolejne kserokopie. Nietuzinkowa historia, zgrabnie zmontowana i opowiedziana. Znakomita mieszanka kryminału i komedii, ze sporą dawką pożywki dla szarych komórek. Błyskotliwe dialogi, świetnie dobrana obsada, to dodatkowe atuty. Takie filmy lubię, takie chcę oglądać. Totalnie odjechana wizja z genialną rolą Jodelle Ferland i znakomitym Jeffem Bridgesem. Psychodelia i odrealnienie sięga zenitu, a opowieść z minuty na minutę, niczym narkotykowy trans, nie pozwala uciec w rzeczywistość. Terry Gilliam w najwyższej formie. Wysoka pozycja tego filmu w moim rankingu jest zaskoczeniem nawet dla mnie. Dawno się tak dobrze nie bawiłem na Bondzie... wróć... ja się nigdy dobrze nie bawiłem na Bondzie! Dlatego chwała dla Campbella i Craiga za uratowanie węża dławiącego się własnym ogonem. Dzięki za klimat, za tempo i za krew na koszuli 007. James Bond narodził się na nowo. Sto lat! Kto by się spodziewał, że może być jeszcze szybciej, jeszcze śmieszniej i jeszcze bajeczniej. Drugi rozdział fantastycznej historii, która pędzi niczym rollercoaster, a z najtwardszego kinomana zrobi z powrotem małego szkraba zafascynowanego opowieściami o piratach i abordażami na pełnym morzu. Trylogia "Piratów z Karaibów", choć przecież jeszcze nie skończona, to już dzisiaj stanowi kanon kina przygodowo-awanturniczego. Długo trzeba było czekać na takie filmy. Ale warto było. | |||||
| Łysy | ||||||
 |
1. Brokeback Mountain
Za to, że dawno żaden film tak mnie nie poruszył. Za świetną reżyserię i wspaniałą grę aktorską. Za to, że historia homoerotycznego związku została przedstawiona tak, że równie dobrze można by w jej miejsce podstawić związek heteroerotyczny. Za życiową prawdę... Za prawdę o telewizji (szerzej - mediach) podaną na gustownej, czarno-białej tacy. Za wyśmienity smak, utrzymany mimo gorzkich fragmentów. Za atmosferę gęstego, wiszącego w powietrzu dymu. Za Johnny'ego Deppa. Za świetną zabawę. Za Johnny'ego Deppa. Za to, że jedynka nie otrzymała wielu nagród, a dwójka wcale nie jest gorsza. Za Johnny'ego Deppa. Za to, że można go oglądać kilka razy pod rząd. Za Johnny'ego Deppa. Za muzykę. Za Jacka... przepraszam... kapitana Jacka Sparrowa. Za niepowtarzalną podróż w przeszłość ze zwiedzaniem żywych zabytków. Za grę aktorską. Za grę na gitarze. Za grę na uczuciach. Za Kena Loacha (he's amazing), którego reżyseria jest unikalna. Aktorów prowadzi genialnie. Tworzy niesamowite sceny wieloosobowych dyskusji, które przez swój chaos wyglądają, jakby działy się naprawdę, a przy tym z tego zamieszania widz wyjmuje potrzebną liczbę informacji. Za Ciliana Murphy (he's great) - niemal się popłakałem. | |||||
| Kama | ||||||
 |
1. Silent Hill
Za pierwszy w historii kina, cudny i PRAWDZIWY przypadek adaptacji gry komputerowej; za jego muzykę, która opowiada nie tylko o "cichej" grozie, ale i o towarzyszącej jej tajemnicy... Za niezwykły sposób podjęcia, a więc i ujęcia trudnego tematu... Za jedną z niewielu przeniesionych na srebrny ekran biografii, które pokazują, jak pełne znaków, spójne jest ludzkie życie... Za pierwszego "ludzkiego" Jamesa Bonda i jego naturalną (czyli pełną emocji) dziewczynę... Za pierwszy polski film, który pokazuje, że nie trzeba epatować "soczystą", rodzimą mową, żeby przyciągnąć uwagę widza ;). A tak naprawdę to za zmysłowy i ponadzmysłowy świat według Kolskiego. | |||||
| Artemis | ||||||
 |
1. Children Of Men
W tym filmie jest wszystko to, co lubię: jest syf, brud, marazm, przeczuwana apokalipsa, degeneracja, szarość, pomazane mury, szczęk broni, są znakomite drugoplanowe role Michaela Caine'a i Julianne Moore; i chociaż ze świecą szukać tu nowatorstwa, miejsce pierwsze jest niekwestionowane. Wszak żaden inny film nie dał mi w tym roku poczucia, że został zrobiony specjalnie z myślą o mnie ;). Historia o Trumanie, o pisarstwie Trumana, o gwiazdorstwie Trumana i o morderstwie Clutterów przez pryzmat postaci Trumana. Obraz warty konfrontacji z "Z zimną krwią" i ekranizacją Richarda Brooksa, gdyż to zaiste fascynująca układanka. "- Zabiłeś mojego kota! - I tak był do dupy." Anders Thomas Jensen balansuje na granicy realizmu i alegorii, fantastycznie splatając wątki biblijne i obyczajowe. Kim jest pastor Ivan? Czy Bóg go przeklął, czy tylko wystawia go na próbę? Trzecia układanka Inárritu. Tym razem na skalę światową. Koncertowo zagrana to opowieść, chociaż Brad Pitt i Cate Blanchett pozostają w cieniu Adriany Barrazy, fantastycznej Rincho Kikuchi i dwojga marokańskich naturszczyków wcielających się postaci dzieci, które uruchamiają tragiczną lawinę. Paul Greengrass pokazuje jedenastego września tak, że widz przekracza granicę wyznaczoną przez ekran i zwiedza najpierw pogrążone w chaosie lotnisko, a potem staje się pasażerem United 93. Po seansie zaś szuka na podłodze szczęki. | |||||
| Bocian | ||||||
 |
1. Adams Aebler
Film broni się zarówno jako dramat, jak i komedia, a to trudna sztuka. Przewrotne odczytanie księgi Hioba oflagowane czarnym humorem należy do tych nielicznych filmów, które pozostawiają człowieka w doskonałym nastroju po seansie i w przekonaniu, że świat - mimo wielu tragedii - jest jednak bardzo przyjemnym miejscem. Bardzo ważny przede wszystkim ze względu na dwa tematy, które wyjątkowo aktualne staly się w dzisiejszej RP, mimo, iż akcja dzieje się dawno temu w USA. Chodzi o czas komisji Mc Carthy'ego, oraz sile i funkcje rodzącego się wtedy nowego medium - telewizji. Ten czarno-biały film przypomina przede wszystkim, że świat nie jest czarno-biały, przestrzega przed jednoznacznym ocenianiem, zwłaszcza, kiedy może to komuś zniszczyć życie. Podkreśla również znaczenie etyki dziennikarskiej, zachowanie bezstronności, ale wskazuje media jako siłę, która ma obowiązek dociekać prawdy - nawet jeśli jest to ryzykowne. Film science-fiction pozbawiony spektakularnych efektów specjalnych - jest za to realizm i wiarygodna wizja przyszłości. A przede wszystkim zawsze aktualne pytanie o kondycje ludzkości. Fenomenalne zdjęcia na długich ujęciach sprawiają wrażenie obecności w samym centrum akcji. Na pewno jeden z lepszych filmów z tego gatunku, jakie powstały. Woody Allen zupełnie inaczej - interesująca wariacja na temat "Zbrodi i kary" - perfekcyjny scenariusz i świetna reżyseria robią z widzem co chcą, wodząc go za nos, a Woody mruga zza kadru. Bez komentarza... | |||||
| Vincent Vega | |||||||
 |
1. United 93
4. For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan Wyróżnienie poza podium - "Plac Zbawiciela". | ||||||
| Desjudi | ||||||
 |
1. Brokeback Mountain
Za spokój, za prawdziwe i nieudawane emocje, za gitarę Santaolalli. Mam to gdzieś, że film został niesprawiedliwie sprzedany jako "gay-movie". Dla mnie to najsubtelniejszy dramat o uczuciach, które muszą pozostać w ukryciu - i choć pachnie to tanim melodramatem, choć niby historia mało odkrywcza i równie dobrze heteroseksualna, to było to emocjonalne uderzenie obuchem. Słabość "Brokeback Mountain", czyli brak wyjątkowości, jest jego siłą, bo nie ogranicza się tylko do homo-miłości, a do miłości w ogóle, jakkolwiek pretensjonalnie to brzmi. Zdaję sobie sprawę, że opisywanie odczuć towarzyszących filmom takim jak "Brokeback Mountain" jest skazane na sromotną porażkę. Bo tu nie o to chodzi, żeby rozumieć, żeby analizować i interpretować. Trzeba czuć, tak po prostu i zwyczajnie. Piękna i daleka od taniego sentymentalizmu opowieść o zbrodni, karze i kacie - zwyczajnie mądra i niebanalna, wymagająca skupienia i intelektualnego zaangażowania. I niby nic odkrywczego, ale w scenariuszu Gillermo Arriagi zawarta jest filozoficzna powaga i szlachetny humanizm, które nie dają spokoju, absorbują myśli ilekroć wraca się pamięcią do tego obrazu. Całość utrzymana w wyśmienitym surowym, naturalistycznym klimacie, tak, że aż czuć w zębach piasek teksaskiej pustyni i smród rozkładającego się trupa. Genialny debiut Tommy'ego Lee Jonesa na reżyserskim stołku. Przede wszystkim za autentyczne, nieudawane emocje udzielające się mi, bezpiecznemu - bo na kinowym fotelu - świadkowi dramatycznych wydarzeń. Po plecach przechodziły dreszcze, palce kurczowo zaciskały się na poręczy, ślina wyparowała z gardła, oczy przymykałem z przerażenia - czułem się niemalże jak pasażer tego feralnego samolotu. Być może moje wrażenia są dość pretensjonalne, w końcu Greengrass inscenizuje i udaje, lecz zaprawdę powiadam wam - przejąłem się losem ludzi, którzy zginęli. Bez tanich chwytów, bez pójścia na dramaturgiczną łatwiznę i - co ważne - bez znanych twarzy na pierwszy, drugim i trzecim planie. Pieprzyć teorie spiskowe - Paul Greengrass już po raz drugi, po "Krwawej Niedzieli", udowadnia, kto jest mistrzem rzetelnego, mocno tkwiącego w rzeczywistości, kina. Z kina wyszedłem przerażony, zmartwiony, zirytowany i wkurwiony. Na siebie przede wszystkim, bo choć los bohaterów nie jest, całe szczęście, moim losem, to jednak czuję pewną egzystencjalną bliskość z mieszkańcami kamienicy przy placu Zbawiciela. Po pierwsze, ich pech może być moim pechem przy odrobinie losowej złośliwości - kredytu na karku nie mam, lecz mieć mogę, a niektórzy wręcz mieć muszą, więc problem ten jest namacalny, a skutki ludzkiej nieuczciwości - nieuświadomione. Po drugie - wierzę w apatię bohaterów, w ich beznadzieję, bezsilność i odrętwienie. Czy obraz Krzysztofa Krauze, najlepszego obecnie polskiego reżysera, przygnębia? Poniekąd, ale jest to przygnębienie przypominające - ostrzegające? - o rzeczywistości, która człowiekiem bezczelnie poniewiera. Pierwsze podejście - dobry sensacyjniak fantastyczny z niebanalną fabułą, którego treść wyzbyta została ambicji. Oczekiwałem, co oczywiste, wrażeń przeciwnych, oscylujących wokół zachwytu, niestety Alfonso Cuaron ślizgał się po temacie, co mnie zirytowało. Artemis uznała, że jednak zabiły cię oczekiwania, chłopie, czemu przytaknąłem i dokonałem drugiego podejścia - było podobnie płytko, tak samo obojętnie. Trzecie podejście - zmiana. Być może to cholerna autosugestia, że mogę się mylić, że inni maja rację, że nie widzę czegoś, co powinienem zobaczyć i tak dalej, na podobną nutę. Nie, nic z tych rzeczy, zmianę postrzegania potrafię sensownie uzasadnić. "Ludzkie dzieci" to znakomity film - obraz, dźwięk, akcja, tło, aktorzy. W dalszym ciągu uważam, że film nie wykorzystuje tkwiącego w historii potencjału - tu szczególnie mam na myśli tło społeczne i polityczne - niemniej uwagę i emocje absorbuje. Alfonso Cuaron trzyma się daleko od banału i efekciarstwa, których obecność zawsze najmocniej mnie irytuje. I z tego powodu należą się duże brawa i kredyt zaufania. | |||||
| Dirk | ||||||
 |
1. Casino Royale
Z kilku powodów. Po pierwsze, kino akcji coraz bardziej schodzi na psy. Naprawdę rzadko zdarza się, by widz otrzymał solidne, ale nie tandetne, oraz ciekawe, ale nie sztuczne (wszędobylskie komputery) widowisko. Natomiast "Casino Royale" oferuje wszystko, czego można oczekiwać od solidnego akcyjniaka. Po drugie, to pierwszy dobry Bond od czasu, gdy z rolą 007 pożegnał się Dalton. I wreszcie po trzecie, to po prostu dobry film i zasługuje na wyróżnienie. Film, pod płaszczykiem dość zgrabnie wyreżyserowanego widowiska, stara się przemycić pewne uniwersalne prawdy dotyczące wolności jednostki. Naturalnie nie należy przypinać "V for Vendetta" etykiety obrazu ambitnego, ale nie można go też zakwalifikować jako czysto rozrywkowego kina. I właśnie za to zgrabne połączenie produkcja ta dostaje u mnie dużego plusa. Dodatkowym atutem stały się dobrze dobrane kreacje aktorskie. Spielberg to dobry reżyser, który potrafi znaleźć się zarówno w kinie czysto rozrywkowym, jak i nieco ambitniejszym. Tym razem stworzył obraz niewątpliwie należący do drugiej kategorii. Co więcej, "Monachium" to kolejna solidna pozycja w dorobku twórcy. Historia nie nuży, aktorsko film prezentuje się świetnie, a całości dopełnia ilustracyjna muzyka Johna Williamsa, który gwarantuje wysoką jakość. Dla mnie to bez żadnych wątpliwości jeden z najlepszych filmów roku. Wydawało by się, iż otrzymamy kolejny film wojenny, coś na kształt "Złota pustyni". Otóż, nie. To nie "Rambo IV", ani nawet nie "Szeregowiec Ryan". "Jarhead" przedstawia nam aspekt zazwyczaj pomijany w obrazach o podobnej tematyce - życie obozowe - zachowania żołnierzy, sposoby spędzania wolnego czasu, rozrywki, nadzieje itp. Podobne do "Full Metal Jacket" Kubricka, aczkolwiek nieco lżejsze. Historia nie nuży, wręcz przeciwnie - chce się wiedzieć co się stanie dalej. Całości dopełniają dobre zdjęcia i całkiem nieźle dopasowana muzyka. Niestety nie mam tu już żadnego kandydata. Okrzyczana "Infiltracja" rozczarowała mnie; zapowiadany na hit "Kod Da Vinci" był przegadany; "Piraci z Karaibów: Skrzynia Umarlaka", mimo iż stanowią całkiem dobre widowisko, to jednak znajdują się o klasę niżej niż pierwowzór; "Miami Vice" Mann zupełnie wyprał z klimatu; "Wszystko gra" po prostu mnie znudził (końcówka wbijała w fotel, ale cała reszta niestety okropnie nużyła). | |||||
|
