Klub Miłośników Filmu | ZŁOTE KRABY - NAGRODY FILMOWE KMF za rok 2007

Dux

1. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Klasa tego filmu polega na perfekcyjnie nakreślonej atmosferze grozy, oczekiwania na zło, które czai się tuż za rogiem, odziane w skórzaną kurtkę, zasiadające za kierownicą śmiercioodpornego samochodu, a któremu na imię Mike... kaskader Mike. Dziewczęce rozmowy o niczym dodatkowo pomagają w kreowaniu rzeczywistego świata, w którym szaleje mazgajowaty psychopata z piekła rodem. Ciężko mi tylko powiedzieć, czy bardziej w tym filmie fascynuje mnie niesamowity Kurt Russell w życiowej roli, niesamowite popisy kaskaderki Zoe Bell na masce auta, genialny dobór piosenek do tego, co dzieje się na ekranie, czy realizacyjna maestria pościgów i kraks samochodowych. Chyba po prostu wszystko razem.

2. El Laberinto Del Fauno
Niesamowity mariaż kina wojennego z fantasy. Klimat faszystowskiej grozy przemieszany z galerią potwornych osobliwości - na długo pozostaje
w pamięci. A najbardziej fascynuje to, że do końca nie wiadomo, który
z przedstawionych światów jest gorszy. Obydwa są tak potworne, że aż groteskowe i niemożliwe, ale tylko jeden (na pewno?) z nich jest prawdziwy.

3. 300
Widowiskowa jatka podpisana przez Zacka Snydera to nic więcej ponad skąpaną we krwi opowieść o poświęceniu, miłości, odwadze i honorze. Wszystkie życiowe prawdy podane są tu wprost, bez zagłębiania się w scenariuszowy pląs między postaciami. Ale pokażcie mi drugi taki film,
w którym bitwy byłyby tak plastycznie odrealnione, jednocześnie kopiąc widzów po jajach dawką niczym nieskrępowanej, orgiastycznie przyjemnej brutalności!

4. Testosteron
Tak, to nie pomyłka. POLSKI film w moim TOP5 ;). Za co? Za znakomitą realizację, potężną dawkę humoru, za Borysa Szyca i resztę aktorskiej stawki. Za muzykę, za kultowe teksty, za mistrzostwo we wdzięcznym przeklinaniu, czyli za kurwę mać, brzmiącą zupełnie inaczej niż
u Pasikowskiego.

5. The Simpsons Movie
Wszyscy pieją z zachwytu nad "Ratatuj", a mnie znacznie bardziej podobały się kinowe przygody rodzinki Simpsonów. Począwszy od kota na księżycu, trzymającego w łapkach tabliczkę: "Naskarżę", poprzez Barta upitego Whiskey, niesamowitą Spider-pig, na zupełnie odjechanym pomyśle ze szklaną kopułą kończąc - "Simpsonowie" to zwariowana, prześmieszna jazda bez trzymanki, w odróżnieniu od słodkiego "Ratatuj" - bardzo niegrzeczna.

Tuż za podium "Zabójstwo Jesse'ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda" - za mistrzowsko ospałą narrację, zdjęcia, muzykę i Caseya Afflecka!

Grail

1. Grindhouse Vol. 2: Planet Terror
Zaczyna się jak standardowy 'zombie flick', a później to już najlepsza komedia gore od czasów "Martwicy mózgu" Petera Jacksona! Rodriquez to prawdziwy człowiek-orkiestra, nie dość że napisał scenariusz i film wyreżyserował, to jeszcze zabawił się w kompozytora muzyki (motywu przewodniego słucha się z dużą przyjemnością). Do tego całe multum mniej lub bardziej 'porypanych' bohaterów i kapitalne dialogi ("jesteś bezużyteczny niczym fiut papieża" mnie rozwalił :), wg mnie nawet lepsze niż u Tarantino (który zresztą brawurowo wystąpił w epizodzie). Dobra zabawa gwarantowana, zwłaszcza dla koneserów tego typu filmów, którzy z niekłamaną przyjemnością mogą się pobawić w wyszukiwanie całej masy smaczków
i nawiązań do horrorów i filmów exploitation z lat 70tych i 80tych.

2. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Tarantino po hołdzie złożonym filmom samurajskim i kung-fu z wytwórni Braci Shaw ("Kill Bill") bierze na warsztat kino exploitation lat 70tych. Widać, że fascynują go 'filmy samochodowe' z poprzedniej epoki, jak "Vanishing Point" czy "Gone in 60 seconds" (oczywiście mowa o tej oryginalnej wersji), podobnie jak wykreowanych przez niego bohaterów, którzy niemal non stop o tych produkcjach rozmawiają. Zresztą "Death Proof" wygląda jakby powstał 30 lat temu z przeznaczeniem dla kin drive-in. Celowo źle zmontowany,
z kiczowatymi efektami dźwiękowymi i aktorami ubranymi w stylu retro (jedynie telefony komórkowe jakoś średnio tu pasują). Do tego fantastycznie zrealizowany pościg - taki w starym dobrym stylu, bez pomocy komputerów a dzięki ciężkiej i mozolnej pracy kaskaderów. Jaka to miła odmiana. Plus liczne nawiązania do "Kill Billa", ale również "Planet Terror" (pani doktor grana przez Marley Shelton). Jak zwykle u Tarantino oglądając po raz kolejny odkrywa się coś nowego.

3. 4 Luni, 3 Saptamani Si 2 Zile
Skromna rumuńska produkcja, która niespodziewanie dostała Złotą Palmę na MFF w Cannes. I okazało się, że jak najbardziej zasłużenie! Historia studentki pragnącej przerwać ciążę i jej koleżanki z akademika, która zrobi wszystko byle jej w tym pomóc, trzyma w napięciu od samego początku aż do dość niespodziewanego zakończenia. A to wszystko dzieje się w brudnych i szarych latach 80tych, za dyktatora Ceausescu, kiedy za nielegalną aborcję szło się na długie lata do więzienia. Znakomicie zagrany przez dwie młode aktorki, które nie bały się poświęceń i wyzwań na planie. Całość filmowana często nieruchomą, stojącą gdzieś kamerą ułatwiającą widzowi wczucie się
w podglądacza tych mrocznych wydarzeń (co jeszcze potęguje brak muzyki). Długie, kilkuminutowe 'voyerystyczne' sceny nakręcone z jednego ujęcia (jak ta przy rodzinnej kolacji) zapadają na długo w pamięci. To dopiero drugi pełnometrażowy film Cristiana Mungiu, ale już w debiutanckim "Occident" pokazał, że nie są mu obce skomplikowane relacje międzyludzkie.

4. Curse Of The Golden Flower
Zhang Yimou po nakręceniu "Hero" i "House of Flying Daggers" powrócił do korzeni, realizując przepiękny kameralny "Riding Alone for Thousands of Miles". Krótko jednak trwał ten odpoczynek od wielkich widowisk i stylistyki wuxia. "Klątwa Złotego Kwiatu" (nie będę komentował poczynań polskich dystrybutorów, którzy wymyślają sobie 'chwytliwe' ale chyba tylko dla nich tłumaczenia oryginalnych tytułów), to kolejna epicka superprodukcja z Chin. Choć w pierwszej połowie aż tak tego nie widać, gdyż oglądamy niecne intrygi na cesarskim dworze (lecz pozbawione spektakularnych scen akcji), które mogą się kojarzyć z dramatem szekspirowskim. I kiedy już myślałem że te 45mln$ wydano tylko na kostiumy, fantastyczną scenografię i bajońskie zapewne gaże dla gwiazd (Chow Yun-Fat i Gong Li - była muza reżysera, która po 11. latach przerwy wystąpiła już w ósmym filmie Yimou!) następuje zwrot akcji. Pod koniec filmu dostajemy przepięknie sfilmowaną, zapierającą dech w piersi bitwę z udziałem tysięcy statystów - najlepszą jaką widziałem od czasów "Władcy Pierścieni".

5. Zodiac
Najnowszy film Davida Finchera przypominał mi trochę "Siedem". Wprawdzie brak tu szarżowania ujęciami i szybkim montażem, ale również mamy fascynującego seryjnego mordercę. Dodając, że historia oparta jest na faktach, a tytułowego Zodiaka, który mordował kobiety w San Francisco lat 70tych, nigdy nie złapano, jawi nam się jedna z najbardziej tajemniczych (ale jakże medialnych, o co zresztą sam zabiegał) postaci XX wieku. Film długi, chwilami męczący i wymagający od widza skupienia (nic dziwnego, że przepadł w popcornowym box-office), z bardzo dobrymi kreacjami Jake'a Gyllenhaala i Roberta Downeya Jr.

WYRÓŻNIENIE: Hairspray
Niezwykle ciepły i optymistyczny remake "Hairspray" kultowego mistrza złego smaku Johna Watersa (który zresztą pojawia się na moment w czołówce grając... zboczeńca oczywiście ;) Z tak dużym (75mln$) budżetem można było śmiało pokusić się o jak najdokładniejsze ukazanie Baltimore z początku szalonych lat 60tych i zamieszkujących je obywateli w kolorowych, oczojebnych strojach i fascynujących fryzurach. Ale i tak w musicalu najważniejsze są piosenki, a słuchając tych z "Lakieru do włosów" nogi same rwą się do tańca. Plus znakomita obsada (Walken, Pfeiffer, Queen Latifah
i Travolta w przełomowej dla siebie roli;), ale i tak największe brawa dla debiutantki Nikki Blonsky!

Hunter

1. Stardust
Piękna baśniowa konwencja, do której mam słabość, rewelacyjna muzyka
i wspaniałe zdjęcia to atuty, które zadecydowały, że moim osobistym faworytem zeszłego roku jest właśnie "Gwiezdny Pył". Film po seansie którego zacząłem się zastanawiać, ile jeszcze razy wyjdę z kina tak zaskoczony (pozytywnie).

2. Hot Fuzz
W zeszłym roku zostałem zaskoczony filmem "Wszystko zostaje w rodzinie". W tym roku aż dwa filmy w kategorii czarnego humoru były dla mnie dużym zaskoczeniem. Pierwszym z nich są "Ostre psy". Niebanalne kino brytyjskie okraszone typowym dla wyspiarzy humorem.

3. Death At A Funeral
Drugi film, w którym Brytyjczycy pokazują, że pomimo pompatycznego zachowania potrafią się śmiać z samych siebie to "Zgon na pogrzebie". Praktycznie zerowe efekty specjalne. Zdjęcia bardzo oszczędne - ale to czego się oczekuje od tego typu filmów, to treść - czyli scenariusz i odpowiednie go odegranie. A w tym przypadku nie mam nic do zarzucenia.

4. Ratatouille
Nie byłbym sobą, gdyby w mojej piątce nie znalazła się przynajmniej jedna bajka. Wzruszająca opowieść z piękną animacją. Bajka, którą mogę polecić każdemu od 9 do 109 lat.

5. Vacancy
Dlaczego akurat ten film? Bo opowiada o fascynacji cierpieniem w zupełnie inny sposób niż to, co było prezentowane do tej pory w filmach takich jak cykl "Piły", "Hostel" czy "8MM" lub "Thesis". Akcja toczy się praktycznie
w jednym miejscu, a to wymaga od reżysera i aktorów znacznie więcej wysiłku by stworzyć wciągający i interesujący thriller.

Tomashec

1. Rocky Balboa
Niewiarygodne, że szósta część jakiegoś cyklu filmowego może być tak dobra. Sylvester Stallone w zgrabny, ciepły, niech będzie sentymentalny, ale też trochę autoironiczny sposób podsumował życie Rocky'ego, będącego jego własnym alter ego. Udowodnił, że sześć dych na karku to nie koniec dla aktora, nawet jeśli jest się kojarzonym głównie z kinem akcji. Poza tym, to fantastyczna podróż, pełna wzruszeń i szczerych emocji. Kapitalne zwieńczenie serii z równie kapitalną walką finałową i idealnym zakończeniem.

2. Perfume: The Story Of A Murderer
Dzięki Tomowi Tykwerowi niemożliwe stało się możliwym. Ekranizacja powieści elektryzuje i "pociąga" swym zapachem równie mocno jak dzieło Patricka Suskinda. Dzięki pomysłowej i prostej w gruncie rzeczy realizacji do dziś czuję zapach krojonych brzoskwiń. Kilka niezwykle plastycznych scen na trwałe zapisało się w mojej pamięci.

3. Little Miss Sunshine
Powiedzcie mi proszę, jak nie polubić Olivii? Nie da się. Od pierwszych minut zdobywa serce widza, i aż do ostatnich chwil jest jego władczynią. Jedna
z bardziej pogodnych, autentycznych i szczerze zabawnych historii jakie dane mi było zobaczyć. Poza tym to świetna galeria zwariowanych postaci, których zapomnieć szybko się nie da. I ten taniec...

4. Zodiac
Wciągający od pierwszych minut, co właściwie jest niespodzianką, bo
w gruncie rzeczy bardzo drobiazgowe i wydawałoby się nużące śledztwo nie może wciągać. Dzięki niekwestionowanemu talentowi Finchera staje się to faktem. Nie zawiedli Jake Gyllenhaal i Robert Downey Jr.

5. The Prestige
Ten film jest jak kino. Mami swą iluzją, której ulegamy i przestać ulegać nie chcemy. Poza tym to kawałek świetnej, bardzo dobrze opowiedzianej historii, w której Nolan bardzo sprytnie robi sobie z widzów przysłowiowe "jaja".

Dobermann

1. The Fountain

2. El Laberinto Del Fauno

3. Grindhouse Vol. 1: Death Proof

4. 300

5. Perfume: The Story Of A Murderer

Bez komentarza, tylko tytuły najlepszych premier.

Dejna

1. Zodiac
Najdojrzalsze z dotychczasowych dokonań Davida Finchera ma w sobie dokładnie to, czego można oczekiwać od znakomitego dzieła filmowego. Intrygujący temat, drobiazgową realizację dopracowaną co do jednego szczegółu, znakomity klimat na poły śledztwa, na poły psychologicznych interakcji między tymi, którzy to śledztwo prowadzą, fantastyczne tło. Atmosfera jest gęsta i mroczna, przyciąga do ekranu, a sama historia - wielopłaszczyznowa, wielowymiarowa, przyjmująca perspektywę kolejnych ludzi, których sprawa Zodiaka dotknęła osobiście, stanowi dokument czasów, próbę rekonstrukcji zdarzeń bez stawiania jednoznacznych tez, bez arbitralnych odpowiedzi na pytania, które dotąd pozostają zawieszone
w próżni. Czerpanie z wątków książki Roberta Graysmitha nie ograniczyło Finchera - pozostawił miejsce na inne teorie, inne przekonania, dostarczając dość materiału, by każdy mógł dojść do własnych wniosków. Zapanować nad taką machiną to prawdziwa sztuka reżyserii. Długo czekałam na ten film i nie zawiódł mnie w żadnym względzie, tym samym w moim prywatnym rankingu za 2007 rok umieszczam go z przekonaniem na pierwszym miejscu.

2. El Laberinto Del Fauno
Wspaniała podróż przez mroczny labirynt w baśni, która wcale nie jest opowiastką dla dzieci. Przepyszna i zapadająca w pamięć wizualizacja zmagań z mitycznym "złym wilkiem", którego baliśmy się w dzieciństwie,
a który - w miarę jak dorastamy - przyjmuje coraz bardziej konkretne, ale niejednokrotnie nie mniej przerażające oblicze. Film, który urzeka wzrok, przeraża, wzrusza, zapada w serce. Nie jest to klasyczna baśniowa opowieść - dwa światy, magiczny i realny, wydają się sobie obce, utkane z innej materii, chociaż w gruncie rzeczy są odbiciem tej samej ścieżki. W świecie wyobraźni jednak istnieje cel - środek labiryntu.

3. Inland Empire
Mroczna podróż przez tajniki wyobraźni, postrzegania i samoświadomości przyjmuje u Lyncha formę abstrakcyjnej i surrealistycznej, ale jednak nieodparcie fascynującej syntezy życia realnego i życia ekranowego. Tworząc własną wersję zbiorowej podświadomości, Lynch swobodnie stawia pytania
o granice między tym, co magiczne, nierealne, a tym, co prawdziwe. Te granice są płynne, stale się zacierają, jeden świat jest przedłużeniem drugiego, a czasami jego odbiciem w krzywym zwierciadle. Plus fantastyczna rola Laury Dern i typowo lynchowski klimat.

4. The Fountain
Piękna opowieść o miłości, śmierci i mozolnym dążeniu do wtajemniczenia,
z całym obciążeniem i konsekwencjami błędów, jakie się na tej drodze popełnia. Film, który się odczuwa, przeżywa, bardziej niż analizuje
i interpretuje.

5. The Prestige
To smaczna podróż kinowa, nawet jeśli dyskutować nad zasadnością zmian
w stosunku do książki czy wątpliwym zaskoczeniem "zwrotów akcji", w sumie w całości nie tak istotnych. Istotny jest tutaj element wyniszczającej rywalizacji, chorej ambicji, która prowadzi do wyniszczenia i do tragedii. Wiele w tym z Fausta, ponieważ w kostiumie fantastycznej techniki i magicznych fajerwerków widzimy kolejną wersję handlowania własną duszą, tracenia własnej odrębności i niepowtarzalności w imię tego, by stać się niepowtarzalnym właśnie. W czym kryje się wyjątkowość jednostki? Kim jesteśmy? Za jaką cenę? "Prestiż" to próba analizy sekretu iluzji poza jej scenicznym wymiarem, próba pokazania, jak iluzja może wkraść się do ludzkiego życia i przejąć kontrolę, zwodząc nie tylko oko patrzącego, ale,
o ironio, także jej twórcę.

Kelley

1. 3:10 To Yuma
Prawdziwe męskie kino. Uwielbiam te zagrywki bohaterów, które z wierzchu wyglądają idiotycznie, bo często są zrozumiale tylko dla nich samych, uwielbiam ten rodzaj jakiejś chorej empatii, która może istnieć tylko między prawdziwymi facetami i tylko przez nich jest rozumiana.

2. The Brave One
Zaskoczenie roku. Wiedziałem, że ma to być damska wersja "Życzenia Śmierci", ale nie pasowała mi do tego ani Jodie Foster, ani Neil Jordan. Tymczasem "Odważna" to dramat w pełnym znaczeniu tego słowa, i to taki, który trzyma za gardło od pierwszej do ostatniej minuty. Nie mogłem uwierzyć, że z tematu zemsty można wycisnąć aż tyle emocji, tyle prawdziwego nieszczęścia i namacalnego wręcz bólu. Neil Jordan buduje klimat filmu z wewnętrznych przeżyć bohaterki, która łączy w sobie postaci
z tak odległych gatunkowo filmów, jak "Death Wish" czy "Lisbon Story". To film jednej aktorki - doskonałej Jodie Foster, której bohaterka zmaga się
z mroczną stroną swojej osobowości, której ból dosłownie wylewa się
z ekranu nie pozwalając widzowi oderwać się od niego nawet na chwilę. Reżyser z kolei wnosi do tak zgranego - wydawałoby się - tematu zupełnie nową jakość.

3.The Prestige
Świetne kino. Kapitalny scenariusz z masa zawijasów, który broni się nawet dla kogoś zaznajomionego z oryginałem literackim, pierwszorzędne aktorstwo (głównie Christiana Bale'a, choć również nietypowa, ciekawa rola Bowiego i doskonały jak zwykle Michael Caine) i coś, czego w takim filmie zabraknąć nie mogło, czyli wielka tajemnica. Ciężko przestać o nim myśleć.

4. Zodiac
Filmy Finchera zawsze kryły w sobie jakieś drugie dno, były mroczne, najeżone symbolami. "Zodiak" ma charakter niemal paradokumentalny - jest bardziej zapisem śledztwa i jego wpływu na życie osób w nim uczestniczących niż historią zabójcy. Poza tym, mroku ujmuje całości stylizowany ewidentnie na lata sześćdziesiąte - siedemdziesiąte sposób realizacji. Niemniej jednak obraz, mimo swojej długości, ogląda się świetnie, choć bardziej jako ciekawostkę z epoki niż thriller. Imponuje precyzją scenariusza i szczegółowością śledztwa.

5. Little Miss Sunshine
Od czasów "American Beauty" nie widziałem tak dobrej satyry obyczajowej. Amerykańskie kołtuństwo i dekonstrukcja mitu 'american dream' podana
w formie kina drogi z doskonałym aktorstwem, czarnym humorem
i kapitalnym scenariuszem.

Alieen

1. Aliens vs. Predator: Requiem
Moja miłość do Obcego i Predatora jest niezwyciężona. Druga część "AVP", znacznie lepsza niż pierwsza, spełniła moje oczekiwania i szybko wylądowała wśród ulubionych filmów. I co z tego, że zawiera wady? Nie przeszkadzają mi one w zupełności... Film obejrzany w kinie trzy razy, teraz czekam na dłuższą wersję reżyserską na DVD...

2. Transformers
Michael Bay w szczycie formy. Najlepszy film akcji 2007 i nie tylko, jeden z najefektowniejszych filmów w historii kina. Audio-wizualna potęga i rewolucja w dziedzinie F/X. "Transformers" obejrzałem na dużym ekranie trzy razy,
a na DVD... oj, straciłem rachubę ;).

3. Perfume: The Story Of A Murderer
Genialny klimat, przepiękne zdjęcia i cudowna muzyka. Poza tym oryginalny scenariusz i coś, co wydawało się niemożliwe do zrealizowania, czyli przeniesienie na ekran zapachu. Tomowi Tykwerowi udało się to w 100%.

4. The Prestige
Książki nie czytałem, i strasznie się z tego cieszę, gdyż dzięki temu otrzymałem wspaniałą, zaskakującą końcówkę. Świetny duet aktorski Hugh Jackman & Christian Bale oraz znakomite pokazanie sztuczek iluzjonistycznych od kuchni. To wszystko składa się na nieprzeciętny klimat oraz refleksje, które towarzyszą widzowi po seansie...

5. 300
Bo to jedna wielka rzeźnia, którą ogląda się kapitalnie, z zapartym tchem. Akcja, akcja i jeszcze raz akcja, a całość podkreślona świetną muzyką
i rewelacyjnymi filtrami. Niektóre sceny w slow-motion wciskają w fotel (krwawy pochód Leonidasa!).

Mati

1. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Jakby mogło być inaczej. Film inny od wszystkich, bardzo specyficzny, zakręcony. Tarantino jest dla mnie po prostu mistrzem. ;)

2. Little Miss Sunshine
Ciepły, miły film. Obraz, którego nie można zapomnieć zaraz po obejrzeniu. To film, do którego się wraca.

3. El Laberinto Del Fauno
Piękny film!!!

4. Little Children
Bardzo trudny film o ludziach, którzy bardzo chcą odczuwać szczęście.

Perfume: The Story Of A Murderer
Nie było łatwo stworzyć film, który można "poczuć", ale się to udało.

Karol

1. El Laberinto Del Fauno
Piękne, smutne kino, poruszające i wspaniale zagrane (Ivana Baquero!),
a przede wszystkim wspaniale opowiadające o wyobraźni, która jest tak naprawdę magicznym lustrem rzeczywistości. Niezwykłe przeżycie.

2. Little Children
Za przenikliwy obraz amerykańskiego przedmieścia, złośliwie komentujący mentalność ludzi znudzonych życiem, niespełnionych, wiecznie czekających na drugą szansę od życia i naiwnych. To przede wszystkim jednak film
o dojrzewaniu, mądry, koncertowo zagrany i wyreżyserowany.

3. Zodiac
Za niesamowicie inteligentne poprowadzenie historii, świetne role i kilka genialnych scen. No i ten niezwykły upływ czasu - dawno podczas wizyty
w kinie nie miałem wrażenia, jakbym siedział na tej sali przez te kilkadziesiąt lat trwania akcji, zamiast znużenia czując tylko narastające zainteresowanie. I jakże dziwne było po filmie odkrycie, że minęły tylko dwie godziny z kawałkiem. Magia kina.

4. The Prestige
Za precyzyjnie i błyskotliwie skonstruowany scenariusz, przewrotność
i wspaniałe kreacje Bale'a i Jackmana oraz mistrzowskie poprowadzenie całości przez prawdziwego magika - Christophera Nolana, który prowadzi
z widzem fascynującą i przewrotną grę. Mocny, bardzo inteligentny obraz
o zaskakująco ciężkiej wymowie.

5. Ratatouille
Za magiczny Paryż, wspaniałą animację, klimat i budujące przesłanie. Wspaniała animacja, kapitalny scenariusz i postaci, świetna muzyka Giacchino. Bardzo wysmakowany, inteligentny obraz, który z czystym sumieniem mogę zaliczyć do mojej pixarowej czołówki.

Specjalne wyróżnienie:
"Pora umierać", "Sztuczki", "The Queen", "Grbavica" oraz "Stardust".

Kaha

1. Don

2. Kabhi Alvida Naa Kehna

3. Dilwale Dulhania Le Jayenge

4. Fanaa

5. The Illusionist

Bez komentarza, tylko tytuły najlepszych premier.

Shandor

1. 4 Luni, 3 Saptamani Si 2 Zile
Rzadko zdarza się film równie precyzyjnie zrealizowany, chłodny
i jednocześnie tak poruszający. Pieczołowicie skomponowane kadry aż rozsadzają emocje, choć widz nie jest epatowany wybuchami histerii, szlochami i potokami łez. Rozpacz jest tu cicha, idzie ręka w rękę
z rezygnacją, zaś największych poświęceń dokonuje się bez słów. Porażające kino.

2. Das Leben Der Anderen
Florian Henkel von Donnersmarck skorzystał z najlepszych hollywoodzkich wzorów filmowego rzemiosła i zrealizował bodaj najciekawszy jak do tej pory film o NRD-owskiej przeszłosci.

3. Grbavica
Dramaty traktujące o okropnościach wojny zazwyczaj koncentrują się na koszmarach okopowej rzeczywistości. Jasmila Zbanic opowiedziała o tym,
co dzieje się po podpisaniu traktatów pokojowych, gdy ucichną działa,
a naznaczeni wojną ludzie próbują wrócić do codzienności. Przejmujące, szczere kino.

4. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Niczym nieskrępowana zabawa w kino, film ulepiony z cytatów
(i autocytatów). Całkowicie niekonieczny i zrealizowany z rozkoszną dezynwolturą.

5. Du Levande
Roy Andersson to reżyser jedyny w swoim rodzaju. Kręci rzadko a jego filmów nie można pomylić z dziełami żadnego innego twórcy. "Do ciebie, człowieku" to kolejna odsłona ukazywanej przez niego od lat ludzkiej komedii.

Jacek

1. Transformers
Najlepszy dotychczasowy film Baya oraz jedyny, w pełni spełniający pokładane w nim nadzieje. Rewelacja.

2. 300
Kapitalna stylistyka i mocne, męskie kino, nie stroniące od sporej ilości krwi. W szczególności za wizualną stronę obrazu.

3. Die Hard 4.0
Bałem się trochę sequela po tak długim czasie i ze względu na sędziwy wiek Bruce'a Willisa, ale jak się okazało - nowa "Pułapka" jest kapitalnym
i niezwykle dynamicznym kinem akcji, z niezłą fabułą i dobrym dowcipem.

4. The Bourne Ultimatum
Ostatnia odsłona przygód Jasona Bourne'a to przykład na w miarę inteligentne, mocne i szybkie kino akcji, a także przypadek naprawdę dobrej, utrzymanej na wysokim poziomie, całej trylogii, co nie zdarza się zbyt często.

5. Zodiac
Chociaż nowy obraz Finchera nie do końca można nazwać dziełem, to jednak nadal David jest w wysokiej formie, co udowodnił świetnym skonstruowaniem swojego nowego thrillera.

Jakuzzi

1. Little Miss Sunshine
Niby nic wielkiego: ot, kolejne kino drogi z tym że z galerią amerykańskich dziwolągów-nieudaczników. Ale film jest kapitalny i przy tym zaskakująco świeży. Głównie za sprawą fantastycznego, śmieszno-gorzkiego humoru oraz znakomicie nakreślonych i zagranych bohaterów. Arkin jako narkotyzujący się dziadek-erotoman bije rekord skoczni. Lekkie, urocze, ciepłe, optymistyczne, sympatyczne, niegłupie i zabawne kino. I chyba też najbardziej spośród zeszłorocznych pozycji wzruszające.

2. Perfume: The Story of A Murderer
Przede wszystkim uczta dla oka. Pachnidło to najpiękniejszy film ubiegłego roku. Pod względem wizualnym jest kunsztowny, wyśmienity
i magnetyzujący. Sceny ohydne i brudne przeplatają się z ślicznymi, poetyckimi ujęciami, a wszystkie z nich ogląda się z równym zachwytem. Tykwer wyeksponował swój reżyserski talent dowodząc, że znakomicie porusza się także w stylistyce kostiumowego widowiska. Spłodził udaną ekranizację, która prócz wysokiego poziomu realizacyjnego, potrafi również wygenerować kilka frapujących pytań, zwłaszcza w temacie sztuki
i człowieczeństwa.

3. Zodiac
Nieszablonowy film, który zachwyca nie tyle realizacją, aktorstwem czy warstwą emocjonalną, co niekonwencjonalną konstrukcją opowieści. Fincher odwraca schematy, które rządzą tego typu gatunkiem. Prowadzone śledztwo jest skrajnie nieefektowne, męczące, nużące, nie przynosi jasnych rezultatów, jedynie poszlaki. Kamera skupia swoją uwagę nie na psychopatycznym mordercy, ale na osobach pragnących obsesyjnie poznać jego tożsamość. Sam morderca to, jak się okazuje, postać w żaden sposób nieekscytująca. Stanowi ona właściwie tylko pretekst do przedstawienia niszczącej siły obsesji. Podstawowy szkopuł tego filmu ogniskuje się jednak w pytaniu: jak wysoce można zauroczyć się samą konstrukcją filmu? Fincher wprawdzie opowiada go z wielkim wyczuciem i niezwykłą starannością, ale
z drugiej strony ten specyficzny sposób przedstawienia historii powoduje, że film jest dość suchy i rzadko ściska za gardło.

4. Ratatouille
Jak na wysokobudżetową animację trójwymiarową rzecz niezwykle elegancka i urocza, nie epatująca poza tym przebajerowanymi uniwersami i masą zakręconych postaci, jak to filmy tego typu mają w zwyczaju. Ktoś mógłby rzec krótko: Pixar, ja powiem więcej: Brad Bird, który ponownie tworzy coś niebanalnego i charakterystycznego. Nie daje się przy tym ograniczyć disnejowskiemu schematowi, a gatunek familijnego kina dla dzieci zdaje się być dla niego idealną formą aby przekazać garść refleksji, które adresuje nie tylko do najmłodszych. No i jeszcze to ciekawe zjawisko: po seansie człowiek ma autentyczną ochotę skoczyć do kuchni i coś upichcić.

5. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Dialogi są tu chyba jeszcze bardziej kiepskie niż w Kill Billu. I nie da się tego faktu usprawiedliwić założeniem, że to dialogi o niczym, a dialogi o niczym to znak firmowy Tarantino, należy je więc nobilitować do rangi odjazdowych. Nie, dialogi są tu - poza kilkoma wyjątkami - zwyczajnie słabe. Death Proof punktuje jednak czym innym: sugestywnym uczuciem wszędobylskiego luzu. Całą sekwencję barową najlepiej oglądać z drinkiem w ręce i papierosem
w ustach. Szafa grająca wypluwa z siebie klimatyczne kawałki, dziewczyny seksownie się prężą, barman dba o to, aby szkło nie było puste. Odnoszę wrażenie, że Tarantino - w końcu słynny miłośnik dobrych imprez i wielki luzak - próbuje tą sceną przekazać widzowi atmosferę, jaka panuje na planach jego filmów. Z jednej strony profesjonalizm i wyraźna filmowa pasja, z drugiej - permanentna biba. Jest fajnie, luzacko i czadowo. Zresztą, co ja się tu będę rozpisywał: jak tu nie lubić filmu, w którym bohater uśmiecha się wprost do kamery zapowiadając zastrzyk atrakcji?

Tuż za piątką uplasowały się: "The Simpsons Movie", "Hot Fuzz", "Little Children", "The Last King of Scotland", "Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford".

Jimi

1. The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford
Najlepszy film roku to film powodujący swoiste zatracenie na dwie godziny. To taki, który siedzi w głowie po nocy. Który ciągnie na kolejny seans. Niebanalna historia, znakomita atmosfera, piękne, poetyckie zdjęcia, klimatycznie genialna muzyka oraz absolutnie porywające i autentyczne postaci. To nietypowy western, rzetelny dramat psychologiczny, pozwalający na kilka wielopłaszczyznowych interpretacji. Solidna i przenikliwa kreacja Caseya Afflecka to istna uczta dla oczu. Jestem pewien, że wrócę do tego filmu jeszcze nie raz, i czekam na to z wytęsknieniem.

2. Zodiac
Zupełnie inne oblicze Davida Finchera, początkowo pozostawia wrażenia pełne wątpliwości. Kusi jednak kolejny seans, aby jeszcze raz się wszystkiemu przyjrzeć, aby poczuć ciężki, mięsisty klimat opowieści, aby mieć nadzieję, że może jednak tym razem... "Zodiak" to przede wszystkim atmosfera, autentyczna historia i prawdziwi, krwiści bohaterowie. Brawa dla Finchera za szukanie nowych dla siebie ścieżek, na których odnajduje się bezbłędnie.

3. Michael Clayton
Świetnie skonstruowany scenariusz, to najważniejszy element filmu. Brawa za inteligentny dialog z widzem. Znakomita odtrutka na hollywodzkie, odmóżdżone kino. Plus świetne kreacje George'a Clooneya i Tildy Swinton - całość tworzy nietuzinkowe, rzadko spotykane kino inteligentne.

4. Sunshine
Skrajne opinie krążą na temat tego filmu. Ja jednak staję po stronie zwolenników - "Sunshine" to rzetelne kino fikcji naukowej. Nie zajmuje się naukowymi podstawami podróży na Słońce. Zostawiając te kwestie podręcznikom naukowym, Danny Boyle buduje świetną atmosferę klaustrofobii i samotności, jednocześnie kontrastując ją z potęgą Wszechświata. Przede wszystkim dobry warsztat techniczny i scenografia - to tworzy wiarygodny klimat. Boyle nie siłuje się z tuzami kina SF, raczej czerpie z klasyków, i wprawnie buduje historię "maleńkości" człowieka we Wszechświecie.

5. Little Miss Sunshine
Ciepłe, odważne, słodko-gorzkie kino drogi, ze znakomitym scenariuszem
i kreacją małej Abigail Breslin. Barwne postaci, oryginalna historia i świetna ścieżka dźwiękowa - całość serwuje nam szeroki wachlarz emocji. To film, do którego wraca się często, zarówno na dobry humor, jak i na odrobinę melancholii.

Phonik

1. Det Sjunde Inseglet
Arcydzieło Bergmana, wielowarstwowe, mocno filozoficzne, a jednocześnie zrealizowane bardzo przystępnie.

2. Zodiac
Inny film Finchera, prosty w budowie, o powolnej narracji, pozbawiony twistów, które były przecież do niedawna znakiem rozpoznawczym reżysera. Jednocześnie jest perfekcyjnie zrealizowany, zarówno wizualnie (pionierskie zastosowanie efektów cyfrowych), jak i dźwiękowo (nawiedzona ścieżka dźwiękowa Davida Shire), a ponadto koncertowo zagrany. Kino mroczne
i niepokojące - geniusz.

3. The Prestige
Film który przenosi zabawę reżysera z widzem na nieznany dotąd, wyższy poziom. Prestiż w rzeczy samej.

4. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Hołd złożony filmom klasy 'B' i dalej. Umyślnie 'popsuty' (śmieci na obrazie, brakujące sceny, błędy realizatorskie), a więc pełen smaczków dla prawdziwych filmomaniaków. Obfity w soczyste dialogi i efektowne popisy kaskaderskie. Znakomicie skrojony i wybornie zagrany.

5. Transformers
Nowy wymiar kina czysto rozrywkowego. Scenariuszowe niedociągnięcia są
w pełni rekompensowane przez efekty wizualne, przy których dinozaury Spielberga wywołują uśmiech politowania. Zawrotne tempo akcji i dynamiczny montaż sprawiają, że film wciska widza w fotel i nie puszcza do końca seansu.

Dziadek

1. Perfume: The Story Of A Murderer
Wielu znalazłoby się malkontentów uważających, że adaptacja filmowa "Pachnidła" Susskinda nie dorównuje książce. Ale nawet ci, którzy tak uważają musieli unieść brew podczas seansu w kinie. Bo oto jedna z największych europejskich produkcji ostatnich lat, stworzona z rozmachem
i znakomicie zrealizowana. Kamera czyni tu cuda, muzyka nastraja, a całość tworzy jeden z najlepszych filmów XXI wieku! Pachnidło pachnie magią.

2. Das Leben Der Anderen
Trzymający w napięciu od początku do końca, wiercący dziurę w brzuchu, niepokojący... A to wszystko dlatego, że tuż za naszą zachodnią granicą przed 1990 rokiem istniało państwo, którego obywatele byli poddani kontroli na niesamowitą skalę. NRD, państwo jakby wyjęte z opowiadań Orwella,
a film Donnersmarcka niczym kronika wydarzeń.

3. Notes On A Scandal
Wirtuozerski popis aktorski Judi Dench i Cate Blanchet, nastrojowa muzyka Philipa Glassa oraz znakomity scenariusz i dialogi stworzyły dramat ludzki,
w którym przyjaźń miesza się z pożądaniem, by przerodzić się w tragedię. Iście szatańska rola Judi Dench, która powoli, acz konsekwentnie dąży do realizacji własnych, zdziwaczałych celów, warta jest niejednokrotnego obejrzenia.

4. The Queen
Wielka postać, wielki film!

5. Pora Umierać
Ale za to w jaki sposób!

Beowulf

1. Little Children
Każdy ma w sobie dziecko, ukryte gdzieś głęboko pod pokładami cynizmu
i dziesiątkami masek zakładanych na potrzeby życia codziennego
i społeczeństwa, które każe je przywdziewać. Reguły są bezlitosne - trzeba się dostosować, bo tak robią inni, inaczej wzbudza się podejrzenia. Zagubione w wielkim świecie małe dzieci szukają zrozumienia i uczucia, pławią się w swoich niespełnionych marzeniach i wierzą w lepsze jutro, przeżywają wzloty i upadki, buntują się przeciw regułom, które wpędzają je
w pułapki dorosłości, naiwnie przekonują siebie same, że jest jeszcze czas aby coś zmienić. Dorastają w świecie, który ich nigdy nie zrozumie. "Małe Dzieci" Todda Fielda to film-mozaika, poruszający masę różnych tematów, operujący na emocjach i skłaniający do refleksji, czasem nieprzyjemnych; obraz skomplikowany, prowokujący, wymagający i poruszający. Field nikogo nie oskarża, wręcz przeciwnie - rozumie i sympatyzuje z ludźmi, nie uwypukla, nie pogardza, obserwuje, daje do zastanowienia. Nadając opowieści lekką, ironiczną formę zamienia wybory i porażki swoich postaci
w humanistyczną rozprawkę o człowieku, tak po prostu, wnioski pozostawiając widzowi. Lekcja wychowawcza? Pochwała młodości? Wyboru? Wolności? Dygresja na temat postrzegania szczęścia? Lekcja pokory? Szacunku dla samego siebie? "Małe Dzieci" to film, którego ostateczna wymowa rozbija się tylko i wyłącznie o indywidualny odbiór. Siła filmu tkwi tak w przesłaniu i formie w jakiej je przekazuje, jak i w szczegółach; małych, czasem ledwo co zauważalnych detalach, które składają się na fenomenalny obraz całości. Najlepszy film roku!

2. Little Miss Sunshine
Pod przykrywką ciepłej i prześmiesznej opowieści o dysfunkcyjnej rodzinie Hooverów i ich przygodach, "Mała Miss" jest znakomitą satyrą, wycelowaną
w ciągle narastający kult piękna i nieustający wyścig szczurów, promowane przez wszystkie media jako wyznacznik mainstreamowej kultury. Film Daytona i Faris nie jest jednak złośliwą kpiną ani obraźliwym szyderstwem,
a prostą opowieścią stawiającą pytania o to, co w życiu ważne, i opowiadającą się za szczerością, byciem sobą i nie udawaniem kogoś, kim się nie jest. Obracając się wokół szeroko pojmowanego motywu "american dream", analizuje go i ukazuje, że pod tym całym blaskiem i splendorem, na dłuższą metę nie kryje się tak naprawdę nic. W świecie, w którym wygląd zewnętrzny i zwycięstwo za wszelką cenę stawiane są ponad wartości i przyjaźń, filmy takie jak "Mała Miss" przywracają wiarę w to, że jest jeszcze jakaś nadzieja dla ludzi, którzy niekoniecznie chcą być "naj". Przezabawna komedia, cięta satyra, dowcipne kino drogi, rodzinna dywagacja, inteligentna rozrywka. Takie kino kocham i cenię, na takie kino czekam z wytęsknieniem.

3. Blood Diamond
Rzadko ostatnio zdarza się film, który robi wrażenie zarówno pod względem rozrywkowym, jak i merytorycznym. "Krwawy Diament" łączy w sobie realizacyjne fajerwerki, poważną tematykę oraz kwestie moralne; oferuje widzowi efektowną, dobrze wyważoną, dynamiczną akcję, jednocześnie stawiając trudne pytania i pokazując, że odwracanie głowy nic nie daje. Afrykańskie problemy istnieją, ale ich przełamanie zbyt często wiąże się
z ograniczeniami finansowymi dla Zachodu. Niestety, same nie odejdą. "Krwawy Diament" to kino hollywoodzkie, kino rozrywkowe, ale kino ważne, zaangażowane, wymowne, nie bawiące się w kotka i myszkę, tylko strzelające oskarżeniami z grubej rury, i trafiające wnioskami między oczy. To rozrywka inteligentna, nie wpadająca w zbędny patos i jaskrawe przesady. Fakt, może i trochę naiwna, z pewnością sentymentalna, co wielu zdaje się przeszkadzać, lecz przede wszystkim przerażająca w swojej wymowie, na wskroś smutna oraz zmuszająca do zastanowienia się nad tym, w jakim świecie żyjemy; do wystawienia nosa poza własne problemy i ograniczenia. Ładnie opakowany, ważny obraz wyprodukowany w Hollywood, który dzięki temu ma szansę dotrzeć do szerszej widowni. Oby więcej takiego kina!

4. Stardust
Uwielbiam wszelkiego rodzaju fantasy i baśniowe opowieści, które przenoszą w dalekie, niewyobrażalne krainy, fascynujące magią, przepychem
i różnorodnością, a jednocześnie zawierające w sobie elementy świata realnego, tyle że przefiltrowane przez wyobraźnię twórców i symboliczne. "Gwiezdny Pył" właśnie taką fascynującą rozrywkę oferuje, na dodatek jest świetnie zrealizowany, zagrany i przemyślany. Są tu piękne czarownice, podniebni piraci, zblazowani książęta, honorowi zbóje; jest motyw od zera do bohatera, motyw wielkiej miłości silniejszej nad wszystko, motyw wagi więzów rodzinnych; jest honor, miłość, rycerskość, braterstwo, przygoda, oraz piękne przesłanie: nic nie jest takie jakim się wydaje, należy być przede wszystkim sobą i niczego nie udawać, a przy odrobinie odwagi i własnej inicjatywy można zdobyć wszystko, czy to miłość swojego życia, czy szacunek
i poważanie, czy spełnienie najskrytszych marzeń. Zachwycające wizualnie, działające na wyobraźnię kino. "Gwiezdny Pył" posiada dosłownie wszystko to, czego wymagam od filmowej baśni. Tylko tyle i aż tyle.

5. Michael Clayton
Niespodzianka sezonu, film, o którym się głośno nie mówiło, a który zadziwia swoją wymową i konsekwencją. Obraz, który nie tyle zaskakuje znakomitym wykonaniem, bo tego się można było spodziewać patrząc na obsadę i twórców, a przesłaniem i ładunkiem emocjonalnym, jakie w sobie zawiera. A nie są one przyjemne. "Michael Clayton" traktuje
o konsekwencjach własnych wyborów, o ludzkich słabościach i o zasłanianiu sobie oczu przepaską ze zręcznie utkanej "prawdy". Gilroy bierze pod lupę człowieka jako jednostkę społeczną i stawia pytania o jego moralność
i granice, do których może się posunąć - do których potrafi się posunąć, aby osiągnąć wyznaczony cel. Gilroy krytykuje ludzi a nie "bezduszne korporacje", nie bawi się w półśrodki, czasem wręcz brutalnie oskarża, ale jest szczery w tym, co chce przekazać. Pokazuje ludzi z krwi i kości, którzy poddają się zwątpieniu i tracą nadzieję, ale potrafią również walczyć o to,
w co wierzą, i pomimo całej swojej krytyki rozumie ich ułomności i nie ucieka od pewnej dozy nadziei. Za to wszystko oraz za refleksje towarzyszące po seansie.

Wyróżnienia:
"4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni" - minimalnie za pierwszą piątką.
"Pachnidło: Historia mordercy" oraz "Źródło" - za wizualny przepych.
"300" oraz "Transformers" - za spektakularną rozrywkę.

Maua

1. The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford
Filmowy poemat zilustrowany przepięknymi, ocierającymi się o oniryzm zdjęciami i cudną hipnotyzującą muzyką. Poemat przedstawiający
i analizujący międzyludzkie powiązania, ukazujący ich niejednoznaczność. Poemat w całości skradziony przez fenomenalnego aktora drugiego planu.

2. Michael Clayton
Bardzo inteligentne, mądre kino. Doskonale wyważone proporcje między surowym obrazem, a ogromnym ładunkiem emocjonalnym, jaki ze sobą niesie. Film o sile i niezłomności charakteru, które można odkryć w sobie
w najmniej spodziewanym momencie.

3. 3:10 To Yuma
Dosadna, mocna i piękna opowieść o przyjaźni niemożliwej. Głęboka, mimo swojego sensacyjnego charakteru. Doskonale poprowadzona przez jeden
z najlepszych duetów kina: Crowe'a i Bale'a.

4. Little Miss Sunshine
Wprost porażająca optymizmem, radością życia i pozytywną energią historia. Jednoznacznie udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych, tym bardziej jeśli wokół siebie ma się ludzi, którzy bezwarunkowo kochają.

5. Stardust
Zaczarowany. Każdy jego element kryje w sobie magię: magiczna historia, ilustrowana magiczną muzyką; magiczne postaci ożywione magicznym aktorstwem. Baśniowość, niezwykłość, niesamowitość.

Senk

1. Perfume: The Story Of A Murderer
Kino totalne - wysmakowane zarówno fabularnie, jak i wizualnie.
Film piękny i odrażający zarazem.

2. Little Children
Rzut oka za fasadę Amerykańskiego Przedmieścia. Reżyser Todd Field uniknął jednak przejaskrawień i moralitetów. Jego "Małe dzieci" dość paradoksalnie przypominają, że życie to nie Hollywood - tu nie każda zmiana, musi być od razu rewolucją.

3. The Queen
Stare zasady w starciu z nowymi realiami. Pojedynek wygrywa Królowa Elżbieta II, a reżyser Stephen Frears robi wszystko, by współczesnemu widzowi zaprezentować "dyskretny urok konserwatyzmu".

4. Notes On A Scandal
Kameralny film o samotności i wyobcowaniu. Freudowski portret kobiety rozpaczliwie pragnącej bliskości - tej psychicznej i tej fizycznej. Z genialną kreacją Judi Dench.

5. Parę Osób, Mały Czas
Andrzej Barański kadruje poezję codzienności. Znajduje ją - o ironio
- w opowieści o życiu niewidomej poetki Jadwigi Stańczakowej i Mirona Białoszewskiego. Jeden z najlepszych polskich filmów ostatnich lat
z genialną rolą Krystyny Jandy.

hOPS

1. The Fountain
Wyśmienite, wysmakowane, wspaniale, absolutnie cudowne, piękne
i fenomenalne! Film magiczny! Film kapitalny! Film niepowtarzalny! Oglądałem to jak zahipnotyzowany. Wciągnęła mnie wizja Aronofskiego, trzymała przez cały film i nie puściła nawet po jego zakończeniu. Po dziś dzień jestem "Źródłem" zafascynowany. Nie sądzę, żebym w następnym roku obejrzał coś równie wspaniałego. I usłyszał przynajmniej w połowie tak dobry soundtrack.

2. The Prestige
Mogę powiedzieć tylko jedno - dzięki "Prestiżowi" kino znowu stało się miejscem magicznym. I dodać, że Christopher Nolan po raz kolejny udowodnił, że jest obecnie jednym z najlepszych amerykańskich reżyserów. Nakręcił obraz trzymający równy poziom od początku do końca, zawierający tyle niesamowitych zwrotów w akcji, a w dodatku sam w sobie będący magiczną sztuczką, iluzją, której rozszyfrowanie reżyser pozostawia widzom.

3. El Laberinto Del Fauno
Niesamowity, baśniowy obraz, pełen krwawego naturalizmu, absolutnie bezbłędnie poprzeplatanego z wytworami dziecięcej fantazji. Poza tym: arcyprzepiękna muzyka [gdzie Oscar, ja się pytam?!], genialna charakteryzacja i stworzenie czegoś, czego jeszcze nasze oczy nie widziały
i długo jeszcze nie ujrzą. Wyszedłem z kina zauroczony i od tamtej pory cały czas myślami błądzę w tytułowym labiryncie.

4. Little Miss Sunshine
Pięć lat produkcji, pół roku oczekiwań i niemal dwie godziny doskonałej zabawy - tak w skrócie można opisać jeden z najlepszych komediodramatów, jakie widziałem w moim krótkim, jak dotąd, życiu. "Little Miss Sunshine" to komedia operująca momentami bardzo czarnym humorem, obfitująca w znakomite, zapadające w pamięć sceny, fantastycznie rozpisane dialogi
i garść naprawdę niepowtarzalnych postaci, znakomicie wykreowanych przez doborową obsadę (Oscar dla Arkina i nominacja dla młodziutkiej Abigail Breslin). "Mała Miss" jest filmem naprawdę ciepłym w wymowie, trochę pouczającym, ale nigdy nachalnym. A komu nie spodoba się sam film, na pewno zakocha się w doskonałej ścieżce dźwiękowej, stanowiącej doskonałe tło dla przygód bohaterów tego nietuzinkowego filmu.

5. Stranger Than Fiction
RE-WE-LA-CJA. Nakręcona w duchu "Truman Show" opowieść o człowieku, którego życie jest z góry zaplanowane i który próbuje wygrać z napisanym już dla niego przeznaczeniem. Niby prosta historia, będąca po części kalką świetnego filmu z Carreyem, a z drugiej strony takim trochę feel-good movie, jest jednak niesamowicie interesująca i intrygująca. Ten film ogląda się tak, jakby czytało się dobrą książkę. Nieskomplikowany scenariusz,
z którego już na początku dowiadujemy się zakończenia, z minuty na minutę ciekawi widza coraz bardziej. I chociaż sama końcówka lekko rozczarowuje, z całą pewnością można nazwać "Harolda Cricka" najlepszym obok "Małej Miss" komediodramatem od czasu przywołanego na początku "Truman Show".

Wyróżnienia poza podium dla:
"Perfume: The Story Of A Murderer", "Das Leben Der Anderen", "Thank You For Smoking", "Obsluhoval Jsem Anglického Krále", "Sympathy For Mr. Vengeance", "Zodiac", "Blades Of Glory", "Surf's Up", "28 Weeks Later", "The Bourne Ultimatum", "Stardust" i "Death At A Funeral".

Bucho

1. Zodiac
Najlepszy film roku!

2. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Nikt tak nie pisze dialogów o "niczym" jak Tarantino. Przegadany początek przeobraża się w maksymalnie rozpędzoną lokomotywę z przeznaczeniem na przemiał, totalna jazda bez trzymanki w duchu klasycznych grindhouse'owych produkcji.

3. Sunshine
Najlepszy film s-f od czasów Matrixa. Może bolec masa naciąganych praw fizyki, ale już dawno na ekranach kin nie gościł tak klimatyczny i świetnie zrealizowany film, który sam w sobie jest ukłonem w stronę klasycznych tytułów science fiction. Bardzo dobre efekty specjalne oraz świetna, klimatyczna muzyka Johna Murphy'ego i Underworld.

4. The Last King Of Scotland
W zestawieniu zdecydowanie za rolę Foresta Whitakera. Nie sądziłem, że zdoła wykrzesać z siebie tyle negatywnej energii abym uwierzył, ze jest zimnym i nieobliczalnym dyktatorem, jakim zdecydowanie był Idi Amin. Whitaker wyszedł z tej próby zwycięsko, bardzo dobra kreacja i zasłużony Oscar.

5. 300
Madness? Niekoniecznie. Ekranizacje komiksów królują na ekranach kin, można nie cierpieć tego typu filmów, ale początek XXI wieku to corocznie przynajmniej kilka produkcji tego typu, a rok 2008 nic raczej nie zmieni w tej kwestii. W tym zalewie kolorowych, infantylnych i "zmiękczonych" z myślą
o młodszych widzach produkcjach, opowieść o bohaterskich Spartanach wybija się zdecydowanie ponad średnią. Krwawe, brutalne, przesiąknięte testosteronem kino. Kolejna udana ekranizacja komiksów Franka Millera.

Romeck

1. 3:10 To Yuma
A bo ja tak bardzo lubię western... Oczywiście, że nie jest to jedyny powód. Jest ich jeszcze kilka: duszny i gęsty klimat, świetnie zarysowane postacie, dwuznaczne dialogi, hipnotyzujące ujęcia, doskonałe aktorstwo. Te, jak
i inne plusy zsumowałem i wyszło mi, że muszę umieścić "Yumę" na szczycie mojego TOP 5 2007. Że to western? Remake? Co z tego? Ważne, że dla mnie najlepszy.

2. Zodiac
A bo to film nietypowy. Niby to tylko zapis pewnych wydarzeń, które miały miejsce na przestrzeni kilku dawno minionych lat. W dodatku nie do końca wyjaśnionych, bez wyraźnego rozwiązania, finału. Ale jak się to ogląda! Dwu
i pół godzinny film przelatuje niczym pocisk. A to dzięki fenomenalnej realizacji, z mistrzowską reżyserią Davida Finchera, oraz dzięki wspaniałym zdjęciom i wybitnym kreacjom aktorskim.

3. Hot Fuzz
A bo niewiele powstaje filmów, które są mnie w stanie rozbawić. "Hot Fuzz" to komedia najwyższych lotów. Przezabawne gagi sytuacyjne, absurdalne dialogi i ocean wspaniałego pastiszu, a wszystko to okraszone rozbrajającym finałem. Taka komedia powstaje raz na parę lat.

4. Little Miss Sunshine
A bo to film niezwykle optymistyczny i nad wyraz prawdziwy. Opowieść o normalnej rodzinie, w której właściwie to nikt normalny nie jest. Nietypowe kino drogi, ze świetnymi kreacjami aktorskimi, a do tego mnóstwo świetnego humoru i genialnych dialogów. Wzruszający, piękny, uroczy, zabawny film.

5. Ratatouille
A bo oglądając ten film czułem coś wspaniałego. Bo to nie tylko absolutne arcydzieło animacji, ale także pomysłowa fabuła, dowcipne dialogi, cudowne, acz przecież rysowane plenery i wnętrza, a także uroczy bohaterowie. A poza tym, to ściskało mnie w gardle przez cały czas trwania seansu - zupełnie jakbym miał nadal 10 lat. Czy potrzeba mówić więcej?

Artemis

1. El Laberinto Del Fauno
Po niezłym "Hellboyu" Del Toro wrócił na ścieżkę wytyczoną "Kręgosłupem diabła" i tym samym udowodnił, że jest dziś jednym z najwybitniejszych twórców kina fantastycznego. "Labirynt Fauna" to baśń, ale baśń okrutna, oszołamia plastycznością wizji i straszy bliskością dwóch światów - tego rzeczywistego i wykreowanego (?) w dziecięcej wyobraźni.

2. Inland Empire
David Lynch wywołał u mnie mrowienie w szczęce - dublującymi się motywami, wszechobecną paranoją, totalnym rozpadem, rozsypką rzeczywistości. Sitcom o królikach to horror - kanapy, fotele, żelazko, lampa, drzwi, śmiech, absurd, surrealizm.

3. Letters From Iwo Jima
Druga część dyptyku Clinta Eastwooda o bitwie na wyspie siarki, bitwie o św. japońską ziemię, jeszcze bardziej brudna i intymna niż "Sztandar chwały". Kilka perełek - jak scena z wynoszeniem odchodów. Wstrząs w miejsce mitu.

4. Thank You For Smoking
Szalenie spodobała mi się ta satyra na świat mediów i ludzkie owce ufające reklamie jak wyroczni delfickiej. Eckhart znakomity - perfidnie bezczelna kreacja. Cały film jest zresztą bezczelny. Bo przypomina o czymś, o czym łatwo jest zapomnieć: wolność to odpowiedzialność. Kapitalna rzecz.

5. Zodiac
Po ponad dziesięciu latach David Fincher wraca do tematu seryjnego mordercy. "Zodiaka" z "Siedem" jednak więcej dzieli niż łączy: Fincher wchodzi w płaszczyznę metafory by w niemal paradokumentalnym charakterze przedstawić autentyczną historię przywiązaną do rzeczywistości, do miejsc do ludzi.

Bocian

1. The Prestige
Christopher Nolan niczym wytrawny iluzjonista tłumaczy widzowi, że za chwilę zobaczy sztuczkę, która zwiedzie jego zmysły a wystarczy uważnie patrzeć by domyślić się prawdy... ale mimo tej wiedzy widz i tak daje się zwieść. Pojedynek dwóch wyśmienitych iluzjonistów z początku XX wieku to coś więcej niż tylko opowieść. Film sam w sobie jest trikiem, skomponowanym na zasadach sztuki iluzji, w której najważniejszy jest tytułowy prestiż. Film jako sztuka zwodzenia widza - niby oczywiste, ale nikt wcześniej nie podszedł
w ten sposób do tematu - ale to druga płaszczyzna filmu, do której tropy rozmieszczono w różnych miejscach. Na pierwszym planie rywalizacja głównych bohaterów, która sama w sobie wystarczyłaby aby film uznać za bardzo dobry - drugie dno czyni go wybitnym.

2. El Laberinto Del Fauno
Baśń dla dorosłych, którzy nie zapomnieli, że kiedyś byli dziećmi. "Labirynt fauna" najbardziej fascynuje wizją plastyczną, tak bardzo różną od komputerowych trików, do których przyzwyczaiło nas kino amerykańskie. Okazuje się że można inaczej - połączenie baśni, dramatu i horroru, wplecione w brutalną rzeczywistość wojenną i pozbawione sielskości jaka towarzyszy zwykle ucieczkom w świat wyobraźni. "Labirynt Fauna" umożliwia widzowi dorosłemu wkroczyć w świat jaki pamięta z dzieciństwa, bez irytacji infantylnością, którą odkrywa zwykle podczas powrotu do hitów młodych lat.

3. 3:10 To Yuma
Western ciągle żywy. Kiedyś zdawałoby się wyeksploatowany, dziś rzadko wita na ekranach kin, ale śmiało można powiedzieć, że ilość przeszła
w jakość. Znakomity remake klasyka z 1957 roku nie traci ducha oryginału, zachowując psychologię bohaterów, całą gamę nietypowych wyborów, zachowań i motywacji, jednocześnie wzbogacając go o dynamiczną akcję. Wspaniały duet Bale - Crowe i świetny finał, choć zmieniony w stosunku do pierwowzoru - zdecydowanie na plus.

4. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Hołd Tarantino dla leciwego kina drogi ze "Znikającym punktem" na czele. Ktoś inny w hołdzie zrobiłby remake - Tarantino robi swój film, w swoim stylu, a nawiązania do oryginału są inteligentne. Finałowy pościg jest jednym
z najlepszych jakie kino widziało, a wszystko, co się dzieje wcześniej znakomicie do niego przygotowuje. Film przemyślany, w którym każde zachowanie bohaterów jest logiczne a dialogi mają sens i swoją funkcję. Dwa genialne wybory obsadowe - Kurt Russel jako psychopatyczny kaskader - weteran i Zoe Bell - kaskaderka w roli kaskaderki.

5. 300
Historia bitwy pod Termopilami ujęta w formie legendy, przesadzonej, przejaskrawionej i naładowanej niesłychanym ładunkiem adrenaliny, która spływa z ekranu wprost na widza. Wizualna perfekcja, pozwalająca cieszyć oczy widokiem pola walki w zwolnionym tempie i z detalami. Czysta rozrywka, angażująca każdym kadrem i jednoznaczna stylistycznie - "300" to nic innego jak apoteoza walki w obronie ojczyzny, pełna wielkich słów, patosu i propagandy uczta dla oczu i uszu, odpoczynek dla mózgu - czym się różni od innych głupawych filmów o bohaterach? Tym, że widz ma świadomość, iż obserwuje coś w rodzaju opowieści mającej rozgrzewać młodych wojowników Spartańskich do walki. Młodych wojowników, a nie widza - a to bardzo duża różnica.

Vincent Vega

1. Grizzly Man
Najlepszy film roku. Mistrzowski dokument o Timie Treadwellu, człowieku, który chciał być niedźwiedziem. Wspaniałe studium wyalienowania
i szaleństwa.

2. Inland Empire
Niezwykle nowatorski obraz i świetna gra aktorska. Lynch po raz kolejny oprowadza nas po swoim labiryncie.

3. The Last King Of Scotland
Niezwykle mocny film z doskonałą obsadą - z obrazu tętni dzikość i chaos świata.

4. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Dobre dialogi a przede wszystkim świetna rozrywka. Posłużenie się estetyką grindhouse'u kreuje w kinie zupełnie nową jakość.

5. 3:10 To Yuma
Świetny western, najlepszy film akcji minionego roku.

Desjudi

1. El Laberinto Del Fauno
I w bajce, i w realu panują te same reguły, do których należy się dostosować, a złamanie pewnych zasad grozi przeróżnymi konsekwencjami. Ponadto: życie karze za ucieczkę w marzenia i tak samo marzenia - karzą za ucieczkę w życie. "Labirynt" jest niesamowity - jego mądrość zasadza się na wielu możliwych drogach interpretacyjnych, przy czym każda ucieka jak najdalej od banału, czy naiwnej bajki-bzdurki dla miłośników Coelho. Wielki film pod każdym względem. Właśnie do tego typu obrazów wraca się częściej niż do innych, bo nie dość ze to historia sprawnie i atrakcyjnie opowiedziana, to jeszcze błyskotliwa i niegłupia.

2. 4 Luni, 3 Saptamani Si 2 Zile
Cholernie mocny, trzymający non stop w napięciu film o kilku godzinach
z życia dwóch dziewczyn. Żadnych spektakularnych akcji i brutalnej wiwisekcji uczuć - tylko maksimum emocji w zwyczajnych scenach. Kamera na długie sekundy zatrzymuje się przy bohaterkach, obserwuje ich twarze, słucha oddechu, pokazuje niepewność, zdenerwowanie, wątpliwości. I to działa - siedziałem jak na szpilkach nie dlatego, że akcja goniła do przodu,
a reżyser skorzystał z oklepanych trików realizatorskich, na które znowu dałem się nabrać. Jest kompletnie inaczej - ascetycznie, uważnie, niewygodnie. Jakby ukryta kamera podążała za bohaterkami i pokazywała je w sytuacjach, w których są one tylko same ze sobą. Włącza się wtedy jakiegoś typu empatia emocjonalna, która nie pozwala oderwać się od tego wycinka zwyczajnego życia. To absolutnie nie jest przygnębiający obraz na modłę polską czy jakieś inne nudne artystyczne ścierwo wzbudzające zachwyt jajogłowych krytyków. To naprawdę znakomity, wyjątkowy, rewelacyjnie opowiedziany kawałek niełatwego kina, który trzeba obejrzeć, choćby po to, aby sięgnąć po coś, co jest tak stylistycznie i fabularnie odlegle od repertuaru hollywoodzkiego.

3. Stranger Than Fiction
Przemknął przez ekrany kin niezauważony, choć mniejsza popularność wcale nie umniejsza jego znaczenia. A jest to kino wyjątkowe w każdym względzie. Po pierwsze doskonały pomysł - w głowie urzędnika skarbowego pojawia się Głos, który okazuje się narratorem powstającej właśnie powieści i co za tym idzie - narratorem życia Harolda Cricka. Lakoniczny opis brzmi lekko bełkotliwie i odpychająco, lecz zważcie na te słowa - scenariusz jest błyskotliwy i skutecznie łechcący inteligencję widza, choć recepty
i rozwiązania, jakie proponuje, są tak przewrotne i niekonwencjonalne, że "Stranger than fiction" nie sposób zignorować.

4. Zodiac
David Fincher zrobił najlepszy film sensacyjny w ostatnich latach. "Zodiak" jest perfekcyjnie dopracowany w każdym calu; wszystkie elementy policyjnych puzzli układają się w abstrakcyjny obrazek, na którym nie ma nic, bo nic nie można znaleźć, nikogo wytropić, oskarżyć. Padają podejrzenia, które są za chwilę niszczone. Podejrzani nie są tacy, jakimi chcieliby ich widzieć śledczy, co nie znaczy, że nie są dla śledztwa istotni. Fincher naprowadza widza na fałszywe tropy nie podrzucając jednak właściwych drogowskazów. Z niedopowiedzeń, niejednoznaczności i braku prostych rozwiązań uczynił cnotę, dzięki której powstał niełatwy w odbiorze film, który można postawić na półce obok "Siedem", co nie będzie umniejszało znaczenia żadnego z nich.

5. Grindhouse: Death Proof & Planet Terror
Tarantino zawsze jest genialny, nawet jeśli jest tak perfidnie i nieskromnie zapatrzony w swój talent do filmowego gadulstwa o niczym. Rodriguez bywa genialny, jeśli mierzy się z filmowym wyzwaniem, którego celem jest łączenie w nową całość celuloidowych skrawków znalezionych na kinowym śmietniku. Obaj robią to inaczej, obaj z klasą, choć pierwszy z nich robi film po swojemu (po tarantinowsku), a drugi bawi się w grindhouse'ową bzdurę serwując przesadzony do granic intelektualnych możliwości horror o zombie. Fajne, bezsensowne kino stworzone z miłości do wszystkiego, co schematyczne
i tandetne.

Dirk

1. Transformers
Michael Bay już dawno udowodnił, iż świetnie rozumie prawidła rządzące rozrywkową odmianą kina. W jego filmach dzieje się dużo, szybko, efektownie i zupełnie nierealistycznie. Jednak reżyser potrafi oczarować widza na tyle, iż ten wszelkie porównywanie scen z rzeczywistością odkłada
w zakamarki umysłu i oddaje się wizualnemu spektaklowi. "Transformers" to idealny przykład na przytoczoną wyżej tezę. Już sam pomysł - ekranizacja serii zabawek - wywołuje na twarzy uśmiech politowania. Streszczenie fabuły tylko pogłębia zażenowanie - grupa robotów przybywa na Ziemię, gdzie przybierają postać różnych mechanizmów. A jednak od początku do końca seansu siedziałem oczarowany. Co bardziej dynamiczne fragmenty wbiły mnie w fotel. Do tego wspaniałe efekty dźwiękowe i świetnie integrujący się
z obrazem soundtrack (mam tu na myśli głównie muzykę ilustracyjną). Dlatego, gdy wybierałem tytuły z zeszłego roku do TOP 5, "Transformers" nasunął się jako oczywisty kandydat. Jak dla mnie, w swoim gatunku arcydzieło.

2. Testosteron
Sposobem realizacji przywodzi na myśl spektakl teatralny. Nie przez przypadek, bowiem scenariusz oparto na sztuce pod tym samym tytułem. Klimat budują przede wszystkim dialogi - świetnie napisane, dowcipne, pełne celnych spostrzeżeń, ale i zjadliwych komentarzy wygłaszanych przez głównych bohaterów, a tych mamy aż siedmiu. Każdy jednak wnosi coś interesującego i charakterystycznego do widowiska - nie występuje zatem sytuacja, gdy któraś z postaci zostaje wprowadzona na siłę. Nawet mimo stosunkowo długiego, jak na komedię, czasu trwania nie sposób nudzić się podczas seansu. Saramonowicz i Konecki udowodnili (zresztą nie pierwszy raz), iż wcale nie trzeba wielkich pieniędzy by stworzyć ciekawą produkcję. Więcej takich przedsięwzięć w rodzimej kinematografii zdecydowanie by ją uatrakcyjniło.

3. The Simpsons Movie
Szalona rodzina Simpsonów ze Springfield włada ekranami amerykańskich telewizorów od 1989 roku. Szkoda, że w Polsce ta świetna animacja traktowana jest po macoszemu. Od dawna zapowiadana kinowa wersja nie zawodzi. Stanowi właściwe jeden długi odcinek serialu i zawiera wszystko, co uczyniło "Simpsonów" popularnymi - wspaniały absurdalny humor, galerię oryginalnych postaci, mnóstwo nawiązań do popkultury i masę cudownie zakręconych pomysłów. Aż dziw bierze, że po tylu latach twórcy wciąż potrafią zaskoczyć świeżymi dowcipami i nie znudzić widzów, którzy, zdawałoby się, widzieli już wszystko. Na dodatek, pod płaszczykiem błazenady, "Simpsonowie" tak naprawdę gloryfikują wartości rodzinne, a więc serial (oraz jego pełnometrażowe "przedłużenie") niosą ze sobą pewne przesłanie (naturalnie w wybornym komediowym sosie). Mam nadzieję, że Homer i jego rodzina będą nas bawić jeszcze długo.

4. The Illusionist
Bardzo często porównywany z "Prestiżem" i w tych porównaniach zazwyczaj ustępujący dziełu Nolana, choć to tak naprawdę zupełnie różne filmy. Mnie osobiście "Iluzjonista" oczarował wspaniałym, wręcz onirycznym klimatem. Wszystko w obrazie, od kreacji aktorskich, poprzez scenografię, aż do oprawy muzycznej, buduje tak sugestywną atmosferę, że widz zostaje od początku wessany w wir opowieści i nie opuszcza XIX wiecznego Wiednia aż do napisów końcowych. Oprócz tego, reżyser skrzętnie podpowiada widzowi rozwiązanie zagadki, a i tak istnieje duże prawdopodobieństwo całkowitego zaskoczenia (tym bardziej, iż końcowe sceny można interpretować na kilka sposobów). I choć w starciu z wielopoziomową intrygą "Prestiżu" film Burgera wypada blado, to jednak za oczarowującą atmosferę stawiam go na równi
z opowieścią o rywalizacji dwóch magików.

5. Disturbia
Film ten posiada, w mojej ocenie, co najmniej dwie "solidne" zalety. Po pierwsze, bardzo zgrabnie łączy kilka gatunków i, mimo iż właściwa akcja zaczyna się stosunkowo późno, zupełnie nie nuży. Po drugie, trafionym wydaje mi się pomysł - morderca wśród mieszkańców spokojnych, wręcz idyllicznych przedmieść, gdzie teoretycznie każdy każdego zna i życie toczy się swoim spokojnym rytmem. Wypada również pochwalić odtwórcę głównej roli - Shia LaBeouf musiał udźwignąć ciężar widowiska na swoich barkach
i, należy to uczciwie przyznać, udało mu się podołać temu zadaniu. Wszystko to sprawia, iż "Disturbia" to, moim zdaniem, jedna z ciekawszych filmowych propozycji zeszłego roku.

Piwon

1. 300
Za ogromną innowacyjność i magię jaka bije z tego filmu na wszystkie strony. Właśnie dla takich obrazów stworzono kina. No i za kolejne poważne podejście do twórczości komiksowej.

2. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Za esencję kina w kinie i sympatyczną żonglerkę konwencjami. Pasja z jaką Tarantino wykonuje swój zawód powinna służyć za przykład dla innych.

3. The Fountain
Przede wszystkim za tematy, jakie odważnie podejmuje. Świetne i umiejętne połączenie tematu życia, jego końca i tego, jak ważna do jego przeżycia jest miłość. Do tego porażające swą widowiskowością zdjęcia.

4. 4 Luni, 3 Saptamani Si 2 Zile
Przede wszystkim za problem z jakim po raz kolejny ktoś stara się zmierzyć. W tym przypadku w bardzo oryginalny i ciekawy sposób. Maksymalna dawka emocji w minimalistycznych scenach.

5. Little Miss Sunshine
Za bycie sympatyczną komedią obyczajową niosącą ze sobą wiele prawd
o nas samych. Ciepłe kino z pierwszorzędnym aktorstwem.

Fidel

1. El Laberinto Del Fauno

2. Inland Empire

3. Grindhouse Vol. 1: Death Proof

4. Pora Umierać

5. Princesas

Bez komentarza, tylko tytuły najlepszych premier.

Gonzo

1. Ratatouille
Kolejna Pixarowska perełka, wpisująca się w ciąg rewelacyjnych obrazów wytwórni, mająca jednocześnie indywidualny charakter i... smak. Genialna wręcz animacja, cudowna muzyka, wspaniała historia i przesympatyczne postacie. Praktycznie każdy element tego filmu sięga szczytu, będąc jednocześnie elementem układanki cieszącej oko, ucho i duszę.

2. The Prestige
Jeden z filmów, których nie da się wygnać zbyt szybko ze świadomości po zakończonym seansie. W głowie kotłuje się za dużo pytań i przemyśleń,
a organizm nie może dojść do siebie po dwugodzinnym obcowaniu ze sztuką filmową na stratosferycznym poziomie. Świetna historia, kapitalna narracja, mistrzowskie kreacje, zdjęcia... można by długo kontynuować tę wyliczankę...

3. El Laberinto Del Fauno
Hipnotyzująca baśń dla dorosłych, poruszająca opowieść, wędrówka przez mroczne zakamarki wyobraźni, artystyczny majstersztyk. Zderzenie odartej
z nadziei brutalnej rzeczywistości z fascynującym i przerażającym zarazem fantastycznym światem gwarantuje emocje, których na próżno można szukać w większości filmów.

4. Little Miss Sunshine
Zniewalająco ciepła i mądra historia, nie pozbawiona jednak odrobiny goryczki. Galeria arcy-barwnych postaci, nie nachalnie (i niebanalnie) sprzedane wartościowe przesłanie i wiele celnych spostrzeżeń, a wszystko podane w przepysznym i lekkostrawnym komediowym sosie.

5. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Na pewno nie jest to rzecz do zbyt częstego powtarzania, ale wrażenie po dwóch pierwszych seansach - piorunujące. Kapitalne operowanie napięciem, doszczętnie niszcząca scena pościgu, świetne poczucie humoru.
No i niesamowicie przewrotna rola Kurta Russela.

Military

1. Aliens vs. Predator: Requiem
Film daleki od ideału, ale dostarczający takich ilości rozrywki, że przez półtorej godziny seansu banan nie ściera się z mordy. Świetna rozrywka
i już.

2. Zodiac
Kiedy pokazały się napisy końcowe, żałowałem że to już, tak szybko... Śledztwo wciąga tak bardzo, że można zapomnieć o świecie.

3. El Laberinto Del Fauno
Niesamowita wyobraźnia skonfrontowana z brutalną rzeczywistością, czyli coś, co stoi o krok wyżej nad Burtonem, bo u niego tej konfrontacji brakuje.

4. Grindhouse Vol. 2: Planet Terror
Zombie, duuuuzo zombie. :)

5. Grindhouse Vol. 1: Death Proof
Słabszy od filmu Rodrigueza, ale i tak bardzo dobry, wystylizowany, zapadający w pamięć.

Mental

1. The Prestige
Pomimo kategorii PG-13, film Nolana ogląda się z zapartym tchem. Mocna historia, bez śladów naiwności czy uproszczeń. Świetnie rozpisane postacie, angażująca, konsekwentnie prowadzona intryga, nienaganny warsztat. Trudno mi wskazać w 2007 roku film, który zrobiłby na mnie większe wrażenie. Z kina wyszedłem oniemiały.

2. Zodiac
Historia seryjnego mordercy ukazana jak nigdy przedtem: z perspektywy zawalonego papierami policyjno-dziennikarskiego biurka. Sama postać psychopaty także odbiega od wyświechtanych schematów. Fincher
w najwyższej formie.

3. El Laberinto Del Fauno
Kipiąca od przemocy i okrucieństwa baśń dla dorosłych, zasiedlona przez bestiarium jakiego nie powstydziłby się sam Lovecraft. Długo czekałem na podobny miks: bajkowy świat dziecięcych marzeń z jednej strony, z drugiej zaś - wypłukana z resztek współczucia, pozbawiona litości wojenna rzeczywistość. Dla mnie osobiście ten film to wydarzenie.

4. Halloween
Lepszy od oryginału? Niemożliwe? A jednak. Zombie przetrąca stawy
w kolanach. Żadnych sentymentów. Jego autorska wersja Halloween to powrót do starej szkoły: zero CGI, zero wariackiego montażu. Nikt tu nikogo nie przecina na dwie idealne, nie krwawiące komputerowe połówki. Doskonały slasher, zrealizowany w duchu minimalistycznej estetyki. Prawdziwy nokaut.

5. Rocky Balboa
Stallone potwierdził tym filmem dwie rzeczy: 1. Jest dobrym aktorem, a nie jedynie kupą mięcha. 2. Potrafi robić filmy. Naprawdę wspaniale kino, wyważone, skrojone na miarę reżyserskich możliwości Sylwka. Idealne zamknięcie historii.

Kuosu

1. 4 Luni, 3 Saptamani Si 2 Zile
Wstrząsający, niezwykle realistyczny i odważny film. Na słowa uznania zasługuje nie tylko treść, ale również krystalicznie czysta (wyzbyta wszelkich upiększeń, subiektywizacji i złożoności) forma.

2. Zodiac
Powrót mistrza Finchera w wielkim stylu. Wykorzystywane przez niego
i typowe dla osoby tego reżysera zabiegi formalne, tworzą niezwykle klimatyczny film. "Zodiak" to cały Fincher - mroczny, tajemniczy, perfekcyjny w swoim realizatorskim fachu.

3. Blood Diamond
Dobry i zaangażowany politycznie film, ze świetną obsadą aktorską, pięknymi zdjęciami i sprawnie opowiedzianą, trzymającą w napięciu historią. Filmów jak ten, zwracających uwagę na ważne problemy współczesnego świata, potrzeba więcej.

4. Perfume: The Story Of A Murderer
Opowiedziane w bardzo sugestywny sposób widowisko filmowe, które udowadnia, że film może wyjść poza sztywne ramy ekranu.

5. Die Hard 4.0
Film ten nie jest pod żadnym względem wybitny, ale umieszczenie go na tej liście ma jeden bardzo ważny powód. Jest to jedyny sequel z zeszłego roku, który nie zawiódł pokładanych w nim oczekiwań.

Wojzu

1. 300
Kapitalne widowisko pod względem wizualnym, świetne walki no i technika greenbox pozwalająca wiernie odwzorować komiks = najlepszy film roku.

2. The Bourne Ultimatum
Świetne zakończenie kapitalnej trylogii - mam po prostu wielki sentyment do całej serii i dlatego tak wysokie miejsce. :)

3. Die Hard 4.0
Kolejna uwielbiana przez mnie seria, część czwarta trzyma poziom pozostałych. Wielkie wrażenie szczególnie robi scena w tunelu. Jak zawsze znakomite są one-linery wypowiadane przez McClane'a.

4. Perfume: The Story Of A Murderer
Lubię filmy o seryjnych mordercach, ten w znakomity sposób ukazuje jednego z najoryginalniejszych w historii kina. Świetne zdjęcia, klimat
i postać głównego bohatera.

5. Fracture
Kreacje aktorskie wgniatają w fotel - nie wiadomo, kto jest lepszy; stary wyjadacz Hopkins czy młody utalentowany Gosling. Do tego nieprzewidywalny scenariusz przypominał mi świetne thrillery z lat 90', do których mam ogromny sentyment.

POWRÓT DO WYNIKÓW
PLEBISCYTY KMF

Opinie Klubowiczów zebrał: ShandoR
Klub Miłośników Filmu, 25 lutego 2008