Wielkim zwycięzcą, a jednocześnie sromotnym przegranym okazał się Bayowski film o kawałku skały lecącej przez kosmos. Kawałku skały, na który czekali wielcy, piękni, wspaniali i bohaterscy (szkoda, że nie pochodzenia aryjskiego) Amerykanie. Amerykanie, którzy na co dzień nie zajmują się niczym innym, jak tylko ratowaniem świata i pielęgnowaniem trawników otaczających ich upstrzoną gwiazdami flagę. Flagę, która w filmie o zbliżającej się zagładzie zagrała jedną z ról pierwszoplanowych, obok pięknego Bena Afflecka i męskiego Bruce'a Willisa. Bruce'a Willisa, który pomimo swej męskości nie omieszkał rzewnie tutaj zapłakać. Zapłakać nad losem swym, losem córki swej, losem statku swego "Wolnością" nazwanego i losem planety swej. Planety, która dzięki bohaterskiemu poświęceniu kilkorga ludzkich, amerykańskich istnień została uratowana. O dzięki Wam, bogowie zza wielkiej wody!

W 3 lata po kasowym sukcesie filmu, w którym nawet ogień płonął w kosmosie, Michael Bay postanowił nakręcić jego prequel, którego akcję osadził na uratowanej 47 lat później planecie. Mamy nawet tego samego głównego bohatera, dzielnego, walecznego, nieskalanego grzechem innym nade miłość, w którego ponownie wcielił się piękny Ben. A żeby tego było mało, mamy i drugiego Bena o imieniu Josh, coby piękniejsza część widowni mogła dwa razy więcej łez wylać patrząc na ich poświęcenie dla kraju, narodu i w konsekwencji świata. Mamy też dzielnego Murzyna, który się kulom nie kłaniał, mamy prezydenta inwalidę, który w chwili zagrożenia przypomina sobie jak chodzić, mamy też pewnie geja, lesbijkę, Żyda, a także kilka milionów skośnookich. Są i sztandary, jest i muzyka, są też przemówienia, piękne sceny. Jest też slow-motion na tle wielkich sztandarów z muzyką i przemówieniami w tle, jak również bohaterskość, sztandary i piękna, cudowna wręcz odwaga. Oglądając taki film człowiek żałuje, że nie urodził się Amerykaninem. Albo zbiegłym z Meksyku Latynosem.

Ależ niespodzianka! Murowany faworyt do zwycięstwa, film o amerykańskim patriocie, którego zagrał wielki amerykański patriota, który pół życia spędził poganiając kangury na Antypodach, a następne pół robiąc to samo z Żydami w Ameryce, dopiero na miejscu trzecim! Naprawdę ciężko jest wyjaśnić takie rozstrzygnięcie! Bo "Patriota" ma wszystko czego łaknie spragniony kaskad patosu widz - quasi-faszystowskich, angielskich antybohaterów, w szranki z którymi stanie niepokalanie poczęty ojciec siódemki dzieci, wzór cnót wszelakich i wyznawca jedynie słusznej amerykańskiej doktryny i ideologii - patriotyzmu. Mamy też małe, paskudne, skrzyżowane niczym ramiona swastyki angielskie Union Jacki, na przeciw którym występuje z ogromnym, gwieździstym sztandarem nasz skromny bohater. Mamy uwzniośloną muzykę Johna Williamsa i natchnioną reżyserię lubującego się w patosie Rolanda Emmericha (notabene, na miejscu czwartym w tym plebiscycie również podziwiać możemy arcydzieło tegoż wirtuoza). Mamy wreszcie zwycięstwo! Wielkie, wspaniałe, miażdżące, zachwycające, cudowne, piękne, niesamowite zwycięstwo! A na zakończenie tekst utwierdzający nas w przekonaniu, że nawet walcząc w swojej malutkiej domowej wojence, dzielni Amerykanie tak naprawdę ratowali świat.