Dzisiejsze kino akcji to przeważnie strzelaniny, wybuchy, katastrofy i spektakularne karambole samochodowe. Quentin Tarantino przypomniał zaś, na czym polega magia samurajskiego miecza. Z niezwykłą finezją i swoistą elegancją Tarantino zaprezentował miecze najpierw leżące spokojnie na półkach na poddaszu domu Hattori Hanzo, a później nieco teoretycznie ukazał możliwości w nich drzemiące (przecięta w locie piłka do basseballa). Umie Thurman dał natomiast znakomity powód do chęci wzięcia krwawego odwetu, więc gdy w końcu słynny miecz wykuty przez mistrza Hanzo trafił w ręce Panny Młodej, z ekranu powiało grozą i zapowiedzią krwawej sieczki jakiej kino jeszcze nie widziało, a o której było głośno już podczas realizacji filmu. W "Kill Bill: Vol. 1" w scenie konfrontacji Panny Młodej z oddziałem "Crazy 88" wylanych zostało kilkadziesiąt litrów sztucznej krwi, a obcięte kończyny malowniczo fruwały przed kamerą. Na znakomity efekt tej niezwykle długiej, zaciętej i dynamicznej sekwencji pojedynku złożył się także bezbłędny montaż, perfekcyjne zdjęcia, oraz jak to u Tarantino bywa, trafnie dobrana, napędzająca akcję muzyka. Zdecydowanie jest to jeden z najciekawszych i najbardziej widowiskowych filmowych pojedynków wszechczasów, będąc jednocześnie jednym z najkrwawszych widowisk jakie kino "głównego nurtu" widziało. Wielkie brawa ;)

Pierwsze starcie dwóch Terminatorów to przede wszystkim małe, montażowe arcydzieło. Tu każde ujęcie, zbliżenie, kąt pod jakim filmowane są postaci - ma znaczenie. To także szarganie nerwów widza, który podczas pierwszego kontaktu z filmem "Terminator 2", aż do momentu pierwszego wystrzału nie wie, który z Terminatorów jest "zły". Gdy rozpoczyna się "strzelanina w holu", słychać już tylko krzyk Johna Connora ogłuszonego hukiem broni, kule uderzające w metal i widać strzępy skórzanej kurtki T800 unoszące się w powietrzu. Gdy w końcu magazynki w giwerach pustoszeją, T-1000 i T-800 łapią się za "klapy" i z gigantyczną siłą wciskają nawzajem w betonowe ściany holu. Ta hałaśliwa, nieco ociężała (choć dynamizowana montażem) wymiana strzałów i ciosów kończy się wyrzuceniem T-800 przez wystawową szybę. Podobnie jednak jak w pierwszym "Terminatorze", T-800 niewzruszony wstaje i rusza do dalszej akcji.

Miejsce pierwsze to "Jeden przeciwko Wielu", drugie - "Jeden na Jednego", a miejsce trzecie to ..."Sam na Sam" ;) Siłą rzeczy jest zatem nieco bardziej kameralnie niż miało to miejsce u poprzedników, choć wcale nie mniej krwawo i widowiskowo. W przypadku "Fight Club" i sceny walki Jacka z samym sobą, można mówić wręcz o swoistym fenomenie. Nie zdarza się bowiem zbyt często, żeby jeden aktor wiarygodnie odstawił przed kamerą osobliwy Mordobiciowy Monolog (jeszcze tylko Jim Carrey w "Ja, Irena i Ja" oraz Bruce Campbell w "Evil Dead 2" dokonali podobnego wyczynu). Walka Jack vs. Jack to jednak kwintesencja wszystkiego, o czym opowiada "Fight Club": samodestrukcja, sięgnięcie dna, a także... radość z bicia i wrażenia, jakie ta dantejska scena robi na przerażonym szefie Jacka ;) Mocna rzecz!