Postać Obcego niezmiennie fascynuje i przeraża, sprawia, że na jej widok przechodzą ciarki, ale jednocześnie nie można oderwać wzroku od ekranu. Doczekała się trzech filmowych kontynuacji, dwóch spin-offów, a nawet... potyczki z Batmanem w "Batman: Dead End". Powodów ikonizacji postaci Obcego jest wiele, lecz najważniejszy jest jeden - tajemniczość. Obcy to enigma, jedna wielka niewiadoma, która zawsze zaskakuje. Nie wiadomo, skąd pochodzi, ani dlaczego w jego ciele miast krwi płynie żrący kwas. Nie można z ksenomorfem walczyć za pomocą konwencjonalnych środków, bowiem nie wyznaje żadnych reguł - jedynym wyraźnie zauważalnym celem jest totalna anihilacja wszelkiego życia w miejscu, gdzie akurat się znajduje. Nie można zrozumieć jego postępowania, bowiem kieruje się czymś w rodzaju zwierzęcego instynktu. Zadziwiający w swojej sile, porażającej bezwzględności i zdolności unicestwiania. Człowiek przy Obcym się nie liczy, może jedynie podziwiać jego wielkość, skuteczność i kompletną bezinteresowność, jeśli chodzi o motywy działania. Jedyny możliwy zwycięzca w plebiscycie na najciekawszego potwora.

Podobnie sprawa się ma w przypadku Predatora, również mało o nim wiadomo i samym wyglądem wywołuje gęsią skórkę, lecz łowca jest stworzeniem znacznie przyjaźniejszym ludziom. To, co go z Obcym łączy i zarazem w jakimś stopniu wyjaśnia bliskość na podium, to dzikość, nieujarzmiona natura i nieprzewidywalność. Jednak Predator jest również istotą myślącą racjonalnie i działającą wg swoistego kodeksu honorowego. Taki rodzaj samuraja pochodzącego gdzieś z kosmosu, funkcjonującego na pograniczu zwierzęcości i istoty wyższej. Może właśnie paradoksalnie ta wyższość nad prymitywnością instynktów Obcego sprawia, że jest postacią nieco mniej ciekawą. Ale tylko nieco. To śmiertelnie niebezpieczny drapieżnik, który przeważnie działa samotnie i nigdy się nie poddaje. Fascynuje niezmordowanym dążeniem do celu, nawet jeśli osiągnięcie go wymaga wysadzenia wszystkiego wokół. Szeroki wachlarz środków uśmiercających przeciwników oraz klasa i precyzja, z jaką wykonuje egzekucje, sprawiają, że oglądanie Predatora w akcji przynosi niemal perwersyjną przyjemność. Potwór-monument, którego wypada podziwiać za jakość i efektowność działania.

Zupełnie inaczej natomiast na tle poprzedników prezentuje się Freddy Krueger. Przede wszystkim był kiedyś człowiekiem, choć nad jego człowieczeństwem można by mocno dyskutować. Znana jest również jego historia: owoc gwałtu, sam stał się gwałcicielem i mordercą - dzieci. Spalony przez żądnych sprawiedliwości mieszkańców Springwood, zawarł pakt z diabłem. Wraca do przerażającej i ohydnej namiastki życia w snach swoich przyszłych ofiar, które przegrywając walkę w swojej podświadomości, nie budzą się już nigdy. Freddy nie fascynuje, nie ma za co go podziwiać, nie ma w sobie żadnego magnetyzmu - jest odrażającym produktem najgorszych koszmarów. Ale jako postać filmowa trafił do panteonu. Słusznie. Już samo pole działań - ludzkie sny - stawia go ponad przeciętnego filmowego mordercę, a gdy się wspomni niektóre metody pozbawiania życia uskuteczniane przez Freddy'ego oraz jego znak rozpoznawczy - rękę zakończoną nożami, rysuje się obraz niepokojąco oryginalny. Surrealistyczny koszmar ze spaloną twarzą ma jeszcze jedną cechę, która predysponuje go do tak wysokiego miejsca na tej liście - po obejrzeniu go w akcji ciężko zakopać się w kołdrę i zgasić światło...