Seria filmów traktujących o przygodach Johna McClane'a, poza koncertowo zagranym przez Bruce'a Willisa głównym bohaterem, zawsze odznaczała się ciekawymi przeciwnikami, którzy przysparzali dzielnemu policjantowi prawdziwych kłopotów i za każdym razem, tylko malutki włosek dzielił ich od ostatecznego zwycięstwa. W pierwszej odsłonie cyniczny glina musiał zmierzyć się z niesamowicie charyzmatycznym, inteligentnym, zimnym oraz opanowanym Hansem Gruberem (doskonały Alan Rickman), w drugiej z pokręconym i złym do szpiku kości pułkownikiem Stuartem (William Sadler), a w trzeciej nasz bohater został mimowolnie wplątany do chorej gry, przez czekającego z nielada niespodzianką, tajemniczego Simona (Jeremy Irons). Jednak scenarzyści i reżyser czwartej części stwierdzili, że skoro już zrywają z klimatem poprzedników, to zrywają kompletnie. Tak więc dostaliśmy nie tylko kretyński film bez właściwego scenariusza, z bezpłciowym bohaterem, brakiem przemocy i dorosłego języka, ale i z jednym z najbardziej pozbawionych ikry, intelektu i charyzmy czarnych charakterów w historii. Panie i panowie, Thomas Gabriel w "Die Hard 4.0" nie ma żadnej istotnej roli! Potrafi krzyżować plany bohaterowi tylko odgrażając się zza ekranu komputera (a i wtedy całą robotę wykonują za niego jego hakerzy), nigdy nie ma nic ciekawego do powiedzenia, a najlepiej to siedziałby tylko, warczał i robił płaczliwe oczka. W ostatecznej konfrontacji ginie równie szybko, co złudzenia odnośnie reszty filmu. Chciałbym napisać, że postać broni się chociaż talentem aktora ją odgrywającego, jednak Tmothy Olyphant nie dorasta do pięt nawet Williamowi Sadlerowi, a co dopiero gigantom pokroju Rickmana czy Ironsa. Thomas Gabriel znalazł się na pierwszym miejscu, ponieważ konfrontacja z nim w ciemnej alejce przebiegałaby mniej więcej tak, że dostałby z z liścia i uciekł wypłakać się mamusi w rękaw. Nie takiego cieniasa oczekiwaliśmy jako przeciwnika Johna McClane'a.

Tu sprawa ma się podobnie, z tym wyjątkiem, że "Spider-Man" zawsze był żenującą popierdółką, a jego całe uniwersum absurdalnym bełkotem hipisa na grzybkach. Można z czystym sumieniem stwierdzić, że dostaliśmy takiego złoczyńcę, jaki film - pastelowego, głośnego, głupiego i dziecinnego. Willem Dafoe stara się być groźny skrzecząc durne blubry zza plastikowego hełmofonu, który razem z resztą kostiumu wygląda jakby spadł prosto z planu "Power Rangers". To jest niestrawne nawet dla dzieci.

Tu zdaje się, że za komentarz wystarczyłoby stwierdzenie, że cała hałastra przeciwników z "Batman i Robin" jest tak żałosna, że nawet nie potrafi zająć pierwszego miejsca w plebiscycie na najgorszy czarny charakter. Film jest niezrozumiałym ciągiem pstrokatych scenek, a Schwarzeneggerowa "pierwsza negatywna postać od czasów Terminatora" do pary z Umą "Co ja robię na planie tego tragicznego filmu?" Thurman, to jakieś scenariuszowo-obsadowo-aktorskie nieporozumienie. Na szczęscie, o tym czyraku na filmowym ciele zapomina się bardzo szybko.