Paradoksalnie, numerem 1 okazała się scena śmierci nie człowieka, a Replikanta. Czemu? Odpowiedzi na kolosalny ładunek emocji zgromadzony w finale "Blade Runnera" szukać należy w rozpaczliwym dążeniu Replikantów do przedłużenia życia. Śmierć Roya Batty to kwintesencja klimatu całego filmu: mrocznego, smutnego, przybijającego, tonącego w strugach deszczu i skąpanego w błyskach sztucznego oświetlenia. Śmierć Roya to przejmujący monolog Rutgera Hauera (w dużej części improwizowany na planie). To także zadziwiający kontrast między Replikantem a człowiekiem, gdzie Replikant okazuje się być zdolny do przeżyć wewnętrznych, postrzegania piękna i walki o każdą sekundę życia. Na drugim biegunie stoi zaś Deckard-człowiek-zabójca, milczący, nie potrafiący wycedzić nawet jednego słowa. Jedynie obserwuje, jak Roy odchodzi z godnością, z jaką nie każdy, prawdziwy człowiek potrafiłby odejść. Roy zamyka oczy i opuszcza głowę, z jego dłoni uwalnia się gołąb i odlatuje ku niebu...

Elias umiera tak naprawdę... dwa razy, za każdym razem wywołując u widza zupełnie odmienne uczucia. Pierwszy raz, gdy Elias spotyka w dżungli Barnesa, do którego uśmiecha się - wszak na wrogim terenie spotkał 'swojego'. Po chwili, Barnes układa się do strzału, a zbliżenie na oczy Eliasa mówi nam wszystko o tym, co właśnie zrozumiał. Padają trzy strzały, Elias pada martwy. Tak przynajmniej każe nam myśleć reżyser, wylewając tym samym fundament pod jedną z najbardziej smutnych scen śmierci w historii kina. Oto bowiem, gdy cały pluton odlatuje już w helikopterach, spośród drzew wybiega ranny Elias uciekający przed ostrzałem wietnamskich żołnierzy. Wiemy już, że nie został zabity przez kule Barnesa. Widzimy też, jak uszedłszy śmierci spod kosy, wpada pod drugą, zabity przez Wietnamczyków (na oczach Chrisa), w momencie, gdy od życia dzieliło go zaledwie kilkadziesiąt metrów, a wśród nas-widzów narodziła się nadzieja, że mu się uda... Elias jednak, postrzelony kilkukrotnie w plecy (piękne zdjęcia w zwolnionym tempie), w końcu definitywnie upada...

"Braveheart" to nie tylko epickie widowisko, ale i (a może przede wszystkim) piękna, wzruszająca opowieść o miłości. Pamiętać bowiem należy, że walka Williama Wallace'a rozpoczęła się od śmierci jego ukochanej, a Wallace przez resztę życia, wypełnionego zabitymi wrogami i zalanymi krwią polami bitew, nosił przy sobie jej chustkę. William Wallace schwytany i skazany, wciąż pozostaje wierny swej pierwszej miłości, wciąż o niej pamięta. W ostatnią drogę udaje się z honorem i odwagą; na sekundy przed śmiercią (pełen wzruszenia i smutku podkład muzyczny Jamesa Hornera) wykrzykuje nieśmiertelne: "FREEDOM!!!", ale pamiętajmy, że nie od pragnienia wolności zaczęła się walka, która doprowadziła do wzniosłej śmierci Williama Wallace'a. On pamiętał: po śmierci, z jego dłoni upada na ziemię chustka ukochanej...